Categorie archief: Mannen

‘Hoe gaat het in de liefde, Rox?’

Geplaatst op door
19

Mijn vader was laatst weer eens op bezoek. We zien elkaar niet zo heel vaak, dus dat vond ik best leuk. Hij kwam even een kopje thee drinken nadat hij twee afspraken in Amsterdam had gehad. Ja mensen, dat was een dolle boel.

Mijn vader vroeg me hoe het in de liefde was. Nu moet ik daar eerlijk bij bekennen dat mi padre ook niet echt een held in de liefde is. Als we zijn liefdesgeschiedenis zouden bespreken, zijn we zeker 586 blogjes verder en dat wil ik zowel jullie als hem niet aandoen. Maar goed, terug naar die vraag dus. Hoe het in de liefde ging. Ja, wat zeg je daar dan op?

Ik vertelde mijn vader dat ik het niet zo goed wist allemaal. Maar dat ik na enig algemeen analyseren wel tot een conclusie was gekomen: ik val vaak op het onbereikbare. Als iemand niet gelijk op mij reageert, wordt het een soort spelletje. Dan wil ik iemand graag laten zien dat ik enorm interessant, getalenteerd, ambitieus, intelligent, knap, mooi, grappig, enfin, al die dingen en meer ben. Dat is natuurlijk heel fout enzo, dat weet ik, maar zo is het nou eenmaal. Daar kan ik ook niets aan doen. Misschien zit er iets mannelijks in mij. Iets met die ‘jacht’, waar die knapen het vaak over schijnen te hebben.

Maar zodra iemand te lief tegen mij gaat doen en de hele tijd gaat zeggen hoe leuk hij me wel niet vindt, krijg ik een soort allergische reactie. Dat is natuurlijk ook weer heel raar, want menig meisje vindt het leuk om te horen dat een mannelijk wezen haar leuk vindt. Ik heb dat beduidend minder. Als ik eenmaal een relatie heb met iemand waar ik gek op ben, oké, dan mag je best af en toe zeggen hoeveel je van me houdt en dat je de gelukkigste man op aarde bent omdat je met mij gaat, maar daarvoor moet je dat minimaliseren. Dan mag je het er één of twee keer ingooien zodat ik weet dat mijn speltactieken ook niet helemaal nutteloos zijn. En subtiel dan wel een beetje alsjeblieft.

Nu ik het zo opschrijf, vind ik het ook maar raar allemaal hoor. Ik heb er ook niet echt een verklaring voor, waarom ik dat nou heb. Mijn vader had na een algemene analyse wel een conclusie. ,,Jij hebt bindingsangst’’, gooide hij eruit. ‘Nou nou nou paps’, dacht ik bij mezelf, ‘is dat nou wel echt waar?’ En na nog een algemene analyse kwam ik tot de conclusie dat hij daar best eens gelijk in zou kunnen hebben.

Ik word heel nerveus bij het idee dat ik constant met iemand bezig moet zijn. Ik heb dat één keer gedaan en we kunnen allemaal een paar blogjes teruglezen om te weten hoe dat is afgelopen. Ben ik dus geen donder mee opgeschoten. Ik ben 21, in de bloei van mijn leven. Waarom zou ik dan constant met iemand op de bank gaan zitten, zoals ik veel vriendinnen zie doen? Nee, dat is niet voor mij weggelegd. Ik wil uitgaan met vrienden en vriendinnen, leuke dingen doen, mijn eigen keuzes maken zonder dat iets in mijn achterhoofd me herinnert aan mijn geliefde. Ik zou het absoluut niet erg vinden om een relatie te hebben, maar dat moet er dan wel eentje zijn waarin ik dit allemaal kan doen. En die vind je dus niet zo snel. Dat klinkt misschien een beetje egoïstisch, maar dat is het eigenlijk juist niet.

Misschien is het stom, omdat ik eventueel dingen laat lopen die heel mooi zouden kunnen zijn. Maar goed, als je echt voorbestemd bent voor elkaar, kom je ook bij elkaar als de bindingsangst een stuk minder is geworden. Of is de bindingsangst in één keer helemaal verdwenen. I don’t know. Tot die tijd kan ik in ieder geval samen met paps een ramp zijn in liefde en alles wat daarmee te maken heeft. Zeg vader, hoe zat het nou ook alweer bij jou?

God’s Wil

Geplaatst op door
9

Aangezien ik momenteel last heb van een enorme writersblock, en ook geen beschamende persoonlijke verhalen of eigenschappen meer op weet noemen, moeten jullie het maar doen met een leuke herinnering van mij. Een verhaal dat nog wel een tijdje de ronde blijft doen en dat sowieso op bepaalde bruiloften verteld gaat worden. Met liefde meegemaakt en met liefde geschreven. Als je jezelf hierin herkent: doe net alsof je neus bloedt. Je naam staat er niet bij en zal ook NOOOOIT bekend worden gemaakt ;) En als je liever niet hebt dat dit verhaal online staat, laat het me dan ook even weten xD

Mijn telefoon gaat. Ik zie haar naam staan op het scherm. Ik neem op. ,,Rox! Je gelooft nooit wat er is gebeurd! Ik ben gedumpt door Jezus. Voor Jezus. Ik ben gewoon gedumpt voor Jezus. Je neemt me verdomme maar mee uit, je voert me lam, je bezorgt me een one-night-stand, maar doe iets’’, schreeuwt ze. ,,Ik denk dat ik weet wat je bedoelt, maar leg het nog even uit voor de zekerheid.’’

Een maand daarvoor gingen we samen naar België. We moesten voor school, maar we konden best bedenken dat we wat uurtjes slaap meer zouden krijgen als we bij een vriend van mij gingen slapen, A., die in België studeerde. De treinreis alleen al was een avontuur. Een zware crimineel bleek zich verstopt te hebben in de trein, dus we stonden nogal een tijdje stil op Roosendaal. ,,Maak je niet druk’’, zei de conducteur. ,,Hij zit waarschijnlijk in het voorste deel. Dat hebben we nu afgesloten. Volgens mij zitten daar alleen maar Belgen, dus dat is niet zo erg’’, grapte hij. ,,En als je iets verdachts ziet, roep dan heel hard ‘code F’!’’ ,,Code F,’’ vroeg ik verbaasd. ,,F. Van fles’’, zei hij terwijl hij wees op de wijnfles die we bij ons hadden. ,,Aha’’, wist ik eruit te brengen.

Eenmaal in België ging de tijd – en de drank – snel. Mijn vriend A. had voor de gelegenheid zijn vriend K. gebeld, van origine ook Hollands. Nou, zijn eigenlijke roots lagen in Suriname, maar meneer was geboren en getogen in Rotterdam. De waterpijp kwam op tafel en dat was een dolle boel. En om het feest compleet te maken, gingen we naar DE studentendisco van België. Ergens onder de grond, waar ze dertig smaken jenever hadden, van appel tot chocolade. Die hebben we natuurlijk alle dertig uitgeprobeerd, want meer dan twee euro was je er niet aan kwijt. K. was overigens een geval apart. We wisten niet of hij nou voor mij of voor haar ging. En hij hield de hele tijd zijn jas aan. Na meerdere hints van onze kant, deed hij nog steeds geen afstand van zijn geliefde jas.

Over de details van de avond zal ik verder niet uitwijden, maar zij ging uiteindelijk met K. mee. Bij hem thuis moest de jas natuurlijk wel uit, en de trui uiteindelijk ook (het was trouwens mei) en wat bleek: K. had een hartapparaat. Vandaar. K.was heel gelovig. En dat is gek, want er is van alles tussen de lakens gebeurd die nacht. Dat vond God blijkbaar wel oké.

De volgende ochtend, onderweg naar onze uiteindelijke bestemming, vertelde ik haar dat ik dacht dat K. met haar wilde trouwen. Ze verklaarde me voor gek. ,,Dit was voor één keer’’. Maar ik kreeg gelijk. Een maand later was hij in Nederland, en hij zocht haar op. Zij had haar sexy lingerie aangedaan, sprong kittig op het bed en na wat zoenen stopte hij. ,,Ik kan het niet’’, zei hij en wees naar iets achter haar. ,,Vanwege die ezel?’’, vroeg ze verontwaardigd, doelend op één of ander plastic opblaasding wat achter haar bed stond. ,,Nee, vanwege hem.’’ En toen zag ze het. Het schilderijtje van Jezus wat ze aan haar muur had hangen. God was het er waarschijnlijk toch niet mee eens.

A Lady’s First Love

Geplaatst op door
9

Laatst had ik het met mijn vriendinnen over het onvermijdelijke onderwerp: vriendjes. Eerste vriendjes. Een meisje vergeet nooit haar eerste liefde. En in elke volwassen vrouw zit er nog een meisje. Een meisje die haar eerste liefde nooit zal vergeten.

Ik was een jaar of zestien denk ik, toen ik I. tegenkwam. Het kan ook zeventien zijn geweest. Samen met partner in crime L. was ik uit. Het Paard van Troje in Den Haag was onze bestemming. Daar gingen we wel vaker heen en soms moesten we daar een valse OV-kaart voor showen. L. was dus weer aan het daten met R. en ergens aan het einde van de avond stonden we in de hal met die R. en zijn vrienden. Daar zat I. bij. Ik weet niet bijster veel meer van die avond, ik was aardig aangeschoten. I. vertelde me later dat ik hem allemaal kusjes gaf, maar dat is me echt ontgaan. Ik weet nog wel dat ik zijn jas uittrok, want ik vond het belachelijk dat hij ging. En zijn idioot lelijke broek zal ik ook nooit meer vergeten.

I. en ik hadden af en aan contact. In de zomer van 2008, ik was nog achttien, ging ik weer uit in Den Haag en ik stuurde hem spontaan een bericht op Hyves  (wat ik nog toen gebruikte), of hij ook kwam. Dat was niet het geval, maar uit het niets vlogen de sms’jes opeens heen en weer. Mooie sms’jes ook, leuke en lieve sms’jes. En belletjes. Het duurde niet lang voordat onze date er eindelijk kwam, na al die tijd.

Toen ik aankwam op de plek van bestemming, en hij me tegemoet kwam lopen, wist ik het gelijk. Dit is hem! Nooit meer zoeken, nooit meer vinden, nooit meer tegenkomen, nooit meer nutteloos gezoen of gedate. Hij was het en ik wist het zeker. Het was wederzijds. Ik ben het hele weekend bij hem gebleven en het was perfect. Echt perfect. Ik voelde me zo goed bij hem, ik was gelijk zo verliefd. Ik leefde op een roze wolk.

Het duurde alleen niet lang voordat de eerste scheurtjes zichtbaar werden. Maar uit pure liefde gaf ik daar niet aan toe. Ik wuifde alles weg, deed alles voor hem, wringde me in bochten om hem maar gelukkig te maken. Ik ging voorbij aan mijn eigen gevoel. Ik hield mezelf voor dat er alleen maar leuke momenten waren en al het liefdevolle bleef me bij. De nare dingen stopte ik zo ver mogelijk weg. Niet slim, want de stress was niet te harden. Het kwam op een punt dat ik letterlijk ziek was en naar het ziekenhuis moest, omdat ik elke dag aan het overgeven was. Wist ik veel dat het door die relatie kwam, ik hield toch van hem? En alles wat hij fout deed, echt fout deed, wist ik indirect te herleiden naar mezelf. Want ik zou het er wel naar gemaakt hebben. Belachelijk natuurlijk.

Het heeft zo ontzettend lang geduurd voordat ik eindelijk het idee had zonder hem te kunnen leven, hoe dramatisch dat ook klinkt. Het einde van de relatie kwam als een donderslag uit heldere hemel en heb ik lange tijd niet kunnen verwerken. Het overgeven hield trouwens wel gelijk op. Vlak na de break ging ik in Amsterdam wonen, en dat was maar goed ook. Alles deed me aan hem denken in mijn oude huis in de 0172. De kast waar al zijn kleren in lagen, mijn bed waar we samen in lagen of de stoel waar hij vaak op zat. Er was ook veel wat ik verwerken moest. In een jaar was er zoveel gebeurd.

Ik ben nu absoluut over I. heen. Dat I. in het buitenland ging wonen, heeft daar zeker bij geholpen. Het was officieel dat we nooit meer bij elkaar zouden komen. Het deed me pijn, heel even, maar ik kon onder ogen zien dat het absoluut beter is. Ik heb me opnieuw open leren stellen, ik heb opnieuw geleerd om mensen een kans te geven en mensen te vertrouwen. Ik heb in het algemeen ontzettend veel geleerd.

Een meisje zal altijd van haar eerste vriendje houden. Ik zal altijd van I. houden. Maar houden van alleen is meestal niet genoeg. Liefde is een werkwoord, hoe afgezaagd dat ook klinkt. En als slechts één persoon werkt, kom je nergens.

‘Eisenleistje’

Geplaatst op door
9

Mij wordt wel eens verweten dat mijn eisenlijstje qua mannen veel te lang is. Ik vind dit ontzettend meevallen. Tenslotte heb ik maar zo’n 583 punten waar mijn future hubby aan moet voldoen. Daarbij komt dat ik mijn lijstje ook al heb ingekort, dus in die zin ben ik best goed bezig.

Natuurlijk zijn er altijd punten die belangrijker zijn dan andere punten. Zo staan schoenen wel ergens in de top tien. Veel mensen vinden dat raar, maar voor mij zijn schoenen gewoon een heel belangrijk punt. Misschien komt dat voort uit mijn enorme schoenengekte (ik ben een soort Imelda Marcos). Mannen met lelijke schoenen vind ik echt verschrikkelijk. Als ik met een man aan de praat raak, kijk ik in de eerste minuut nog naar beneden. Hij moet echt wel heel wat te bieden hebben wil ik na het zien van lelijke schoenen nog blijven staan.

Een goede vriend heeft wel eens tegen mij gezegd dat mijn ideale man niet bestaat. ,,Teveel punten wel, teveel punten niet. Er is geen enkele man’’, zo luidden zijn woorden; ,,En neem dat echt van me aan, er is geen enkele man die voldoet aan de eisen die jij stelt.’’

Zijn oordeel zette me aan het denken. Want mijn lijstje is eigenlijk een combinatie van wat mannen wel moeten hebben en wat mannen absoluut niet mogen hebben. En het is toch helemaal niet teveel gevraagd dat mijn toekomstige echtgenoot in de basis sowieso lief, trouw, loyaal, intelligent, betrouwbaar, eerlijk, humoristisch, zeer ambitieus, welbespraakt en avontuurlijk is. Dat hij iets van zijn leven wil maken, niet bij de pakken neerzit, een doorzetter is, hard van buiten maar zacht van binnen; dat soort gedoe. Dat je met elkaar kunt lachen, kunt huilen, dat je alles aan diegene kunt vertellen, dat je totaal jezelf kunt zijn en dat mijn ouders de beste dude mogen. Dat hij met zijn tijd meegaat en dat hij zorg draagt voor zijn uiterlijk. Want laten we eerlijk zijn, uiterlijk blijft een belangrijk punt. En ook daarin heb ik een aantal eisen. Man in kwestie mag bijvoorbeeld niet kleiner zijn, maar ook niet te lang (1.65 en 2.01, dat staat gewoon heel raar). Een minimale lengte van 1.71 en dan ben ik nog aardig, want dat betekent geen stiletto’s. Mooie voeten (want ik heb een voetenfobie), verzorgde nagels en handen. En zo kan ik nog dagen doorgaan.

Maar mannen zouden mannen niet zijn als ze het niet ongelofelijk snel zouden verpesten. En dus heb ik ook daarin een aantal wensen. Wat mag een man absoluut niet doen of hebben? Behalve dan bijvoorbeeld lelijke schoenen, een opdringerige moeder, teveel vrouwelijke vriendinnen, gouden tanden, een kunstgebit, een heel erg lelijk gebit, een strafblad, een gave om goed en veel te kunnen liegen, de behoefte om vreemd te gaan, rughaar of een asociale instelling? Ik kan jullie vertellen dat ik geen grotere ergernis kan bedenken dan iemand die spelfouten maakt. Dit klinkt raar, maar daar hangt voor mij zo ontzettend veel vanaf.

Alles herleid ik vanuit hoe iemand schrijft. En praat. Maar het schrijven is belangrijker. Ik weet dan al of je ambitieus bent, of je wilt leren, of je werkt voor iets. Aan de formulering van een ping, een sms of een mail, kan ik al ongeveer inschatten wat voor persoon iemand is. Is de woordenschat groot of klein? Heeft de man in kwestie ooit van het woord interpunctie gehoord? Heeft hij stopwoordjes en zo ja welke zijn dat? Gebruikt hij smileys tijdens zijn verhalen (deze kan misleidend zijn trouwens, want doe ik zelf ook regelmatig), gebruikt hij liever woorden met weinig lettergrepen of met meerdere? Schrijfstijl zegt een heleboel, en is voor mij absoluut belangrijk. Iemand die ik vindt met –dt schrijft, kan ik nog maar moeilijk serieus nemen. En zeg nou zelf, een sms met de tekst: ‘Ey sgatje, alles goet? Hebbie zin om wat te gaan doen samen binnekor?’ is toch totaaaaal niet sexy? Schrijfstijl, dat staat ‘harsikke hoog op mun eisenleist’.

Saunabezoekjes

Geplaatst op door
4

Je kent het wel, je kijkt een film, er komt reclame en je zapt een beetje verder. Maar er is altijd overal op hetzelfde moment reclame (en ik haat reclame) dus je eindigt bij ofwel TMF, ofwel MTV, ofwel Comedy Central, ofwel Disney Channel. In dit geval kwam ik bij MTV terecht. Disaster Date was on, en deze keer werd er een jongen te grazen genomen die een afspraakje had met een, jawel, meisje. Ze wilde getekend worden als Rose in Titanic maar, big shock, ze had major veel haar op de verkeerde plekken. Denk rondom private parts en okselhaar.

Ik moest er een beetje om lachen. Sowieso moet je als man toch wel doorhebben dat een zichzelf respecterend vrouw dat niet zo laat groeien. Er mag toch verwacht worden dat we alles goed bijhouden. Maar het deed me ook denken aan de bezoekjes aan de sauna die ik wel eens breng. Ik ben een groot fan van de sauna, ik vind het heerlijk ontspannend en relaxend. Ik ga altijd zen naar huis. Vaak pak ik ook nog even een behandeling, zoals een heerlijke massage ofzo.

Ja, de eerste keer was even wennen. Zeker omdat er vier Italianen aan mijn (naakte) kont schenen te plakken. Toen ik een baantje in het zwembad trok, was er eindelijk eentje die me aan durfde te spreken. Dat werd tijd, want het werd een beetje irritant. Zijn openingszin was geweldig: ‘Lekker weertje he?’. Heeeerlijk, en fuck off nu. Diezelfde dag bestelde ik een cocktail, waar een wesp zich in nestelde en verbrandde ik mijn borsten toen ik in slaap was gevallen op de ligheide, maar besides that was het heerlijk hoor. En sindsdien heb ik nooit meer last gehad van Italianen.

Maar een paar maanden geleden was ik dus ook in de sauna met een niet nader te noemen persoon. We noemen haar even U. U. is al iets ouder dan ik. Geen tachtig hoor, maar ook geen zesentwintig. U. had haar lichaamsbeharing ook bijgewerkt, maar schrok toch van al het jonge geweld om zich heen. In het kruidenbad tikte ze me aan. Ik was verdiept in een ontspannend doezeltje en schrok een beetje. ‘Ik wist niet dat het bijna helemaal kaal moest’, zei ze. Ik kon er niks aan doen maar begon te schaterlachen. ‘Dat hoeft ook niet, hoezo?’, kon ik er eindelijk uitbrengen. ‘Ik schaam me een beetje’, hoorde ik. Nu zie ik jullie al visioenen krijgen van een oerwoud, maar zo was het niet hoor! Het was prima bijgewerkt, er zaten alleen geen gekke figuurtjes zoals bliksemschichten of hartjes in. ‘In mijn tijd waren die streepjes en kale plekken helemaal niet in’, hoorde ik nog naast me. Ik wist eigenlijk niet zo goed wat ik moest zeggen want ja, wat zeg je daar nou op?

De rest van de dag dacht ik er nog even over na. Het modebeeld is de afgelopen jaren niet alleen zichtbaar veranderd, ook underneath hebben wat aardverschuivingen plaatsgevonden. Ik vraag me af hoe dat soort dingen tot stand komen. Ik kan me niet zo goed voorstellen dat iedereen nou van elkaar ziet hoe zijn of haar lichaamsbeharing precies in elkaar steekt. Bij schoenen is het duidelijk, die zijn in het zicht. Net zoals de leggings, de colbertjes, de harembroeken of de pofmouwtjes. Allemaal zichtbaar. Maar het is niet zo dat Gucci de nieuwe trend voor, oké, ik zeg het gewoon, schaamhaar bekend maakt!

Na al deze diepe filosoferingen, was ik het eigenlijk alweer helemaal vergeten. Toen ik weer een baantje trok, en dezelfde jongeman naar me keek. Dezelfde jongeman die dat gelukkig pas een keer of zes gedaan had. Het was geen Italiaan trouwens. Maar goed, ik zwom dus, en hij liep op de kant. En hij gaf me een knipoog. Een knipoog, dames en heren. Er zijn inderdaad mensen die alleen naar de sauna gaan om vies te zijn. En ik kon er niks aan doen, ECHT NIET, geloof me, het ging automatisch, maar mijn oog viel dus ergens rondom zijn middel en ik zag.. NIETS! Helemaal niets. Het was misschien een halve centimeter wat er ‘hing’. Ik was bijna gefascineerd, maar daar ik geen viespeukje ben, draaide ik mijn hoofd snel weg. Naar U. ‘Niet gelijk kijken’, zei ik, ‘maar dat jij als vrouw geen jonge-meisjes-heuveltje hebt, valt totaal in het niets bij de man die nu voor ons staat’. Ze keek. En met een glimlach zwommen we verder. U. is tenslotte toch al gelukkig. En voor mannen zoals die, hoeven we ons best toch niet te doen.

Schijnheilig

Geplaatst op door
12

Ik houd van Nederhop, zoals ik het stug blijf noemen. Nederlandse ‘hiphop’, of Nederrap, ik kan er geen genoeg van krijgen. Regelmatig lachen mijn vriendinnen me uit, en het overgrote deel zal ik tot mijn spijt nooit mee krijgen naar een show van The Opposites of een hiphopfeestje in de Bitterzoet. ‘Dat zijn allemaal vrouwonvriendelijke mannen, met vrouwonvriendelijke teksten’, zei K. Ik ontkende natuurlijk gelijk, en begon over de diepere laag en de verborgen boodschap.

De albums van Twan en Willem (The Opposites dus) zijn nu al een tijdje uit. En ik vond ze, surprise surprise, leuk. Vooral die van Willem kon me bekoren, maar eerlijk is eerlijk, ik knikte mijn hoofdje ook bij wat nummers van Twan. Je Doet Als Een Lady bijvoorbeeld, ik heb me kapot gelachen om dat nummer. Maar toen het gister weer eens voorbij kwam op mijn iPod, viel me ineens een stukje op. ‘Er zijn vrouwen, en er zijn ho’s. Het schuilt in vele chicks, misschien de jouwe ook’. Ehm, say what? Laat me dat nog een keer beluisteren.

In het kort komt het erop neer dat bijna alle vrouwen ho’s zijn, naar de Jimmy Woo gaan om aandacht te krijgen en rijke mannen te spotten (kan ik me nog enigszins in vinden, de keren dat ik in de Jimmy ben, erger ik me kapot aan het volk daar), dat we golddiggers zijn en dat er geen betrouwbare vrouwen bestaan. Ik luisterde nog wat andere liedjes uit de ‘scene’ en kwam na wat geanalyseer tot een aantal schrikbarende conclusies.

De ‘hiphopscene’ is een mannenwereld. Wij vrouwen horen daar niet in thuis. Wij zijn slechts figuranten. Vrouwen worden gezien als lustobject. Chicks zijn er om geneukt te worden, om nummers over te schrijven (vaak op een negatieve manier) of om het feest op te leuken. Chicks zijn speeltjes, die gebruikt worden als ze nodig zijn en daarna weer weggegooid worden. Hoe schijnheilig dat we daarna als ho’s bestempeld worden?

Persoonlijk ben ik er ook van overtuigd dat je als vrouw zuinig op jezelf moet zijn. Weinig kans dat ik voor één nacht in de charmes van een rapper trap. Maar ik vind ook dat we in een tijd leven dat vrouwen lekker zelf moeten bepalen wat ze doen, met wie ze dat doen, wanneer ze dat doen en hoe vaak ze dat doen. Ik beland niet elk weekend ergens anders, maar ik ken wel meiden die hier niet vies van zijn. So what, doe je ding en ik doe het mijne. Maar waarom is dit gedrag voor mannen wel geoorloofd en voor vrouwen nog steeds niet?

Ik vind het jammer dat er zo snel geoordeeld wordt en dat vrouwen snel een stempel krijgen. Eerlijk toegegeven, ik had ook een beetje plaatsvervangende schaamte toen ik bij een show van Flinke Namen was en doorkreeg dat 99% van de vrouwen daar alleen was omdat ze een beschuitje met Sef wilden eten, of toen ik weer eens in de Bitterzoet stond waar 80% een dame is die heus niet alleen voor de muziek komt. En eigenlijk zou dit me niet moeten boeien, maar het was toch even een pijnlijk momentje tijdens mijn gefilosofeer. Want de kans is groot dat ik ook word aangezien voor zo’n objectje, en niet voor iemand die bijna elke letter van Fresku’s album kan spellen.

Nu kan ik natuurlijk mijn vriendinnen gelijk geven, en me alleen nog maar bezig houden met house, techno en andere blieperdeliep muziekjes, om zo niet het risico te lopen dat ik word aangezien voor mevrouw ordinair, maar dit alles uit mijn systeem hebbende, vind ik dat ik straks gewoon rustig mijn iPod op mag zetten om weer los te gaan op hoeren, sletjes en stofzuigers. Ik ben denk ik ook een beetje schijnheilig. Misschien moet ik er eens een nummer over schrijven. En me dan kapot lachen om mannelijke groupies. Dus.

Roxanne

Geplaatst op door
4

Laatst kreeg ik spontaan 685 gedachten door elkaar. Het drong namelijk ineens tot me door: ik heet Roxanne. En Roxanne is eigenlijk maar een rotnaam.

Ik werd lichtelijk paniekerig. Opeens kwam het besef: er is een liedje dat Roxanne heet en dat liedje gaat over een hoer. Ja, haar naam spreek je op zijn Engels uit en mijn naam op zijn Nederlands, maar toch. Dat liedje is er.

De meeste mensen kennen mij als Rox. Zo stel ik me ook voor. Roxanne kan ik zelf al amper uitspreken (spraakgebrekje ofzo), dus dat bespaar ik anderen ook. Daarnaast past Rox op de één of andere manier gewoon beter bij me. Maar ik kan nu eenmaal niet ontkennen dat mijn echte naam Roxanne is. Dus als ik mensen leer kennen en ze vragen: ‘Rox van Roxanne?’ zeg ik ja. Soms zeg ik ook wel eens ‘Nee, Rox van Rox’. Dat doe ik nadat ik een paar keer heb gezegd dat het inderdaad Rox van Roxanne is. Want standaard krijgen we dan hetzelfde tafereel (waar ik na een tijdje dus moe van word)…

Man in kwestie (hierna te noemen Mik): ‘Rox van Roxanne?’
Rox: ‘Ja, Rox van Roxanne.’
Mik: ‘ROXANNE! You don’t have to put on the red light… Blurlurlur’
Rox: ‘Origineel!’ *loopt weg*

Afgelopen zondag op Appelsap gebeurde het ook. Een aantal mensen die ik lang niet had gezien, kwam ik spontaan tegen. En ja hoor, ze kregen me in het vizier en één van hen gooide er spontaan een Roxanne uit. Zelfs mensen die ik ken, kunnen het niet laten. Hij kan mooi zingen, daar niet van, maar het hoeft van mij gewoon echt niet.

Soms doe ik bij die onbekenden nog wel eens de moeite om uit te leggen dat je mijn naam niet uitspreekt als Roksen, en dat ik dat liedje inmiddels iets te vaak heb gehoord, maar het heeft weinig zin hoor. Ik ben overigens ook niet vernoemd naar dit nummer (nogal wiedes trouwens, mijn moeder is gek, maar zo gek nou ook weer niet, gelukkig) dus eigenlijk zijn die spontane serenades ook niet helemaal op zijn plaats.

Mensen die Roxanne naar hun hoofd krijgen gegooid, reageren vaak nogal hard. Eng soms. Blijkbaar is mijn naam echt een no go en brengt het uitspreken daarvan een visioen met zich mee waar vooral dames van lichte zeden in voorkomen. Schokkend, heel schokkend. En jammer.

Mijn moeder weet me al jaren te vertellen dat Roxanne morgenstond betekent. Surprise: ik ben in de ochtend geboren. Anyway, ik geloof haar. Ik vind het gewoon een veel fijner idee om te denken aan mooie ochtenden (alhoewel ik een nachtmens ben, maar dat zijn details) dan aan die chickies op de Wallen.

Ik zal het Sting nooit vergeven. Met dank aan die oetlul weet niemand nog dat Roxanne van Roxana afstamt, een Perzische prinses. Nee, dankzij Sting wordt mijn naam verguisd over de hele wereld, durft niemand zijn of haar dochter nog Roxanne te noemen en krijg ik bijna wekelijks een valse ‘lofzang’ naar mijn hoofd. Ik hoop dat iedereen Sting een lul vindt.

Boze Vrouwen

Geplaatst op door
8

Ik zapte wat. Er was niks boeiends op tv. Had net een leuk programma gezien en het was nog even wachten op de Rijdende Rechter. Op de automatische piloot drukte ik op het knopje van de afstandsbediening, mijn ogen op het scherm gericht. En toen zag ik de volgende ondertiteling: ‘Zijn er serieus vrouwen die met een man naar bed gaan omdat ze boos zijn over iets? Dat is interessant nieuws’. Ehh ja, die vrouwen zijn er. En ondanks mijn vrij brave gedrag, waren mijn intenties ook heus niet altijd even integer.

Boze vrouwen, het is sowieso een slag apart. Tuurlijk, je hebt een aantal vrouwen die alles pikken van hun man en zich onderdanig opstellen, maar anno 2010 denk ik dat er veel meer vrouwen zijn die zich niet laten intimideren. En waarom zouden we? Voor de positie die we nu hebben (die overigens op sommige punten nog niet gelijk staat aan die van een man) is lang gestreden. Een groot goed wat niet opgegeven mag worden.

Maar sommige boze vrouwen, kunnen een tikje doorslaan. Zo ken ik een dametje die alle ruiten van het huis van haar ex heeft ingegooid. Gewoon omdat ze boos en gekwetst was. Of de nicht van een vriendinnetje. Die betrapte haar ex met een ander meisje (in haar huis). Ze maakte foto’s van het meisje, gooide haar vervolgens naakt op straat en heeft later een foto in de stamkroeg van dat meisje gehangen. Die was wel aardig boos, ja.

Maar het engste vind ik nog wel de vrouwen die hun (ex-)man vermoorden. Tijdens mijn werk in de rechtbank kwam ik eens bij een zaak waar ook een vrouw het brein achter de moord was. Had een andere jongeman die verliefd op haar was, laten stappen met het slachtoffer. Vervolgens bond de verliefde man de andere jongen vast, stuurde zijn mededader op pad met de pinpas van de jongen en martelde hem vervolgens dood. Schijnt een idee van de vrouw te zijn geweest. Het fijne weet je er natuurlijk nooit van, je kunt nooit zeker weten wat nou precies wiens aandeel was, maar als je als vrouw zo misbruik maakt van mensen die om je geven, moet je wel ziekelijk boos zijn geweest.

Boze vrouwen, je kunt ze beter vermijden. Ze zijn vaak nog erger dan mannen. Kleren uit het raam gooien, glazen naar iemands hoofd gooien, een auto bekrassen, banden lek steken of gewoon echt aanvallen; ik heb het allemaal wel eens langs zien komen. En eerlijk; soms begrijp ik het best. Ook ik ben af en toe boos en gekwetst, en dan is het beter om even niet bij me in de buurt te komen. Ook ik sla en gooi met dingen. Ook ik scheld je helemaal verrot en wil je kapot schoppen.

Vooruit, ik zal een klein voorbeeldje met jullie delen. Ik was immens agressief, ik kan nou eenmaal niet tegen onredelijkheid. En dus werd er wel een beetje gevochten. Dat er trouwens mannen zijn die zich naar dit niveau verlagen, geeft ons vrouwen sowieso al een vrijbrief toch? In ieder geval, er werd dus wat gevochten en voor ik het wist had ik zijn vinger gebroken. Per ongeluk, echt! Drama all over, ik was opeens niet meer het slachtoffer van de situatie maar gewoon ‘een vuile ******hoer’ en dat was dan ook gelijk het einde. Beter ook, hoor.

Misschien heb ik me toen teveel laten gaan. Een vooral; mezelf teveel laten kennen. Want nu ik er zo over nadenk, boos zijn oplossen door met iemand naar bed te gaan, lijkt me een stuk leuker. Ik ga het eens proberen. Ik word er intussen ook wel een beetje moe van dat ik regelmatig nieuwe glazen aan moet schaffen.

Spirituele Shizzle

Geplaatst op door
6

Mijn moeder is een spiritueel mens. Natuurlijk moet je daar een beetje in geloven, maar als je er niet in gelooft, ga je er sowieso wel een beetje in geloven als je mijn moeder een beetje kent. Ik houd van het woord beetje, ja. In ieder geval, mijn mams is dus wel van dat zweverige.

Ik heb al veel met mijn moeder meegemaakt. Soms schaamde ik me voor haar ‘openbaringen’, zoals ik me ook schaamde als ze op straat de tekst van het liedje wat op de plaatselijke draaiorgel gespeeld werd meezong, maar dat doe ik tegenwoordig ook, dus dat vind ik niet meer erg. Goed, dan zaten we dus ergens, en dan liep ze spontaan naar iemand toe om te vertellen dat diegene zwanger was en twijfelde, maar dat ze dat niet moest doen omdat ze een leuke zoon zou krijgen. Vrouw keek argwanend natuurlijk. Jan (mijn moeders vriend/man/partnerdinges) en ik dachten regelmatig dat het de wijn was, maar in dit geval: een aantal maanden later kwamen we die onbekende vrouw dus tegen in de stad (wij herkenden haar echt niet) en die bedankte spontaan mijn moeder en liet haar zoontje in de kinderwagen zien.

Of die ene keer dat we bij ons thuis zaten. Ik met twee goede vriendinnen en onze goede vriend ‘de teddybeer’. Toen mamsie even moeiteloos allerlei details over hen naar boven haalde waar ik niet eens iets van wist. Zo leerden we nog eens wat over elkaar. Daarna wilden trouwens al mijn vriendinnen wel even een sessie met mijn moeder, en kwamen ze alleen wijn drinken als zij er was, maar mams ‘werkt niet op commando’ hoor. Dat ‘komt wel of niet’ en ‘altijd spontaan’.

Een maand of twee geleden bracht ik een bezoekje aan the folks, en ik zat dus op zo’n kruk aan zo’n keukenbar, want daar ik ben opgegroeid in zo’n 40m2 huis bewoont mijn moeder nu samen met Jan een halve flat, en ik was aan het eten en mijn moeder analyseerde me. ,,Je vingers trillen. Je handen”, zei ze. ,,Dat klopt, maar dat je daar pas na bijna 21 jaar achter komt vind ik shockerend”, zei ik. Ik maakte het iets erger want voor zover ik weet heb ik er pas sinds mijn negende ofzo last van. Mijn mams was even stil (overdacht haar zonden) en zei toen: ,,Ik wist het wel. Dit is dus precies wat ik bedoel met dat jij je spirituele gaves onderdrukt. Dit is verkeerd verdeelde energie! Je moet je spiritualiteit de ruimte geven. Druk het niet weg”, filosofeerde de liefste moeder die er bestaat.

Nou heb ik niet de gaves die mijn moeder heeft, maar ik zag dus WEL aankomen dat een niet nader te noemen persoon waar ik heel veel om geef maar die ik te weinig zie of spreek, single zou worden. Dat gevoel had ik al een paar maanden, maar we hebben het er nooit over gehad. Toch is het gebeurd. Ik vraag me af of mijn moeder dat bedoelt. Ik heb wel vaker van dat soort dingen, dat voelen enzo, en regelmatig droom ik dingen die uitkomen, maar zoals mijn moeder dingen gewoon WEET, nee, dat heb ik niet.

Anyway, waar ik dus naar toe wilde met dit verhaal, zoals jullie weten gaat S. dinsdag weg. Naar Australië. Met dat bedstee-ding, die chick. En S. zei dus tegen mij dat ze een voorgevoel heeft. Iets met een man. En liefde. En verliefd zijn. En een relatie. En dat dan op mij betrekken.

Vorig weekend waren S. en ik trouwens bij mijn mams en Jan. En nu heeft S. dus dat voorgevoel. Ik ga eens aan mijn moeder vragen wat ze S. te drinken heeft gegeven.

Seks enzo

Geplaatst op door
9

Ik wil deze blog graag beginnen met een waarschuwing. Of eigenlijk een bevel. Ik ben er niet zo van lezers weg te houden, maar deze keer is het voor mijn eigen bestwil. En het bestwil van die mensen. Dus bij deze; als je mijn moeder, vader, broer, zus, tante, oom, opa, oma, neef, nicht of wat dan ook van me bent: lees deze blog maar niet. BVD.

Om nu dan maar echt van wal te steken, er zijn mensen die mij verwijten dat ik een soort heilige maagd Maria ben. ,,Waarom schrijf je nooit eens over seks”, vragen ze dan. Om vervolgens met nog tien vragen te komen over hoe vaak ik het doe, of ik het sowieso wel eens doe, met wie ik het dan doe en hoe ik dat dan doe. Het klopt dat ik niet vaak over seks praat of schrijf. Maar dat is eigenlijk simpel te verklaren.

Ik kom uit een familie die op zijn zachtst gezegd nogal apart is. Mijn broer en ik zijn grotendeels bij mijn toen nog knipperende, alleenstaande moeder opgegroeid. Om jullie een klein beeld te geven: wij moesten vroeger de regendans doen, op Afrikaanse muziek dansen en minimaal twee keer per maand op de grond eten om solidair te zijn met Aziaten. We mochten alleen maar speelgoed van hout en geen snoepjes met suiker. Onze rijstwafels waren biologisch. Ohja, en we hebben meegedaan aan de Ramadan. Maar dat wilde ik zelf ook.

In ieder geval, mijn moeder heeft het niet van een vreemde. Mijn oma, die we Omi noemen (anders lijkt ze oud ,,en dat ben ik niet”, aldus Omi) noemt zichzelf een heks. Dat kan ze soms ook best zijn in de figuurlijke zin van het woord, maar verder is ze lief hoor. Anyway, een heks dus. Haar huis hangt vol met heksendingen. En een aantal slangen. Verder was ze een van de eersten die vroeger is gescheiden (twee keer zelfs) en heeft ze menig man al goed op zijn plek gezet en dat zegt dan ook wel weer wat. Alles is trouwens paars bij Omi. De kleuren blauw, groen of grijs kent ze niet. Daarnaast wil ik ook benadrukken dat ze 68 is, maar nog knalrood haar heeft, rustig op Gucci naaldhakken loopt of de H&M leegkoopt.. En het staat haar ook nog.

En dan mijn tante. Man, mijn tante. Leerde mijn broer zijn eerste woorden, namelijk: ‘de beren zeggen shit’. Goede binnenkomer op een kinderverjaardag. Verder zag ze het wel zitten om mijn eerste joint met me te roken en dansen tot diep in de nacht vindt ze nog steeds geen probleem. Mijn tante is gek, echt gek. Leuk gek, maar gek. Zij is er trouwens wel in geslaagd nog steeds met haar jeugdliefde samen te zijn. Ik snap niet hoe, echt niet. Ik vind het wel knap. Een jammer detail: ze heeft haar jongste zoon de naam gegeven die ik mijn toekomstige zoon wilde geven. Baby Born heette zelfs zo. Moet ze wel geweten hebben. Heeft ze zich niets van aangetrokken.

Maar zet die drie kippen nou eens bij elkaar en begin over het onderwerp seks. Niet te harden. Stuk voor stuk hebben ze goede tips. Zo wist mijn moeder me te vertellen dat ik vooral nooit bij een Indo in bed moest stappen, want het formaat van zijn pielemuis zou tegenvallen. Hetzelfde zou gelden voor Hindoestanen, Chinezen, Japanners en nog meer andere Aziaten. Hoe ze aan die informatie komt? Geen idee. Mijn mams meest exotische verovering was een Egyptenaar die er nog wel eens een handje van had haar in een kamer op te sluiten als hij naar zijn andere vrouw ging. Maar dat was wel ‘uit liefde’. Ach, ze was jong.

Mijn tante gooide het allemaal op humor. ,,Je moet vooral lachen met elkaar in bed”, zei ze toen ik op mijn zestiende een vriendje voorstelde. Een eerste keer leek me vooral heel pijnlijk, en helemaal niet grappig, maar ik lulde wat met haar mee. ,,Ja, humor is heel belangrijk in bed”, filosofeerde ze verder. Om vervolgens met praktijkvoorbeelden te komen waar ik niet echt op zat te wachten.

En dan mijn oma. Spant nog wel de kroon. Haar opmerkingen wil ik dan ook liever niet herhalen hier. Maar laten we het erop houden dat haar favoriete uitspraak ‘Kop op en pik in de wind’ heus niet zomaar is ontstaan! Ik heb het nooit met dat vriendje gedaan die ik voor had gesteld. Al was het alleen maar vanwege die verhalen. En toen ik eenmaal wel met een jongen naar bed ging, heb ik dat mooi verzwegen.

Ik praat niet over seks. Dat heb ik aan die drie gekken te danken. Ja, er zijn twee a drie meiden met wie ik wél over seks praat, en uitgebreid ook nog wel eens, maar daar blijft het bij. Ik heb nog altijd een soort schaamte, voor mij rust er nog steeds een taboe op dit onderwerp.

Om de nieuwsgierige apen voor eens en altijd tevreden te stellen: ja, ik heb sporadisch wel eens seks. Ik ben een voorstander van seks in een relatie, maar af en toe bekruipt me dat gevoel van ‘je bent jong en je wilt wat (en je woont in Amsterdam). Schijnt voor sommige mensen een elk-weekend-terugkerend-gevoel te zijn. Ik word vaak aangezien voor een soort semi porno-actrice, die vast wel even meegaat, maar schijn bedriegt. Ik zeg niet met wie ik het doe, waar ik het doe, of hoe ik het doe. Maar als je je een beetje afzijdig houdt, en vooral niet met tips komt over lachen in bed (seks is niet grappig) of het piemelformaat van mannen uit verschillende landen, kom je er misschien vanzelf wel eens achter. En denk niet dat ik zielig ben of niet weet wat ik, als het eenmaal zo ver is, tussen de lakens moet doen, want dat is niet zo. Maar je moet het wel waard zijn. En vooral, ik herhaal het nog een keer, NIET lachen.

Tot zover mijn seksuele escapades. En nu niet meer zeuren.