Volgens mij heb ik het wel eens eerder laten vallen, maar ik kom er eerlijk voor uit dat ik selectief feministisch ben. Een term die in mij opkwam toen de zoveelste er maar vanuit ging dat ik het prototype van de hedendaagse, jonge feministe ben. Ik weet niet waarom dat zo vaak gedacht wordt, en het zal ook ergens wel een compliment zijn, maar ik hecht aan de waarheid en de waarheid is dat ik alleen feministisch ben als het mij uitkomt.
Zeker, ik ben voorstander van gelijke salarissen voor mannen en vrouwen. Überhaupt gelijke kansen op de werkvloer. En het stoort me dat dit nog steeds niet zo is. En ja, ik zou een hele goede voetbalcoach van het Nederlands Elftal zijn, en ik wil mijn mond open kunnen trekken over allerlei zaken. Goed, ik doe een master en vind het belangrijk mezelf als vrouw te ontwikkelen, maar op bepaalde vlakken ben ik nog heel erg ouderwets.
Vrienden van mij vinden het soms raar als ik zeg dat ik niet snel een man mee uit zou vragen. Of zijn nummer vragen (het idee alleen al), laat staan dat het maar normaal moet zijn dat vrouwen hun man ten huwelijk vragen. Een strenge blik krijg ik als ik zeg dat ik vind dat de man de eerste paar dates zeker moet betalen. Nog vreemder word ik aangekeken als ik toegeef dat ik het niet erg zou vinden om later vier dagen per week te werken, als dat betekent dat ik tijd met mijn hopelijk toekomstige kindjes kan spenderen. Dat mag je toch helemaal niet zeggen in deze tijd?
Nou, bij deze. I said it. Ik ben een vrouw en ik denk dat het sociologisch gezien nog altijd zo is dat vrouwen een zorgdrift hebben. En dat dat helemaal niet raar is. En ik wil verdomme thuis gewoon stofzuigen en mijn vent hoort het vanzelf wel als hij het vuilnis buiten moet zetten. Ik wil dat een man mij versiert, ik wil me beschermd voelen. Ik wil het gevoel hebben dat ik een MAN heb en zelf een VROUW ben. Wat is daar mis mee? Waarom mag ik daar niet eerlijk voor uitkomen? Als we allemaal toch zo modern zijn in 2012, vind ik dat het ook geaccepteerd moet worden dat ik niet per se 80 uur per week hoef te werken terwijl mijn man poetst en boent. Ik vind dat namelijk geen aantrekkelijk toekomstbeeld. En een man met een schoonmaakdoek in zijn hand en een schort om, hmm, niet mijn idee van een woest erotisch wezen.
Veel van de manieren die mensen heden ten dage gebruiken, zijn al vele duizenden jaren geleden ontwikkeld. Dit is geen excuus, dit is gewoon zo. Alles heeft een maatschappelijke oorzaak en als je je er eens in verdiept, dan zul je zien dat de mens nou ook weer niet zo gecompliceerd heeft. Het feminisme is dan ook ontstaan uit een soort maatschappelijk idee, een golf. En dat is goed. Want ieder mens is evenveel waard, iedereen moet kunnen stemmen en iedereen moet verliefd kunnen worden op wie dan ook. En juist omdat we nu in een tijd leven waarin we veel keuzevrijheid hebben, vind ik mijn gedachtegang niet raar.
Maak jullie geen zorgen, mijn grote bek zal niet verdwijnen. Nog steeds ben ik dominant van aard, val ik op en heb ik overal een mening over. Ik strijd voor de rechten van de vrouw en voor gelijkheid in de wereld. Dat is nog steeds wie ik ben. Maar zorgen en het huishouden regelen is ook een deel van mij. En mijn portemonnee niet tevoorschijn halen nadat we in een duur restaurant zijn geweest, dat is misschien wel het allergrootste deel van mij. Deal with it.
