Al jaren heb ik een soort visioen. Ik zie het helemaal voor me. Het gaat om een foto. En een man. Al jaren is mijn droom om op de foto te gaan met een man. Ja, tuurlijk is dat wel eens gebeurd, maar de foto die ik specifiek voor me zie, zal ik nu proberen te beschrijven. Het moet namelijk een spontane foto zijn. En de man op de foto en ik moeten smoorverliefd op elkaar zijn. En de setting is ongeveer dat we elkaar eeuwen niet hebben gezien (als in een dag) en dat we elkaar om de nek vliegen. Denk Schiphol en Hello Goodbye. Waarbij hij me optilt en ik breed lachend mijn benen om hem heen heb geslagen. Of hem een kus geef. Maar zo’n soort foto dus.

Helaas sta ik nog steeds niet zo op de foto. Ik ben wel op de foto gezet met mannen waar ik verliefd op ben, maar niet op deze manier. Vervolgens bedenk ik me dat ongeveer 98% van mijn vriendinnen aan de man zit. En die hebben dus allemaal wèl zo’n foto. En die gaan met hun man op vakantie, of die wonen samen. Maar goed, ik accepteer het, want verschil moet er zijn.

Afgelopen zondag speelde Nederland in de finale van het WK voetbal. Tegen Spanje. Goed, Nigel had rood kunnen krijgen in de eerste helft, dat geef ik toe. Maar feit blijft dat Nederland echt benadeeld werd. Zo werd er niet gefloten toen Van Bommel een ‘natrap’ (naduw) kreeg, terwijl daar toch ook rood op zou kunnen/moeten staan. Puyol was ook wel erg lucky. Verder werd het feit dat het vlak voor de goal duidelijk buitenspel was ook genegeerd, om maar niet te spreken over de corner die we dertig seconden daarvoor toch duidelijk verdiend hadden, en waardoor het doelpunt dus eigenlijk totaal onterecht was, maar goed. Volgens Webb moet verschil er zeker zijn.

Mij is altijd geleerd hard te werken voor dingen. Als puber wilde ik graag merkkleding, ‘want anders hoor je er niet bij’, en in de pauze moest je naar de Albert Heijn, ‘want niemand eet brood van thuis’, maar mijn moeder was niet van plan dat altijd maar te betalen. Dus ik werkte. Soms met tegenzin natuurlijk, en wat geklaag, maar ik werkte. Op school zag ik hoe een klasgenootje werd verwend. Die belde gewoon even haar moeder op als we in de stad waren, omdat ze een leuke broek had gezien, en die moeder kwam rustig opdraven om 300 euro neer te tellen. Elke week weer. Uiteindelijk denk ik dat ik meer geleerd heb in het leven, maar toen was ik stikjaloers. Ach, verschil moet er zijn.

Mijn Albert Heijn heeft nooit iets wat ik wil of moet hebben. Ze krijgen het zelfs voor elkaar geen toiletpapier in de schappen te hebben en ook naar drinken is het goed zoeken. Het woord brood hebben ze nog nooit gehoord, spinazie kennen ze niet en de zalm is altijd op. Als ik in Oud-Zuid naar de AH ga, ligt er eerder te veel dan te weinig. Daar zijn de producten nooit op. Ik woon in Westerpark, dat is best een goede buurt, maar volgens mister Heijn niet zo goed als Oud-Zuid. Wij hebben minder recht op goede producten. Toen ik nog in Noord woonde moest ik al blij zijn als er een komkommer lag, dus tja, ook hier moet verschil er zijn.

Maar dit alles irriteert me dit jaar eigenlijk helemaal niet zo. Het zit me vooral dwars dat iedereen maar naar Ibiza gaat dit jaar. ‘Mijn’ eiland Ibiza. Soort van. Toen ik er voor de eerste keer was, kreeg ik jaloerse blikken en opmerkingen. Sommige mensen wisten dat ze daar nooit zouden komen. En ja, dat voelde best goed. Maar nu is de realiteit dat ik één van de weinigen ben die niet op Ibiza zit deze zomer. Het doet me pijn.

Maar als ik er dan nog wat meer over nadenk, krijg ik stiekem toch wel een glimlach op mijn gezicht. De keren dat ik daar was, leefde ik namelijk als een soort prinses. Met dank aan één van mijn beste vriendinnetjes, wiens vader daar woont en daar een zeer gerenommeerde strandtent heeft. Zij heeft me de beste vakanties van mijn leven bezorgd. Drank, lekker eten, uitgaan… Alles kon, alles mocht en alles werd geregeld. En het was heerlijk om samen te zijn, het gaf onze vriendschap een boost. Ik heb bekende mensen gezien, achter of naast dj’s gestaan, aan de mooiste VIP-tafels mogen zitten. Maar ook aan het zwembad of in de strandtent heb ik nooit wat te klagen gehad. En vooral met mijn vriendin gelachen, gehuild en dingen gedeeld. En dat koester ik, ik ben er erg dankbaar voor. Die tijden pakt niemand me meer af.

Nee, ik ga dit jaar waarschijnlijk niet naar Ibiza. Ik loop stage. Maar ik kan waarschijnlijk geen glimlach onderdrukken als de meeste van jullie er eenmaal daar achter zullen komen dat Ibiza eigenlijk draait om rijk zijn of mensen kennen. Als jullie woekerprijzen betalen voor een drankje of een kaartje voor een feest. Als jullie geen bedje kunnen krijgen bij de strandtent of sowieso de strandtenten wegens geldgebrek maar vermijden. Als jullie aan de bar niet als eerste worden geholpen. Als jullie dus niet als prins of prinses bediend worden. Maar hey, verschil moet er zijn.. Toch?

Ik daag jullie uit mij te evenaren met Air Guitar op Ibiza...