Het is eigenlijk wel grappig dat iedereen altijd denkt dat hij/zij zo uniek is. Eigenlijk zijn we niet zo uniek als we denken en tonen mensen veel overeenkomsten. Dat merk je bijvoorbeeld aan het feit dat we allemaal met schaamte terugdenken aan vroeger, dat we allemaal opeens niet meer kunnen praten als onze crush voor onze neus staat en je merkt het aan nog veel meer dingen waarvan ik even geen zin heb om ze op te noemen.
Maar weten jullie waar je het nou helemaal aan merkt? Dat iedereen altijd een mening over iets heeft. En dan het liefst een tegenovergestelde mening van wat een ander op dat moment aan het doen is. Toen ik een relatie had, wilde iedereen dat ik vrijgezel was. ,,Je bent nog zo jong’’, zeiden ze. En: ,,Weet je wel zeker dat je met hem je leven wil delen?’’ Of: ,,Ik vind dat je je beter kunt focussen op andere dingen!’’ Dat wilde ik toen natuurlijk helemaal niet horen en zeker niet toen het uit ging, want ik was in alle staten dus om dan te gaan zeggen dat het beter is zo, dat is bij mij niet het allerbeste idee.
Nu ben ik alweer een tijdje single en zoals eerder gezegd: ik vind het niet erg. Ik ben er wel blij mee. Ik vind het wel relaxt. Langzaam zet ik mijn eerste stapjes weer in het flirt- en dateleven en nu weet ik weer wat er zo leuk is aan single zijn: je kunt gewoon een leuke avond beleven en datzelfde de volgende dag weer met een ander (als je dat wilt dan) en er is niemand die daar wat van kan zeggen! Ik kan flirten met wie ik maar wil en dat vind ik reuzeleuk als ik in de tram zit naar de doc (nee echt, mijn long is bijna beter) of op de fiets naar de Albert Heijn (zie je, ik train mijn long gewoon).
Maar mensen zouden mensen niet zijn als er niet wat over mijn single zijn te zeggen valt. ,,Hoe kan het nou dat je geen vriend hebt?’’ en: ,,Ik ben zooooo blij met mijn relatie, rot voor je dat je single bent zeg’’ of: ,,Jij bent wel de eeuwige vrijgezel hè’’ en zelfs: ,,Ik snap niet wat je nou leuk vindt aan dat single zijn, ik mis dat nou totaal niet’’ hoor ik regelmatig. Onder andere van dezelfde mensen die mij het ernstige advies gaven lekker vrijgezel te blijven. Ik snap hier dus helemaal niets van. Ik heb soms het idee dat mensen hun eigen ongeluk projecteren op een ander. Persoon A krijgt een relatie maar persoon B twijfelt soms over haar eigen relatie dus laat persoon B er zich negatief over uit. Persoon A is weer vrijgezel want relatie werkte niet en persoon B wilt niet toegeven dat als het niet werkt, single nou eenmaal de enige en beste oplossing is, dus persoon B vindt relaties opeens het einde. Zoiets.
Nou lieve mensen, ik zeg jullie nu: bemoei je lekker niet met het vrijgezellenbestaan van een ander. En zeker niet met dat van mij. Ik neem wel advies aan van mensen die me kennen en echt dicht bij mij staan. Die me door en door kennen en die het zien en merken of ik ergens gelukkig mee ben of niet. En als de rest nou even lekker zijn/haar mening voor zich houdt, zijn we met z’n allen weer helemaal niet uniek maar wel minder bemoeizuchtig. En in dat geval vind ik het niet zo erg om niet uniek te zijn.
