Was ik maar homo. Of eigenlijk, was ik maar homoseksueel. Ik denk dat mijn relationele avonturen me dan veel gemakkelijker afgingen. Met alle respect voor de homoseksuelen onder ons. Natuurlijk.
Kijk, ik begrijp gewoon weinig van mannen. En mannen begrijpen weinig van mij. Ik houd van voetbal (ik weet zelfs wat buitenspel is), ik houd meer van sneakers dan van naaldhakken en ik maak flauwe grappen, maar voor de rest ben ik gewoon een vrouw. Ik zeur soms, ik ben regelmatig emotioneel labiel en ik houd ervan om voor de spiegel te staan. En daar gaat het een beetje mis geloof ik. Want mannen denken dus van ‘waaauw, awesome, zij is tof, ze begrijpt mij, ze is grappig’, en dat is ook allemaal zo, maar er is ook een andere kant. Gelukkig maar, want vrouw ben je niet voor niets.
Andersom werkt het ook zo, ik vind mannen in hun sneakerliefde, de grappen en voetbal, maar voor de rest snap ik niets van mannen. Zo twijfelen ze over alles, plannen ze van tevoren wanneer ze een relatie willen en wanneer niet, ze laten zich te veel verleiden door factoren van buitenaf en ze stellen zich aan als ze één keer hoesten. Vooral dat twijfelen en plannen irriteert me mateloos.
Ik zou een goede lesbiënne zijn, denk ik. Want ik begrijp vrouwen. Ik ben er tenslotte zelf één. Dus ik snap het als je pms hebt, ik snap het als je moet huilen bij een film, ik begrijp je volkomen als je opeens chocola wilt hebben terwijl je zeurt dat je lichaam niet zomerklaar is. Ik weet dondersgoed dat je minimaal een half uur onder douche staat en niet wilt plassen met andere mensen in de ruimte. Ik heb het zelf ook.
Het is alleen zo jammer dat we dan waarschijnlijk ruzie zouden krijgen over wie het vuilnis buitenzet. En wie die chocola dan moet halen tijdens de beruchte paar dagen. Of wie nou eigenlijk wie naar huis brengt. Dat is in de klassieke rolverdeling tussen man en vrouw toch beter geregeld. En het allerjammerste is nog wel dat ik heel blij ben met mijn geslachtsdelen, maar er niet aan moet denken iets met die van een andere vrouw te doen.
Toch, was ik maar homo. Of nou ja, homoseksueel dus. Of laat me mannen begrijpen en zij mij. Ook goed.
Kut klassieke muziek
Het leven als single vrouw is niet gemakkelijk. ,,Schrijft ze nou weer een blog over haar mislukte liefdesleven?’’ Welja, dat doe ik gewoon, niet in de minste plaats omdat er veel vraag naar is en de meeste van mijn lezers het fantastisch vinden om zichzelf te trakteren op wat ontzettend gefaal van mijn kant.
Kijk, heeeeeeel soms, heb ik wel eens het idee dat een vriendje best leuk zou zijn. Omdat je dan lekker kunt knuffelen en gewoon tegen iemand aan kunt zeiken als je pms hebt, omdat je je vriendje dan naar de Appie kan sturen omdat je zin hebt in chocola, omdat je dan niet alleen naar feestjes hoeft of omdat je wat aanmoediging nodig hebt als je de motivatie voor je scriptie even kwijt bent (dit is eigenlijk de voornaamste reden) en deze dingen komen eigenlijk vooral in me op als ik naar klassieke muziek luister en die luister ik als ik aan mijn scriptie werk omdat het me niet zo afleidt maar dus wel enigszins laat nadenken over het leven. Maar goed, dit is slechts heel soms want ik luister tenslotte maar elke dag naar klassieke muziek omdat ik maar elke dag aan mijn scriptie zit.
Maar goed, heel vaak heb ik dus, zoals vorige keer ook al beschreven, het idee dat single zijn fantastisch is. Bijvoorbeeld afgelopen weekend. Daar de kans groot is dat ik eind deze maand EIN-DE-LIJK beter wordt verklaard (al moet ik nog twee onderzoekjes afwachten, maar ik blijf positief!), probeer ik langzaam weer mijn stapjes in de stad te zetten (haha). Ik ging zaterdag eind van de middag dus even een borreltje doen en dit werd allemaal iets later dan verwacht, maar goed, het was weer genieten. Oh jongens, wat heb ik het flirten toch gemist. Ik denk dat mijn vriendinnen dat ook wel gemerkt hebben, want de helft van de tijd stond ik even met een wezen van het mannelijk geslacht te kletsen, te dansen of hem een drankje af te troggelen. Voor alle vrouwen die ook geen bier drinken heb ik hier een tip om er een mixje uit te slepen. Man zegt: ,,Wil je iets drinken?’’ Vrouw zegt: ,,Oh, haha, nee hoor, ik drink duur.’’ Man gaat nu nadenken en wil niet gierig overkomen en bovenal de alfaman uithangen maar vindt het wel heel aardig dat je eraan denkt dus zegt: ,,Joh, lekker boeiend, wat wil je drinken?’’ Zo doe je dat dus. En voor de dierenarts die ik zaterdag sprak: ondanks dat ik deze truc bij jou heb uitgehaald, vond ik je echt heel aardig dus als je deze blog ooit nog terugvindt zoals je hebt beloofd, dan weet je dat ik geen gebruik van je heb gemaakt!
Ik vond het zaterdag ook fantastisch dat ik single was omdat ik een man van 36 even een egoboost heb gegeven. Leuke vent om te zien nog, maar duidelijk niet op zijn plek op het feestje. Kijk, ik ben dan zo aardig dat ik hem complimentjes ga geven (en die in ontvangst neem). Het is zó leuk om te analyseren hoe mannen reageren op een vrouw. Het is allemaal niet zo moeilijk. Ik heb die man iets gegeven waar hij weer een jaar op kan teren: aandacht van een 22-jarige.
Of toen ik zaterdag die jongen sprak die zijn eigen naam niet meer zo goed wist. Na een paar minuten wilde hij nooit meer met zijn vrienden mee. Dat was dan weer een egoboost voor mij. Met een vriendje zou ik nooit zo spontaan zijn en zoveel nieuwe vrienden opduikelen (hahaha nee grapje, dronken mensen worden alleen maar vrienden voor een avond). En het toppunt was nog wel de twee Vrije Scholieren die ik tegenkwam waarmee ik de aloude spreuk heb opgezegd!
Nou en dan tijdens die klassieke muziek kom ik dus enorm in een tweestrijd. Want tenslotte zijn al mijn vriendinnen geen vrijgezel meer, woont de helft samen en blijft het uitgaan dus sowieso redelijk beperkt (is nu nog niet zo erg, moet toch zes jaar bijkomen van twee wijntjes). En dan denk ik van, ja Jezus (leuk, Word deed Jezus automatisch met een hoofdletter), kut klassieke muziek, je verpest weer alles, want zonder jou kan ik die klotescriptie niet afmaken maar met jou denk ik tussendoor veel te veel na over het leven en vooral het leven van andere mensen en daar heb ik geen zin in want ik geniet zo lekker van beter worden én mezelf verbeteren en van allerlei andere dingen.
Maar goed, de bottom line van dit hele verhaal is dus eigenlijk dat ik op zoek ben naar muziek waarbij je én aan je scriptie kunt werken én niet teveel nadenkt. Behalve over je scriptie dan.
Doe maar lekker niet uniek
Het is eigenlijk wel grappig dat iedereen altijd denkt dat hij/zij zo uniek is. Eigenlijk zijn we niet zo uniek als we denken en tonen mensen veel overeenkomsten. Dat merk je bijvoorbeeld aan het feit dat we allemaal met schaamte terugdenken aan vroeger, dat we allemaal opeens niet meer kunnen praten als onze crush voor onze neus staat en je merkt het aan nog veel meer dingen waarvan ik even geen zin heb om ze op te noemen.
Maar weten jullie waar je het nou helemaal aan merkt? Dat iedereen altijd een mening over iets heeft. En dan het liefst een tegenovergestelde mening van wat een ander op dat moment aan het doen is. Toen ik een relatie had, wilde iedereen dat ik vrijgezel was. ,,Je bent nog zo jong’’, zeiden ze. En: ,,Weet je wel zeker dat je met hem je leven wil delen?’’ Of: ,,Ik vind dat je je beter kunt focussen op andere dingen!’’ Dat wilde ik toen natuurlijk helemaal niet horen en zeker niet toen het uit ging, want ik was in alle staten dus om dan te gaan zeggen dat het beter is zo, dat is bij mij niet het allerbeste idee.
Nu ben ik alweer een tijdje single en zoals eerder gezegd: ik vind het niet erg. Ik ben er wel blij mee. Ik vind het wel relaxt. Langzaam zet ik mijn eerste stapjes weer in het flirt- en dateleven en nu weet ik weer wat er zo leuk is aan single zijn: je kunt gewoon een leuke avond beleven en datzelfde de volgende dag weer met een ander (als je dat wilt dan) en er is niemand die daar wat van kan zeggen! Ik kan flirten met wie ik maar wil en dat vind ik reuzeleuk als ik in de tram zit naar de doc (nee echt, mijn long is bijna beter) of op de fiets naar de Albert Heijn (zie je, ik train mijn long gewoon).
Maar mensen zouden mensen niet zijn als er niet wat over mijn single zijn te zeggen valt. ,,Hoe kan het nou dat je geen vriend hebt?’’ en: ,,Ik ben zooooo blij met mijn relatie, rot voor je dat je single bent zeg’’ of: ,,Jij bent wel de eeuwige vrijgezel hè’’ en zelfs: ,,Ik snap niet wat je nou leuk vindt aan dat single zijn, ik mis dat nou totaal niet’’ hoor ik regelmatig. Onder andere van dezelfde mensen die mij het ernstige advies gaven lekker vrijgezel te blijven. Ik snap hier dus helemaal niets van. Ik heb soms het idee dat mensen hun eigen ongeluk projecteren op een ander. Persoon A krijgt een relatie maar persoon B twijfelt soms over haar eigen relatie dus laat persoon B er zich negatief over uit. Persoon A is weer vrijgezel want relatie werkte niet en persoon B wilt niet toegeven dat als het niet werkt, single nou eenmaal de enige en beste oplossing is, dus persoon B vindt relaties opeens het einde. Zoiets.
Nou lieve mensen, ik zeg jullie nu: bemoei je lekker niet met het vrijgezellenbestaan van een ander. En zeker niet met dat van mij. Ik neem wel advies aan van mensen die me kennen en echt dicht bij mij staan. Die me door en door kennen en die het zien en merken of ik ergens gelukkig mee ben of niet. En als de rest nou even lekker zijn/haar mening voor zich houdt, zijn we met z’n allen weer helemaal niet uniek maar wel minder bemoeizuchtig. En in dat geval vind ik het niet zo erg om niet uniek te zijn.
Fok relaties
Toen ik laatst tegen vriend R. zei dat ik het eindelijk, voor het eerst van mijn dateleven, helemaal niet erg vond om single te zijn, geloofde hij me niet. ,,Ontkenning dus”, was zijn oordeel. Ontkenning my ass, ik ben daadwerkelijk blij dat ik vrijgezel ben en dan niet alleen om de redenen ‘ik hoef met niemand rekening te houden’, of ‘ik hoef geen verantwoording af te leggen’ of ‘ik doe mijn eigen ding. Nee, ik vind het vooral fijn omdat ik nu lekker ga werken aan een hele andere relatie: die met mezelf.
Er is helemaal niets mis met jezelf verbeteren. Ik ben de laatste tijd bezig met een soort Rox 2.0. Ik probeer mijn zwaktes om te zetten in sterktes en als dat niet lukt, die zwaktes lekker los te laten. Ik bedoel, ik snap dat niemand perfect kan zijn en het is ook helemaal niet mijn streven dat te zijn, maar dingen aan jezelf veranderen die je niet bevallen, kan natuurlijk altijd. En vooralsnog heb ik daar helemaal geen vent bij nodig, want ik wil verdorie lekker zelf bepalen wat ik nou wel of niet leuk aan mezelf vind. En als ik het dus superleuk vind dat ik niet zo goed kan koken (ik noem maar wat) maar mijn eventuele vriend zou dat heel jammer vinden, zou ik daar veel te veel door beïnvloed worden. En daar heb ik nou juist geen zin in, want ik wil de Rox zijn die ik zelf voor ogen heb. En ik ben, al zeg ik het zelf, goed op weg. Ik heb zelfs voor het eerst in mijn leven een hartige taart gemaakt die gewoon is gelukt, dus met dat koken komt het in de loop der jaren ook wel goed.
Dat ik geen relatie heb, betekent niet dat ik geen liefde ervaar. Ik heb juist een heleboel verliefde momentjes. Mijn hart gaat sneller kloppen van mooie voetbalbeelden. Van mijn nieuwe camera die ik aan het uitvinden ben. Zoals gezegd van het feit dat ik mezelf verbeter. Mijn hart klopt sneller van momenten met lieve vrienden, van nieuwe schoenen, van fantastische jurken en tassen, van een mooie documentaire, een goed boek en bij het moment dat ik een nieuw liedje ontdek, welke ik vervolgens grijs draai. Ik hoor mijn hart ook kloppen bij het idee dat mijn moeder is getrouwd met J., dat broer bijna gaat trouwen met M., bij een dagje met mijn beebnichtje van 1, bij nagels lakken met mijn nichtje van 11, bij het over voetbal dicussiëren met mijn neefje van 9, bij de puberpraat met mijn tienerneef van 13, bij het prosecco drinken met mijn tante of als ik mijn haren laten verven door Omi. Bij een glimlach van een leuke vreemde op straat. En bij nog zoveel meer dingen.
Uiteindelijk is dat, naar mijn mening, ook waar het leven deels om draait. Kunnen genieten van kleine dingen. En je niet altijd maar zorgen maken, zoals ik voorheen deed. Alles analyseren en zesduizend afwegingen maken. Waarom? Als ik zo blij word van zoveel dingen, is dat het eigenlijk helemaal niet waard om over na te denken. Of dat nou over relaties gaat, over werk of over school. Fok dat. Ik wil genieten. Ik wil leven. Ik wil meer leven dan ik nu doe. Ik wil reizen. Ik wil ontdekken. Ik wil doen. Ik wil lachen, ik wil werken en ik wil tranen. Van geluk. Ik wil liefhebben en koesteren, ik wil adoreren en beminnen, ik wil zoveel en ik wil nu beginnen met alles uit het leven wat erin zit. Ik wil dat alleen.
Ik ben single, maar heb genoeg liefde. Wat komt, dat komt. Wat niet, dat niet. Nu gaat Rox 2.0 in the making eerst even lekker genieten.
Allemaal Sletjes
Dat seks hartstikke leuk is, hoef ik hier natuurlijk niet te vertellen. Maar dat er wat haken en ogen aan dit hele gebeuren zitten, is misschien leuk om te weten. Ik wil jullie namelijk graag behoeden voor sterven tijdens een hoogtepunt of voor ondoordachte keuzes omtrent vreemdgaan. Dit hoeft namelijk niet als je jezelf psychisch even doorgrondt. Bij deze tips en trucs voor een beter seksleven!
Diep down inside zijn we allemaal sletjes. Dat is de conclusie die vriendin S. en ik zondagnacht om 01.00 trokken. Niet omdat we nou de neiging hebben om elke dag een mannelijk wezen van de straat te plukken, nee, puur omdat haar psychologieboek dat zegt.
Het schijnt namelijk zo te zijn dat mensen meer opgewonden raken bij een nieuwe partner dan bij de oude vertrouwde vaste relatie. Verklaart gelijk waarom mensen vreemdgaan (maar, let op, praat het niet goed). Dit is terug te leiden naar het voortplanten, omdat het menselijk brein ergens een kamertje heeft waarin wordt bedacht dat voortplanten leuk is en dat het zo vaak mogelijk moet. Maar kom op mannen, tegenwoordig zijn we ook psychologisch gezien zo ver ontwikkeld dat jullie heus wel kunnen bedenken dat dit een oerdrift is. En we niet meer in de oertijd leven.
Dat nieuwe partners psychisch gezien aantrekkelijker zijn, betekent niet altijd dat het de beste optie is om met een onbekende de koffer in te duiken. Seks brengt namelijk ook agressie en frustratie met zich mee, las S. gister aan mij voor. Waar dat vandaan komt, weet ik niet heel precies, maar het doet me denken aan een verhaal dat ik ooit van vriendin N. hoorde. Ze had een date waar veel alcohol bij kwam kijken, ging met haar date mee naar huis en daar ontdeden beide personen zich van hun kleding. Eenmaal in bed bleef haar date haar maar slaan. En dan heb ik het niet over een spankje hier en daar, maar echt klappen in haar gezicht, op haar borsten of harde knepen in haar armen, benen en billen. De volgende dag had ze zeker zes blauwe plekken. Ik was verbijsterd en heb haar toen aangeraden hem, als ze hem ooit weer zou zien, in zijn gezicht en/of ballen te schoppen en te overgieten met drank. Bij deze excuses voor mijn wraakplannen, want die date van N. kon er eigenlijk helemaal niets aandoen! Maar lichaamsbescherming in je tas is bij een blind date of een avondje uit dus geen overbodige luxe. Denk hier op zaterdag aan.
Seks is ook dodelijk, lieverds. Daar wilde ik jullie nog even voor waarschuwen. In de tijd van de jagers en verzamelaars zijn er nogal wat mensen gestorven tijdens de daad. Het schijnt dat je jezelf nogal kunt verliezen in seks (joh) en niet meer goed op de buitenwereld let (je meent het). Dat was vroeger echt superlastig, want als zo’n jager dan thuiskwam met vier dode tijgers en een mammoet, en dat vierde met zijn vrouwtje, kwam de dierenfamilie hem even terugpakken. Het is gebleken dat je tijdens seks niet supergoed bent in zelfverdediging. Kijk dus allen uit met seks in de dierentuin en doe het liever niet met iemand die al bezet is als degene door wie hij/zij bezet is, in de buurt is.
Het genotcentrum van de mens bevindt zich in de hypothalamus. De hypothalamus bepaalt ook hoeveel zin in seks iemand heeft, door middel van de hoeveelheid testosteron. Het is dus geen fabeltje dat mannen meer zin in seks hebben. Wat dit zegt over vrouwen die veel zin hebben in seks, laat ik maar even achterwege. Als je geniet van seks, betekent dat dat het gedeelte van je hypothalamus wat over seks gaat, hartstikke goed werk verricht.
Ik stem daarom ook voor het afschaffen van dirty talk zoals dat nu gaat en ga voor een meer wetenschappelijke benadering: ,,Oh heerlijk schat, ik voel mijn hypothalamus werken, ga door, en zet die hypofyse ook aan het werk”. Hartstikke opwindend allemaal en dat is maar goed ook, want jullie weten het, diep down inside zijn we allemaal sletjes.
Het beste blauwtje ooit
Als je weer een tijdje single bent, moet je dus na gaan denken over wanneer je weer gaat flirten. Of nog erger: daten. Nu is flirten het probleem niet echt, want daar heb ik een aangeboren talent voor, maar dat daten, of wat er tussen flirten en daten in zit (hoe noem je dat, whatsappflirten misschien?), wanneer begin je daar weer aan?
Het kan namelijk zijn (ik praat natuurlijk heeeeel algemeen nu), dat je nog niet over je ex heen bent. Of in ieder geval niet over alle dingen die er zijn gebeurd. Dat is een mogelijkheid. Dan is het best lastig om te beslissen dat je weer de hort op moet. Want doe je het voor jezelf, of doe je het omdat de buitenwereld vindt dat je dat moet doen omdat er ‘meer mannen dan koeien zijn’ (wtf), omdat ‘er meer vissen in de zee zwemmen’ (ik val niet op vissen) of omdat ‘je ex toch een loser is’ (obviously, anders was het vast nog aan).
Nu heb ik eigenlijk een beetje voor mezelf besloten dat daten, tja, ik weet niet, ik moet wel een beetje een klik met iemand hebben om te gaan daten. Of iemand onwijs lekker vinden. Voor de rest voorlopig geen mannen voor mij. Afgelopen weekend had ik er eindelijk zo eentje gevonden. En dan vond ik ‘m niet alleen lekker, maar we hadden ook een klik. Voor zover je dat kunt beslissen in een rokerige ruimte als je onder het mom van Halloween verkleed en daarnaast ontzettend ziek bent en niet meer op je benen kunt staan maar toch een dansje probeert te wagen om je broer de dj te supporten. In ieder geval, we hadden een ontzettend leuk gesprek, meerdere keren, want haha, oké, nu ga ik weer even dansen met mijn vriendinnen, oh hey ben je daar alweer, wat toevallig, oh je bent je vrienden kwijt, oké, ik zie je straks wel, oh hihi, ja ik woon in Amsterdam, jij ook, wat leuk, oh, ja, haha, stomme outfit he, maar ik ben een fanfarebitch from hell. Zo ging dat dus de hele tijd, en meneer wist me te boeien, dat is best zeldzaam eigenlijk, en daarom vond ik het leuk, en hij was knap, en nou ja, we hadden nog veel vaker moeten praten maar die eikel vroeg mijn nummer maar niet!
Na al zes keer doei gezegd te hebben, moest ik het heft maar in eigen handen nemen. Nummer op een briefje geschreven. Durfde ik natuurlijk niet te geven. Godsamme Rox grijp je ballen bij elkaar en stop dat fucking briefje in zn fucking handje. ,,Ben je nou nog niet weg, Rox?’’ – ,,Oh eh, haha, ik ga nu echt hoor, maar waarom vraag je mijn nummer eigenlijk niet?’’. Het floepte er in één keer uit. Beter dan het briefje, want er zal vast een reden zijn geweest waarom hij mijn nummer niet vroeg. Zelfs als zieke fanfarebitch ben ik lekker. ,,Ik, ja, ehm, dat kan ik eigenlijk niet. Ik vind je heel leuk, maar ik heb een soort van bijna een vriendin.’’ FOK. BLAUWTJE. AUW. FUCK MIJN LEVEN. Vind ik eindelijk weer eens een hottie, moet meneer weer bezet zijn. We wisten beiden niet zo goed wat te zeggen. ,,Het is in ieder geval het beste blauwtje ooit. Eerlijke mannen zijn tof’’, besloot ik het geheel maar een beetje te redden.
Het beste blauwtje ooit. Dat meende ik. Kut, ja, maar wel eerlijk. En misschien had ik het wel even nodig om te weten dat er nog eerlijke mannen zijn. Dat als ik ooit weer ga daten, ik niet gelijk alle mannen afschrijf omdat het allemaal klootzakken zijn, maar dat ik met een glimlach terugdenk aan die leuke jongen verkleed als ik weet niet wat eigenlijk, die me het beste blauwtje ooit liet lopen. En voor nu accepteren we maar even dat ik voorlopig alleen aan flirten doe. Want daar ben ik wel heel goed in. En daar hoef ik helemaal niet over na te denken.
Een beetje meer vrouw
Ik schrijf niet vaak heel erg positief over het mannelijk wezen, maar moet nu toch een aantal van de mannen onder ons bedanken. Of nou ja, bedanken is misschien niet het goede woord, maar ik heb in ieder geval een aantal positieve woorden voor jullie over en dat is ook al heel wat, want zeker 98% van de mannen vind ik persoonlijk niet heel tof dus dan is het best knap dat ik jullie toespreek.
Het zit namelijk zo. Ik heb eerder een blog geschreven over ‘perfecte meisjes’ en kreeg daar veel reacties op. Daar schreef ik over meisjes die alles hebben wat hun hartje begeert en er daarnaast heel goed uitzien, inclusief maat 34. Daarvoor schreef ik ook al eens over danseressenlichamen en dat mijn lichaam daar nou niet echt mee te vergelijken was. Het kan aan mij liggen, maar ik zie de laatste tijd alleen maar goede lichaampjes en voel me dan altijd een beetje, tja, als iemand die geen maat 34 of xxs heeft. Ik werd wel eens onzeker van al die knappe meisjes met hele dunne benen en dan dacht ik van: ‘ja hallo, waarom is mij dat niet gegund?’ en dan moeten jullie niet zeggen van eet gezond (want doe ik al) en sport zeven dagen per week (heb geen conditie en dat is sowieso gewoon niet haalbaar) want ik heb het genoegen de verkeerde genen geërfd te hebben. Zo heb ik het korte en de aanleg tot snel dik worden van mijn moeder (aan vaders kant is alles lang en slank) en heb ik de enorm fucking zielige witte huidskleur van mijn vaders kant (aan moeders kant is alles een stuk bruiner). Nu ja, ik kan dus bij wijze van spreken twee slablaadjes eten en ik kom al aan.
Het zal dan ook geen verrassing voor jullie zijn dat ik niet zo gauw in blote benen liep. En dat heeft te maken met het feit dat ze enorm wit zijn (zie vorige blog), maar ook met het feit dat ik dus dacht dat je alleen met maatje 34 met blote benen kon of mocht lopen. Tot. De. Mannen. Die lieve mannen. Die 2% die ik wel mag. Namelijk: de mannen die er openlijk voor uitkomen dat ze niet op vrouwen met maat 34 vallen, maar wel op vrouwen met rondingen, vrouwen met maat 38, vrouwen met maat 40, vrouwen met een klein buikje, vrouwen met wat vlees op de billen, benen en borsten; je kunt het zo gek niet bedenken of deze mannen komen er gewoon voor uit dat ze op de MEEST VOORKOMENDE vrouwenlichamen van Nederland vallen. Waarom zijn het er zo weinig? Geen idee, maar dat ze er zijn vind ik echt geweldig. En sta vooral allen op!
Sinds ik een aantal jaren geleden ben toegetreden tot het land der jojovrouwen (ik word tenslotte ook al 22 deze zomer) en ik vaak mijn best doe om af te vallen maar nooit maat 34 bereik (met uitzondering van één vest), is het wel eens lastig geweest om mij te vermaken met meiden die wel alles kunnen dragen, wel zeer dun zijn, wel een xxs broekje kunnen dragen en wel met een bikini op festivals rond durven lopen. Ik doe en durf dat niet. Ik ben niet superdik en heb geen overgewicht ofzo, maar zoals ik eerder heb gezegd, vond ik lange tijd niet dat ik echt het lichaam had om er halfnaakt bij te gaan lopen. Nu komt daar eindelijk verandering in.
Kluun die in één van zijn columns gewoon vrijuit zegt dat hij van vrouwen met rondingen houdt, een vriend van me die tegenover zijn maatjes eerlijk toegeeft dat hij juist geen dun meisje wilt (ik vind het sowieso raar dat hier nog een soort ‘taboe’ op heerst), vriendjelief die zegt dat ik gewoon dat korte broekje aan moet doen en dat hij niet van magere meiden houdt, iemand die je vertelt dat je lijf heerlijk en in proporties is, het doet me goed. Ik durf sinds een aantal dagen eindelijk met blote benen over straat. Nu maar hopen dat er nog veel meer mannen volgen. Ik kan en wil niet geloven dat er geen enkele beroemde artiest of voetballer is die niet op enorm dunne vrouwen valt. Waarom hebben ze er dan allemaal eentje? Uiterlijk vertoon? Het ‘schoonheidsbeeld’ van tegenwoordig? Ik ben blij dat er nog mannen zijn die er anders over denken! Er is niets mis met een lichaam dat een beetje meer vrouw en een beetje minder meisje is.
Girls Need Love
Ik wist al dat God het niet zo op mij had, hoor. Dat schat ik zo in omdat ik nooit kan slapen en als ik dan eenmaal slaap word ik altijd wel weer wakker en ik heb altijd wat en die Italiaan van drie huizen verderop is stom. Verder ben ik zo ongeveer geboren voor het ongeluk want goh, er zal eens iets meezitten, en wat is er dan lekkerder dan de schuld aan God of aan de Duitsers geven, zoals mijn vriendinnetje S. en ik graag doen? Juist, helemaal niets. Dus vandaar. God haat mij. En ik de Duitsers.
Ik denk ook dat het aan of God, of aan de Duitsers ligt dat ik geen held in de liefde ben. Of moet ik zeggen was? In ieder geval, ik ben nooit één van die meisjes geweest die altijd een relatie hadden en als het dan uit is, dat je twee weken daarna alweer een andere serieuze, langdurige relatie hebt. Echt, hoe doen ze het? Ik heb werkelijk geen idee. Nee, ik was het type meisje dat jongens/mannen tegenkwam die standaard met de volgende zin kwamen: ,,Hoe kan het nou dat zo’n leuk meisje zoals jij geen vriend heeft?’’ Nou, dat zal ik jullie vertellen lutsers. Omdat jullie die onzin alleen maar zeggen zodat naïeve meisjes daar intrappen en vervolgens hun onderbroek voor je uittrekken en jij die zin twee dagen daarna tegen elk ander willekeurig huppelkutje herhaalt. Ik ben geen naïef meisje. Daarom dus.
Jarenlang heb ik het zonder wederhelft moeten doen. Mijn ‘relaties’ zijn op één hand te tellen en mijn langste relatie was een week of twee. Nee hoor, dat laatste is niet waar, maar ik benijd mensen die het langer dan een jaar vol hebben kunnen houden. Dat is mij dus nooit gelukt. Hoe graag ik ook iemand wilde om alles mee te delen, waar ik op kon bouwen en die mij zou steunen, het was me niet gegund. Alleen ging ik door het leven, alleen maakte ik mijn keuzes gebaseerd op gesprekken met mezelf en alleen ging ik naar verjaardagen of stelletjesdates toe. Ja, sneu, maar goed, ik was een geëmancipeerde jonge vrouw dus ‘I don’t need a man to make it happen’ was zo ongeveer mijn levensspreuk. Ik deed een beetje alsof hoor, maar anders gaan ze medelijden met je krijgen en dat wil je niet, geloof me.
Tegenwoordig ben ik een bezet vrouw en niet meer zielig of sneu. God heeft waarschijnlijk even niet opgelet en ik heb mijn slag geslagen. Het kan ook gewoon aan mijn enorme dosis wilskracht liggen of een bepaalde chemie of gewoon het lot of wat dan ook, maar dat maakt nu even niet uit. Het gaat erom dat ik de wereld gewoon NIET MEER BEGRIJP. Jarenlang heb ik alleen moeten zijn, want ja echt, ik was echt al lang single, en nu, nu ik een leuk mannelijk exemplaar heb gevonden, lijkt het alsof de halve mannelijke wereldbevolking achter me aanzit. Die wil met me uit eten, die wil tijdens uitgaan met me op de foto, de volgende mist me opeens, de ander ‘heeft me zolang niet gesproken en dat is toch wel enorm jammer’, weer eentje weet opeens weer hoe ontzettend leuk ik was, nog eentje ziet me in de club en begrijpt geen ‘nee’ of ‘rot op’ en ga zo maar door. Onbereikbare vrouwen hebben een beetje extra aantrekkingskracht op mannen (lees: hyena’s) en dat vind ik allemaal prachtig hoor, en het streelt mijn ego, maar puur voor al die single meisjes, al die wanhopige meisjes, die uren op een sms wachten, die van de droogheid niet meer weten waar ze het zoeken moeten, die tot bijna alles in staat zijn, puur voor die meisjes zou het toch geweldig zijn als al die mannen hun aandacht niet op vrouwen vestigen die daar helemaal NIETS aan hebben? Ik voel mee met die meisjes, want ik weet hoe het is. God zou dit toch iets beter in de gaten moeten houden. En moeten verdelen. Stop hatin’ God! Girls need love. I know they do!
Ex-vriendjes en Afwasbeurten
Oké, ik geef het toe, ondanks mijn leeftijd heb ik al een wild liefdesleven achter de rug. Daar kwam ik afgelopen weekend achter. Ik had nicht D. meegenomen naar Alphen aan den Rijn en nou, dat was me een dolle boel hoor. Maar in één avond kun je een heel stuk verleden tegenkomen, dat is wel duidelijk.
Het was sowieso een hel om in Alphen te komen. Na een uur op Amsterdam Centraal gespendeerd te hebben, zaten we eindelijk in een trein die vermoedelijk zou gaan rijden. Vermoedelijk, want het duurde daadwerkelijk nog een half uur voordat dat ook gebeurde. De trein deed er ook vrij lang over en we kwamen uiteindelijk in Woerden terecht, waar we over zouden stappen. Zouden stappen, want er reed dus niks vanaf Woerden. Goede vriend R. gebeld en gelukkig wilde hij ons wel ophalen. Er stond een jongen naast ons die ook naar Alphen moest. ,,Kan er een vluchteling mee?’’, grapte ik nog aan de telefoon met R.. Dat mocht. Toen ik had opgehangen vroeg ik voor de vorm maar even de naam van de vluchteling. Toen hij zijn naam zei en ik hem eens goed aankeek, schrok ik me dood. Dat was dus mijn vriendje uit de brugklas. Damn, die zag er anders uit! Leuk detail: toen hij zijn vriend opbelde, zei hij dat hij mee kon rijden met een ex-vriendinnetje. Zielig. De jongen had klaarblijkelijk een niet al te beste indruk gemaakt aangezien ik hem niet herkende en on top of it all ziet hij me als een echt ex-vriendinnetje. Handjes vasthouden is dan natuurlijk ook wel een ding he. En het allerergste was nog wel dat hij nog steeds omging met mensen die ook dolverliefd op me waren. Ik was denk ik een handjes-vasthouden-slettebakje. Of een hartenbreekster, het is maar hoe je het bekijkt.
Eenmaal in Alphen aan den Rijn gekomen (PRAISE THE LORD VOOR GOEDE VRIEND R.) gingen we nog even boodschappen doen in zo’n winkelcentrumpje. En in dat winkelcentrumpje werkt R.. Een andere R. dus. Deze R., winkelcentrumpje R., was mijn vriendje toen ik in de derde zat! Met deze R. heb ik overigens wel gezoend. Nu is dat niet eens zo heel schokkend maar altijd als ik in dat winkelcentrumpje loop wil ik er dus nog wel goed uitzien voor R., we zwaaien tenslotte altijd wel even naar elkaar. Deze keer dus ook. ,,Goh, nog één’’, zei nicht D.. Yep, nog één.
Nou, zo ging het dus een beetje door die avond. Er kwamen best veel mannen ter sprake en ook tijdens het uitgaan werden er een paar mannen gespot met wie ik handjes heb vastgehouden. ,,Kijk’’, probeerde ik mijn nicht D. uit te leggen. ,,Ik heb wel veel ex-vriendjes, maar het zijn niet echt ex-vriendjes. Want er is verder niks gebeurd, op een enkele zoen misschien na, en vanaf de tijd dat het een soort van legitiem is dat er dingen gaan gebeuren, heb ik alleen maar gefaald en vanaf de tijd dat je het legitiem over echte ex-vriendjes kunt hebben is mijn score echt heel sneu.’’
Uiteindelijk streven er denk ik heel veel mensen naar dat ultieme liefdesgeluk. Zo ook ik. Vandaar al die handjes die ik heb vastgehouden. Het duurt alleen wat langer voordat ik vrede heb met mezelf en dus vrede met een relatie kan hebben. Ofzo. Klinkt dit logisch? Ooit, ja OOIT, heb ik dit geschreven:
Ik mis het wel hoor, af en toe. Een echte relatie. Waar je allebei helemaal voor gaat. Geen gezeik of afleiding van studie, werk of sociale verplichtingen. Absoluut voor elkaar gaan. En lekker ruziemaken over wie de afwas wel of niet heeft gedaan. En het dan goedmaken. Bij iemand kruipen, mezelf tegen iemand aanvleien. ,,Ik bedoelde het niet zo, schatje’’, zei ze met een lief gezichtje. En dat hij me dan aankijkt, vastpakt en zegt: ,,ik weet het.’’ En dan die kus. Die alleszeggende kus. Die kus waardoor je weet dat je voor elkaar gemaakt bent. Of dat in ieder geval gelooft.
Toen ik het tekstje laatst vond, deelde ik het met weer een andere R.. Man, al die namen met de beginletter R. tegenwoordig. Nou goed, we hadden het dus een beetje over relaties, over dat ik dus blijkbaar alleen vroeger in de brugklas in staat was om een (voor die tijd zeker) langdurige relatie in stand te houden en gelukkig te zijn. Ik stuurde hem het tekstje, hij zou het vast waarderen en me zeggen dat het allemaal goed zou komen. Dat het soms wat langer duurt voordat je een balans met jezelf hebt gevonden, of de juiste persoon. Maar nee, niets is minder waar. Hij stuurde me dit:
Totdat ze het zat is en een man vindt die zegt dat haar eigen man niet goed voor haar zorgt. Omdat haar eigen man de afwas niet goed doet. Waarna ze zich dus na twaalf jaar relatie laat afpalen door een grotere loser dan haar man. En ze gelooft dat ze haar man moet verlaten om weer ‘zichzelf te zijn’ . Man naar de klote, vrouw alleen want die andere loser bleek beter in afpalen dan de afwas en de kinderen de dupe, want die hebben ineens ‘afwasbeurten’.
Goed. Zeer helder. Wat de kalverliefdes betreft: het lijkt me een goede zaak dat ik er met een glimlach aan terug kan denken. En voor de toekomst: Ik moet overduidelijk op zoek naar een man met een afwasmachine wil ik ooit een goede relatie krijgen waar het om meer gaat dan handjes vasthouden.
Disaster dates
,,En toen ging ik dus bij die dj’s staan hé! En daarna ging ik backstage met ze. Echt waar hoor, zo doe ik dat gewoon. Hoppa. Ze vinden me allemaal tof. En ik ben al vijf keer op Ibiza geweest want ik ken echt IE-DE-REEN daar. Vorige keer ging ik met één van die dj’s dus, met de auto daarheen rijden, lachen joh!’’
,,Ohja’’, weet ik eruit te brengen. ,,Ik dacht dat rijke en bekende dj’s gewoon met het vliegtuig gingen.’’ Ik gaap gelijk nadat ik het zeg. Ik weet nu al dat deze gozer nooit op Ibiza is geweest, daarvoor kent hij er te weinig van, maar wat heeft het voor nut om dat voor mezelf te gaan bewijzen? Deze jongen is zo overtuigd van zijn eigen gelijk en gelooft zo in zijn eigen leugens dat ik maar beter gewoon mee kan lullen totdat deze kwelling eindelijk over is.
Ja mensen, disaster dates, wie kent ze niet? Elke actieve dater zou hier toch ervaring mee moeten hebben. Zo niet, ben je een lucky bastard en kun je je erop instellen dat het heus nog wel eens gebeurd. Dat is ook logisch, want niet iedereen is voor elkaar gemaakt en niet elk dekseltje past op elk potje en iedereen is verschillend en je hebt niet altijd een klik en… Enfin, je snapt mijn punt.
Bij mij speelt dan ook nog eens het probleem dat ik geen nee kan zeggen hè. Dat vind ik namelijk ‘zielig’. Dus het is mij menig maal gebeurd dat ik zat opgescheept met een arrogante lul. Of een domme sukkel. Of een lelijk ding. Of iets anders in de categorie dramatisch. Nu ik erover nadenk, is dat eigenlijk vooral zielig voor mij. Ik bedoel, ik verdien het inmiddels gewoon om nee te kunnen zeggen!
Man, ik heb alles wel een keer meegemaakt. Een man die alléén maar over zijn ex kon praten. Dus, Sanne, als je dit leest, Jeremy wilt je heel graag terug, ook al is hij vreemdgegaan! Een man met vlekken op en gaten in zijn kleren die om acht uur ’s avonds nog steeds naar alcohol rook en er gewoon uitzag als drugs (kun je geen gesprek mee voeren), een man die alleen het woord seks kent, een man waarin ik in welgeteld anderhalf uur maximaal vier woorden mee heb gewisseld (awkward!), een man die een vriendin thuis had zitten, de eerder genoemde babbelgrage man die in zijn eigen leugens geloofde en zelfs mensen, ja zelfs, echt waar, een man die om tien uur ’s avonds zei: ,,Ik ga het niet te laat maken hoor. Ik wil mijn moeder niet ongerust maken.’’ En dat is dan 25.
Ik zal zelf ook niet altijd de perfecte date zijn geweest. Ook ik kom wel eens met een kater aan en ja, zelfs een keer of twee dronken. Dat was gewoon puur toeval, hoor. Ik weet dat ik ook best bitchy kan zijn en scherp uit de hoek kan komen. En dat niet iedereen dat even makkelijk vindt (pussy’s). Ik weet dat ik soms mijn dag niet heb en nogal in mezelf gekeerd kan zijn (weird), ik weet dat ik, ondanks dat ik heel spontaan ben, ook heel gesloten ben en ik snap heus wel dat ik een vrij eigenaardig gevoel voor humor heb. Maar dat doe ik natuurlijk niet expres! Dat komt gewoon doordat de man in kwestie mij ook niet kan bekoren.
Daten is natuurlijk één groot proces. Juist door dit soort ervaringen weet je wat je wel en niet wilt. En leer je (hopelijk) ook sneller nee te zeggen. Ik weet vaak van tevoren namelijk al of iets wel of niet gaat klikken, maar door mijn enorm sociale, lieve en ‘te-goed-voor-deze-wereld’ karakter gaat er wel eens iets mis.
Maar ik leer het mensen, ik leer het! Echt waar. Zo wilde babbelgrage jongeman graag weer wat afspreken. Ik heb hem teleur moeten stellen. Wel met een goede reden hoor. Aangezien hij zo aan waarheid hecht heb ik hem eerlijk verteld waarom nog een date er niet in zat. ,,Sorry, ga met de auto naar Azië. Ga met een BN’er. Die is vet bekend joh! Duurt wel even voordat ik terug ben!’’
