Ja, goedendag. Ik zal me even voorstellen. Mijn naam is Sieper. Ik ben inmiddels bijna vijftien jaar. Ik ben de kat van Roxanne, dat mens dat deze blog beheert. Ze kan tijdelijk even niet schrijven, want het schijnt dat ze een longontsteking heeft. Wat een uitsloverij. Volgens mij is het gewoon een manier om zich eens ouderwets te laten verzorgen door iedereen die daar zin in heeft. In ieder geval, ze is na twee minuten wandelen buiten adem, doet tien minuten over een enkele trap en door overmatige koorts slaapt ze veel. Vandaar dat ik maar even voor haar inval.

We hebben een moeilijke band. Ik houd zielsveel van Rox hoor, maar ze heeft me wel achtergelaten bij haar moeder en die vent van haar. Ze beweert dat dat beter voor me is, dat ze van haar huisbaas geen huisdieren mag hebben en dat ik hier meer naar buiten kan. Nou, dat laatste, daar heeft ze verdomd veel gelijk in, want die twee mensen die hier voor mij zorgen, schoppen me achterlijk veel het huis uit. Zit ik een beetje van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat te wachten tot ik weer naar binnen mag. Van Rox mocht ik nooit naar buiten, dan was ze bang dat ik wegliep of zou gaan vechten (ik geef eerlijk toe, daar heb ik een handje van), maar dit is het andere uiterste. Enfin, als Roxanne hierheen komt, doe ik het eerste uur alsof ik haar niet herken. Zoete wraak. Daarna wil ik toch wel aandacht en ga ik enorm irritant doen door op haar te lopen, ook als dat niet kan, mijn nagels in haar huid te zetten, of juist daarmee haar nieuwe shirt kapot te maken (hahaha), of in haar haar kruipen, of op de krant te gaan liggen die ze leest, of haar overal achterna lopen en dan heel hard miauwen. Nog meer zoete wraak.

Ik ben wel een beetje een geval apart. Ik denk stiekem dat ik een mens ben. Dat moet ook wel, anders zou ik nooit een blog kunnen schrijven. Ik kom er maar gewoon voor uit: ik kijk neer op andere katten. Het zijn domme wezens. Vroeger woonde ik nog met mijn zoon in huis. Hij was een mongool. Dit is geen grap, hij had het syndroom van down. Van alle vier de kids die ik toen heb gebaard, moesten ze precies die debiel houden. Omdat hij zogenaamd zo’n mooie woestijnkleur had. Omar Sharif heette mijn zoon. Waar moet ik het mee doen? Sieper. Ik ben verdomme een lapjeskat. Je kunt je voorstellen dat ik door deze hele situatie zoveel stress ervoer, dat ik anorexia ontwikkelde. Ik was dun, ik at nooit, als ik het al eens deed, gaf ik lekker weer over. Kon Rox of haar moeder het opruimen. Maar Rox ging uit huis en haar moeder ging samenwonen. Geluk bij een ongeluk dat Omar toen doodging. Man, wat was ik blij. Eigenlijk wilde die man die nu met Rox’ moeder woont me niet hebben, maar toen mijn zoon doodging, mocht ik toch mee. Ik werd ineens instant gelukkig. Kotste niet meer. Ging lekker veel eten. Genoot van het leven. Lag in de zon. Was blij. Zeurde niet. Speelde weer. Echt een topleven zonder die downkat.

Ik ben stiekem verliefd op die man waar ik nu bij woon. Ik vind hem fantastisch. Van Roxanne mocht ik altijd maar alles. Leuk hoor, maar af en toe wil je gewoon een sterke vent die even nee zegt. En je een duw geeft omdat je op de bank zit als hij daar geen zin in heeft. Een man die zegt dat je niet naar de slaapkamers mag. Ik geniet ervan. Soms doet hij dus alsof hij me niet lief vindt, maar soms mag ik bij hem op schoot zitten. Daar zorg ik wel voor. Ik miauw en kijk heel lief naar hem. En loop hem achterna. Of ik ga stiekem in zijn werkkamer op hem wachten. Dat mag eigenlijk niet, maar hij moet dan wel lachen en dan gaat hij me aaien. En hij kamt regelmatig mijn haren.

Ik wil hem graag laten zien dat ik stoer ben. Het zou leuk zijn als hij zou snappen dat ik dus eigenlijk meer dan een kat ben. Ik streef naar werelddominantie. Dat heb ik dan wel weer van Rox. Dieren lijken toch een beetje op hun baasje, hoor. Ik probeer dit te bereiken door alle katten hier in de straat uit te roeien. Ik vecht met ze, mijn vele littekens vormen het bewijs. Er is hier één zo’n dikke die de hele tijd achter me aanloopt, man wat een idioot. Hij doet me aan mijn zoon denken. Ik blaas steeds naar hem en haal uit, maar hij snapt het niet. Bij deze, sukkelkat, ik ben al verliefd op die man die mijn waterbakje vult. Zodra ik van al deze katten af ben, zal ik uitbreiden. Naar de hele wijk. Dan de hele stad. Dan de provincie. Misschien neem ik wat katofficieren in dienst. Ik zal in ieder geval niet stoppen voordat ik de baas ben.

Volgens mij drijven we nu wel een beetje af. Ik moest eigenlijk alleen maar vermelden dat mijn liefste Rox niet geschreven had omdat ze erg ziek is. Ze zal proberen weer wat vaker te schrijven, maar word niet boos als het niet lukt. Tot dan mogen jullie je beterschapwensen aan mij doorgeven, ik zorg dat ze bij Roxanne terecht komen. Of geef me tips. Over werelddominantie.