Iets met afstuderen

Geplaatst op door
3

Excuses voor mijn afwezigheid de laatste tijd. Ik heb het vaker gezegd, dat snap ik. Maar ik had nu wel een goede reden. Ik had het druk met werken en afstuderen. Dat laatste is gelukt, trouwens. Jullie horen het goed, voortaan mogen jullie mij aanspreken met ´Bachelor of Arts´. Op Rox reageer ik niet meer. Zo onder mijn niveau.

Ik vind dat bij afstuderen een feestje hoort en wat ik vind is waar, nu ik Bachelor of Arts ben. Ik denk namelijk dat er meerdere momenten zijn geweest waarop mijn familie de hoop TOTAAL heeft opgegeven en me zelfs voorzichtig vertelde dat de HEMA nog een worstenverkoopster zocht. Er zijn ook redelijk wat momenten geweest dat ik zo gefrustreerd was dat ik met die hele studie wilde kappen en bedacht dat ik best de wereld rond kon reizen al zwartrijdend in de trein. Maar goed, ik heb nu eenmaal een groot doorzettingsvermogen ontwikkeld de laatste jaren en heb daarom maar gewoon dat papiertje gehaald.

Maar nou ja, over dat feestje dus. Dat was echt supergezellig. Er zijn een aantal dingen die ik op mijn borrel der afstuderen heb geleerd:

  • Mijn moeder en ik hebben dezelfde alcoholtolerantie. Deze is niet zo hoog
  • High heels zijn geen goed idee als je kuitspier lichtelijk gescheurd is
  • Mijn broer kijkt beteuterd als hij net een fles van mijn favoriete vodka besteld heeft en ik vijf minuten daarna precies dezelfde fles krijg
  • Die vodka ging megasnel op
  • De flessen wijn van mijn vader ook
  • Het eten daarvoor en de daarbij behorende flessen wijn van mams en J. ook
  • Hierdoor was mijn rekening weer een stuk lager
  • Dat vond ik wel tof
  • Mijn moeder valt op jongere mannen als ze tipsy is (,,Zijn dat je vrienden? Wat een mooie jongens!”)
  • Jong geleerd is oud gedaan, mijn pasgeboren nichtje vond het megaleuk in de kroeg
  • Cadeautjes krijgen als je afstudeert is awesome en je krijgt er meer dan als je jarig bent
  • Ik heb de allerliefste vrienden en familieleden van de hele wereld
Jullie kunnen je misschien voorstellen dat dit nog netjes beschreven is. De waarheid is namelijk dat ik godskolere dronken was, zeker toen we de stad eenmaal onveilig hadden gemaakt. BARSTENDE KOPPIJN zaterdag. Maar dat viel best een beetje in het niet bij de gezelligheid, dus heb ik besloten dat ik nog zo’n feestje wil geven. Over twee jaar. Nadat ik mijn master heb afgerond. Worstenverkoopster worden kan altijd nog. Nu eerst laten zien wat ik verder nog in mijn mars heb. Universiteit Antwerpen get ready, want dit Amsterdamse Alphense meisje komt eraan!

Was ik maar homo

Geplaatst op door
5
Was ik maar homo. Of eigenlijk, was ik maar homoseksueel. Ik denk dat mijn relationele avonturen me dan veel gemakkelijker afgingen. Met alle respect voor de homoseksuelen onder ons. Natuurlijk.

Kijk, ik begrijp gewoon weinig van mannen. En mannen begrijpen weinig van mij. Ik houd van voetbal (ik weet zelfs wat buitenspel is), ik houd meer van sneakers dan van naaldhakken en ik maak flauwe grappen, maar voor de rest ben ik gewoon een vrouw. Ik zeur soms, ik ben regelmatig emotioneel labiel en ik houd ervan om voor de spiegel te staan. En daar gaat het een beetje mis geloof ik. Want mannen denken dus van ‘waaauw, awesome, zij is tof, ze begrijpt mij, ze is grappig’, en dat is ook allemaal zo, maar er is ook een andere kant. Gelukkig maar, want vrouw ben je niet voor niets.

Andersom werkt het ook zo, ik vind mannen in hun sneakerliefde, de grappen en voetbal, maar voor de rest snap ik niets van mannen. Zo twijfelen ze over alles, plannen ze van tevoren wanneer ze een relatie willen en wanneer niet, ze laten zich te veel verleiden door factoren van buitenaf en ze stellen zich aan als ze één keer hoesten. Vooral dat twijfelen en plannen irriteert me mateloos.

Ik zou een goede lesbiënne zijn, denk ik. Want ik begrijp vrouwen. Ik ben er tenslotte zelf één. Dus ik snap het als je pms hebt, ik snap het als je moet huilen bij een film, ik begrijp je volkomen als je opeens chocola wilt hebben terwijl je zeurt dat je lichaam niet zomerklaar is. Ik weet dondersgoed dat je minimaal een half uur onder douche staat en niet wilt plassen met andere mensen in de ruimte. Ik heb het zelf ook.

Het is alleen zo jammer dat we dan waarschijnlijk ruzie zouden krijgen over wie het vuilnis buitenzet. En wie die chocola dan moet halen tijdens de beruchte paar dagen. Of wie nou eigenlijk wie naar huis brengt. Dat is in de klassieke rolverdeling tussen man en vrouw toch beter geregeld. En het allerjammerste is nog wel dat ik heel blij ben met mijn geslachtsdelen, maar er niet aan moet denken iets met die van een andere vrouw te doen.

Toch, was ik maar homo. Of nou ja, homoseksueel dus. Of laat me mannen begrijpen en zij mij. Ook goed.

Dromenland

Geplaatst op door
4

Ik ken niet veel mensen die hetzelfde hebben, maar ik onthoud altijd mijn dromen. De wereld moet wel heel vreemd zijn wil dat niet gebeuren, of ik moet gewoon gigantisch veel gezopen hebben de avond ervoor, maar zelfs dan weet ik nog regelmatig welke beelden ik tijdens mijn nachtrust tegen ben gekomen. Ik weet vaak jaren later nog bepaalde dromen, zo weet ik nog precies hoe ik als zevenjarig meisje een terugkerende droom had over zwarte bewegende vormen (gewoon rechthoeken of cirkels), en ik werd altijd misselijk en boos wakker want ik vond het een rotdroom.

Mijn leven baseert zich ook deels op mijn dromen. Ik geloof namelijk dat dromen iets betekenen. Of beter gezegd: dat is mij altijd geleerd. Als ik droom dat mijn haren afgeknipt worden, betekent dit eigenlijk dat er iets eindigt. Dit kan een leven zijn (iemand in mijn omgeving gaat dood) of een relatie/vriendschap. Kortom: zodra ik dromen heb over de kapper, ben ik dagen aan het stressen.

Sommige mensen geloven dat dromen een vorm van verwerken is. Verwerken wat er op de dag is gebeurd. Dit geloof ik ook. Ik vroeg ooit ‘s ochtends aan iemand of hij komkommer op zijn boterham met kaas wilde. Toen ik daarna nog een uurtje kon slapen, droomde ik over pratende komkommers. Toeval lijkt me in dit geval erg sterk. Ook denken sommige mensen dat dromen juist voorspellend zijn. Ook dit geloof ik. Ik heb wel eens dingen gedroomd die later uit zijn gekomen. Soms zelfs letterlijk. Dat is vreemd, kan ik je vertellen.

Over het algemeen ben ik superblij dat ik mijn dromen onthoud. Ik denk er vaak over na en als ik zelf niet uit de betekenis kom, bel ik Omi op. Omi weet alles van dromen of ze kan er achter komen. Zo weet ik precies waar ik op moet letten in mijn leven en wat me te gebeuren staat. Dromen moet je nooit letterlijk nemen. Een achtervolging bijvoorbeeld betekent niet dat iemand je echt achterna zit, meer dat je iets nog niet gedaan hebt wat echt moet gebeuren. En zo zijn er meer van die weetjes.

Sporadisch baal ik van mijn dromen. Soms droom ik hele enge dingen, waarvan je hoopt dat ze niet uitkomen. Ik heb een tijdje gedroomd dat ik steeds twee mensen doodmaakte. Dezelfde mensen. Dat droomde ik zo’n drie keer per week. Ik schrok daarvan. Ik zou nooit iemand willen vermoorden, maar ik was wel heel erg boos op dat moment. En die boosheid moest eruit.

Nu peins ik al twee dagen over mijn droom waarin ik getuige was van een massamoord. Ik ben er nog niet uit of ik wil weten wat dit betekent. Misschien toch maar Omi bellen. Maar één ding weet ik wel: die pratende komkommers waren veel gezelliger. Daar droom ik liever over.

Groene apenpeer

Geplaatst op door
6

Vriendinnetje S. komt soms met van die rare opdrachtjes. Dat je jezelf met iets moet vergelijken. Zo moest ik mezelf ooit met een dier vergelijken. Dat was eigenlijk wel makkelijk, iedereen wist dat ik een aap was. En niet alleen omdat een aap samen met een kat, een pinguin en een uil mijn lievelingsdier is. Maar gewoon. Beetje spelen, overal in klauteren, op alles klimmen, lekker kroelen met anderen, beetje luieren, gewoon relaxt, maar zodra je op mijn territorium komt, zul je dat weten ook. Dan ga je te ver en word ik woest. Dan is het aan, je weet toch. Vriendinnetje S. was overigens een pinguin. Vind ik ook echt bij haar passen. Pinguins zijn leuk, wat de oplettende lezer in deze alinea al eerder had kunnen ontdekken.

Ik moest mezelf ook een keer vergelijken met een kleur. Dat was wederom niet moeilijk. Ik ben groen. Fris en fruitig, vrolijk, gezellig en oh zo veelzijdig. Want je hebt appeltjesgroen, limegroen, donkergroen, serieus, wat voor kleuren groen heb je niet?! Zelf houd ik erg van appeltjesgroen. De kleur van S. is me in al mijn groene enthousiasme even ontgaan.

Vorige week kwam ze weer met zo’n fantastische vergelijkingsopdracht. Dit maal vertelde ze over hoe ze zichzelf eens met een vrucht heeft vergeleken. Ze vond zichzelf eerst een ananas, want ze is bijna altijd blij en vrolijk. Later kwam ze erachter dat ze toch meer een perzik (,,Of was het nou een mango?’’) was. Makkelijk te benaderen van buiten, maar bij de kern komen blijkt toch wat moeilijker. Daar kon ik me goed in vinden.

Zelf denk ik dat ik een peer ben (,,Haha, en dan bedoel ik niet mijn lichaam he S.!” – Altijd leuk met ons). Want als je een peer koopt, moet je de peer niet gelijk opeten. Je moet de peer even met rust laten. Even laten rijpen. De peer wordt vanzelf zachter. En dan is het een kwestie van het perfecte moment kiezen. Zodra de peer zacht genoeg  is (en dit bepaalt de peer zelf), is de peer geschikt om te eten en smaakt de peer lekkerder dan ooit.

Nu probeer ik hier niet mee te zeggen dat je mij kunt kopen en in een fruitschaal kunt leggen, maar wel dat ik mijzelf niet gelijk helemaal bloot kan geven. Dat zal jullie misschien verbazen met deze blog, maar er gaat nog veel meer achter mij schuil. Ik ben open, spontaan en vrolijk. Niet op mijn mondje gevallen. Na een eerste ontmoeting heeft iedereen dus een beeld van mij. Toch heb ik nog veel meer te bieden. Zeker als je me even de tijd geeft om een ander te leren kennen, even aftasten of die ander te vertrouwen is en of ik mezelf wel eetbaar wil maken (haha, dit klinkt eigenlijk zo fout). Wat af en toe heb je er ook een rotte peer tussen. Die niet zacht wordt, maar gelijk rot. En kom ik een rotte appel tegen, dan word ik een rotte peer. Geen lekkere zachte.

Haar vergelijkingen zijn misschien vreemd, maar het grappige is dat het altijd wel klopt. Dat je er altijd wel iets in kunt vinden. Het leven hoeft niet moeilijk te zijn. Relativeer het lekker met een stukje fruit, een kleur of een dier. Ik ben benieuwd waar ze de volgende keer mee aankomt. Misschien een huishoudelijk apparaat?

Geschiedenisnerd

Geplaatst op door
6

Ik heb een fascinatie die niet iedereen begrijpt. Misschien is fascinatie niet het goede woord, laten we het een interesse noemen. Die interesse betreft de Tweede Wereldoorlog. Ja, u leest het goed, u heeft hier te maken met een ware geschiedenisnerd.

Geschiedenis heb ik altijd interessant gevonden, met WOII als uitschieter. Uren, dagen, weken, maanden moet ik inmiddels al kwijt zijn door bezig te zijn met dit onderwerp. Boeken, dvd’s, videobanden, plakboeken, oude kranten, musea, internet, noem het maar op, ik absorbeer alle informatie. Er is zelfs een tijd geweest dat ik serienummers van tanks op kon noemen. Die tijd heb ik gelukkig achter me gelaten, maar ik weet er nog steeds veel vanaf.

Niet iedereen snapt deze interesse (dat snap ik dan weer niet). Gelukkig zijn er ook mensen in mijn omgeving die deze interesse delen, bijvoorbeeld mama’s man J. en vriendinnetje S. Dit levert wel eens vreemde situaties op, vooral qua taalgebruik. Zo schreeuw ik als ik bij mijn ouders ben regelmatig naar J.’s werkkamer: ,,Oorlog op Geo!’’ Dit betekent: ,,Er is een documentaire over de Tweede Wereldoorlog op National Geographic.’’ Ook bel ik J. wel eens op en zeg dan: ,,Yo, mijn wargehalte is vrij laag, heb je nog wat voor me?’’ Vertaling: ,,Hoi J., hoe gaat het met je, ik heb al een tijdje niets gekeken over de Tweede Wereldoorlog, heb  je toevallig nog een nieuwe dvd of iets anders over dit onderwerp?’’ Het zal niemand verrassen dat mijn favoriete boek 1200 pagina’s oorlog bevat en dat ik regelmatig een stedentripje doen om ook in het buitenland oorlog ehh cultuur op te snuiven.

Mensen die niet veel met geschiedenis hebben, vragen mij wel eens wat ik er nou zo interessant aan vind. Dat weet ik niet zo goed, het intrigeert me gewoon enorm. Sowieso denk ik dat ik beter op mijn plek was geweest in het verleden, ik vind het heden soms wat te modern en technisch, maar goed, dat is makkelijk praten. Ik denk dat ik het bizar vind dat één man de wereld kan veranderen. Kan bepalen hoe de wereld eruit ziet. En dat er zoveel mensen zijn die dat een goed idee vinden. HOE KAN DAT?! Ik vind Hitler namelijk een ontzettende lul. Ik geloof ook niet in dat ‘Ich habe es nicht gewust’ gedoe, want zodra er mensen in  de maatschappij worden buiten gesloten, weet je al dat de bedenker ervan nooit fit kan zijn.

Vriendinnetje S. is ook gefascineerd. Ook met haar heb ik soms vreemde dialogen. Zo keek ik, ja zelfs ik, van de week toch wat vreemd op toen ze mijn huis binnenkwam en riep: ,,Rox! Ik heb zin in nazi’s.’’ Wat niet betekende dat ze een racistisch mannelijk wezen in haar bed wilde, maar wat er natuurlijk op neerkwam dat zij een filmpje over de jaren ’30 en/of ’40 wilde zien. Ik begreep dat natuurlijk gelijk, maar ik geloof dat mijn buurmeisje wel een wenkbrauw omhoog trok.

Ik schaam me niet voor deze hobby. Integendeel. Maar panisch als ik ben, bewaar ik maar weinig oorlogsdvd’s en boeken in mijn eigen huis. Die sla ik allemaal op bij moeders en J. Ik heb een goede reden: WAT NOU als ik doodga en mensen gaan onderzoek doen in mijn huis en dan vinden ze honderden objecten over de oorlog. Dan denken ze dat ik een nazi-sympathisant ben. En ik als geschiedenisnerd weet één ding heel erg zeker: collaboreren met de Duitsers moet je voorkomen. Altijd. Overal. Geen uitzonderingen. Is zo’n fascinerende interesse toch nog ergens goed voor.

Kut klassieke muziek

Geplaatst op door
8

Het leven als single vrouw is niet gemakkelijk. ,,Schrijft ze nou weer een blog over haar mislukte liefdesleven?’’ Welja, dat doe ik gewoon, niet in de minste plaats omdat er veel vraag naar is en de meeste van mijn lezers het fantastisch vinden om zichzelf te trakteren op wat ontzettend gefaal van mijn kant.

Kijk, heeeeeeel soms, heb ik wel eens het idee dat een vriendje best leuk zou zijn. Omdat je dan lekker kunt knuffelen en gewoon tegen iemand aan kunt zeiken als je pms hebt, omdat je je vriendje dan naar de Appie kan sturen omdat je zin hebt in chocola,  omdat je dan niet alleen naar feestjes hoeft of omdat je wat aanmoediging nodig hebt als je de motivatie voor je scriptie even kwijt bent (dit is eigenlijk de voornaamste reden) en deze dingen komen eigenlijk vooral in me op als ik naar klassieke muziek luister en die luister ik als ik aan mijn scriptie werk omdat het me niet zo afleidt maar dus wel enigszins laat nadenken over het leven. Maar goed, dit is slechts heel soms want ik luister tenslotte maar elke dag naar klassieke muziek omdat ik maar elke dag aan mijn scriptie zit.

Maar goed, heel vaak heb ik dus, zoals vorige keer ook al beschreven, het idee dat single zijn fantastisch is. Bijvoorbeeld afgelopen weekend. Daar de kans groot is dat ik eind deze maand EIN-DE-LIJK beter wordt verklaard (al moet ik nog twee onderzoekjes afwachten, maar ik blijf positief!), probeer ik langzaam weer mijn stapjes in de stad te zetten (haha). Ik ging zaterdag eind van de middag dus even een borreltje doen en dit werd allemaal iets later dan verwacht, maar goed, het was weer genieten. Oh jongens, wat heb ik het flirten toch gemist. Ik denk dat mijn vriendinnen dat ook wel gemerkt hebben, want de helft van de tijd stond ik even met een wezen van het mannelijk geslacht te kletsen, te dansen of hem een drankje af te troggelen. Voor alle vrouwen die ook geen bier drinken heb ik hier een tip om er een mixje uit te slepen. Man zegt: ,,Wil je iets drinken?’’ Vrouw zegt: ,,Oh, haha, nee hoor, ik drink duur.’’ Man gaat nu nadenken en wil niet gierig overkomen en bovenal de alfaman uithangen maar vindt het wel heel aardig dat je eraan denkt dus zegt: ,,Joh, lekker boeiend, wat wil je drinken?’’ Zo doe je dat dus. En voor de dierenarts die ik zaterdag sprak: ondanks dat ik deze truc bij jou heb uitgehaald, vond ik je echt heel aardig dus als je deze blog ooit nog terugvindt zoals je hebt beloofd, dan weet je dat ik geen gebruik van je heb gemaakt!

Ik vond het zaterdag ook fantastisch dat ik single was omdat ik een man van 36 even een egoboost heb gegeven. Leuke vent om te zien nog, maar duidelijk niet op zijn plek op het feestje. Kijk, ik ben dan zo aardig dat ik hem complimentjes ga geven (en die in ontvangst neem). Het is zó leuk om te analyseren hoe mannen reageren op een vrouw. Het is allemaal niet zo moeilijk. Ik heb die man iets gegeven waar hij weer een jaar op kan teren: aandacht van een 22-jarige.

Of toen ik zaterdag die jongen sprak die zijn eigen naam niet meer zo goed wist. Na een paar minuten wilde hij nooit meer met zijn vrienden mee. Dat was dan weer een egoboost voor mij. Met een vriendje zou ik nooit zo spontaan zijn en zoveel nieuwe vrienden opduikelen (hahaha nee grapje, dronken mensen worden alleen maar vrienden voor een avond). En het toppunt was nog wel de twee Vrije Scholieren die ik tegenkwam waarmee ik de aloude spreuk heb opgezegd!

Nou en dan tijdens die klassieke muziek kom ik dus enorm in een tweestrijd. Want tenslotte zijn al mijn vriendinnen geen vrijgezel meer, woont de helft samen en blijft het uitgaan dus sowieso redelijk beperkt (is nu nog niet zo erg, moet toch zes jaar bijkomen van twee wijntjes). En dan denk ik van, ja Jezus (leuk, Word deed Jezus automatisch met een hoofdletter), kut klassieke muziek, je verpest weer alles, want zonder jou kan ik die klotescriptie niet afmaken maar met jou denk ik tussendoor veel te veel na over het leven en vooral het leven van andere mensen en daar heb ik geen zin in want ik geniet zo lekker van beter worden én mezelf verbeteren en van allerlei andere dingen.

Maar goed, de bottom line van dit hele verhaal is dus eigenlijk dat ik op zoek ben naar muziek waarbij je én aan je scriptie kunt werken én niet teveel nadenkt. Behalve over je scriptie dan.

Doe maar lekker niet uniek

Geplaatst op door
8

Het is eigenlijk wel grappig dat iedereen altijd denkt dat hij/zij zo uniek is. Eigenlijk zijn we niet zo uniek als we denken en tonen mensen veel overeenkomsten. Dat merk je bijvoorbeeld aan het feit dat we allemaal met schaamte terugdenken aan vroeger, dat we allemaal opeens niet meer kunnen praten als onze crush voor onze neus staat en je merkt het aan nog veel meer dingen waarvan ik even geen zin heb om ze op te noemen.

Maar weten jullie waar je het nou helemaal aan merkt? Dat iedereen altijd een mening over iets heeft. En dan het liefst een tegenovergestelde mening van wat een ander op dat moment aan het doen is. Toen ik een relatie had, wilde iedereen dat ik vrijgezel was. ,,Je bent nog zo jong’’, zeiden ze. En: ,,Weet je wel zeker dat je met hem je leven wil delen?’’ Of: ,,Ik vind dat je je beter kunt focussen op andere dingen!’’ Dat wilde ik toen natuurlijk helemaal niet horen en zeker niet toen het uit ging, want ik was in alle staten dus om dan te gaan zeggen dat het beter is zo, dat is bij mij niet het allerbeste idee.

Nu ben ik alweer een tijdje single en zoals eerder gezegd: ik vind het niet erg. Ik ben er wel blij mee. Ik vind het wel relaxt. Langzaam zet ik mijn eerste stapjes weer in het flirt- en dateleven en nu weet ik weer wat er zo leuk is aan single zijn: je kunt gewoon een leuke avond beleven en datzelfde de volgende dag weer met een ander (als je dat wilt dan) en er is niemand die daar wat van kan zeggen! Ik kan flirten met wie ik maar wil en dat vind ik reuzeleuk als ik in de tram zit naar de doc (nee echt, mijn long is bijna beter) of op de fiets naar de Albert Heijn (zie je, ik train mijn long gewoon).

Maar mensen zouden mensen niet zijn als er niet wat over mijn single zijn te zeggen valt. ,,Hoe kan het nou dat je geen vriend hebt?’’ en: ,,Ik ben zooooo blij met mijn relatie, rot voor je dat je single bent zeg’’ of: ,,Jij bent wel de eeuwige vrijgezel hè’’ en zelfs: ,,Ik snap niet wat je nou leuk vindt aan dat single zijn, ik mis dat nou totaal niet’’ hoor ik regelmatig. Onder andere van dezelfde mensen die mij het ernstige advies gaven lekker vrijgezel te blijven. Ik snap hier dus helemaal niets van. Ik heb soms het idee dat mensen hun eigen ongeluk projecteren op een ander. Persoon A krijgt een relatie maar persoon B twijfelt soms over haar eigen relatie dus laat persoon B er zich negatief over uit. Persoon A is weer vrijgezel want relatie werkte niet en persoon B wilt niet toegeven dat als het niet werkt, single nou eenmaal de enige en beste oplossing is, dus persoon B vindt relaties opeens het einde. Zoiets.

Nou lieve mensen, ik zeg jullie nu: bemoei je lekker niet met het vrijgezellenbestaan van een ander. En zeker niet met dat van mij. Ik neem wel advies aan van mensen die me kennen en echt dicht bij mij staan. Die me door en door kennen en die het zien en merken of ik ergens gelukkig mee ben of niet. En als de rest nou even lekker zijn/haar mening voor zich houdt, zijn we met z’n allen weer helemaal niet uniek maar wel minder bemoeizuchtig. En in dat geval vind ik het niet zo erg om niet uniek te zijn.