Categorie archief: Overig

België

Geplaatst op door
7

Iedereen kent wel dat liedje van Het Goede Doel over België. En zo niet, bekijk het dan hier.

Vraag me niet waarom, maar vroeger als kind vond ik Het Goede Doel echt heel erg leuk. En vooral het liedje over België. Ik kan dat zelf ook niet zo goed verklaren, want België diende destijds alleen als tussenstop op reis naar familie in La France, maar ik kende het helemaal uit mijn hoofd. Ik vond het vooral fantastisch dat die vreemde zanger zich nog afvroeg of er leven was op Pluto, want tjee, iedereen weet toch dat dat helemaal niet mogelijk is?!

We zijn een aantal jaren verder, maar ik vind België nog steeds tof. En het trekt me steeds meer. Want ik schaam me een beetje voor Nederland. Ik schaam me voor het feit dat ik hier niet meer verder kan studeren, maar er ondertussen door de overheid wel wordt beweerd dat we de kenniseconomie in stand moeten houden. Ik schaam me voor het feit dat Limburg en omstreken voor een geblondeerde idioot stemt die er achterlijke ideeën op nahoudt. En waar ik me nog meer voor schaam: dat de overheid serieus van plan is om een jongen van net achttien het land uit te zetten. Omdat hij geen schrijnend geval is.

Ik vind het toevallig hartstikke schrijnend dat Mauro naar Angola wordt gestuurd. Hij is hier alleen naartoe gekomen en heeft hier een bestaan opgebouwd. Heeft hier een familie. Gaat hier naar school. Hij voetbalt hier. Hij is fan van PSV (kan hij niets aandoen) en hij spreekt met hetzelfde accent als Geert Wilders (kan hij ook niets aandoen). Ik vind het enorm schrijnend dat iemand wordt gedwongen zijn leven achter zich te laten.

Ik zal eerlijk bekennen dat het in politiek België natuurlijk ook een rommeltje is. Naar mijn weten hebben ze nog steeds geen regering en zijn er daar ook een heleboel rechtse mensen, maar op de één of andere manier merk ik daar tijdens mijn bezoekjes, die inmiddels wat uitgebreider zijn dan alleen plassen op een tankstation, nooit iets van. De Vlaamse mensen die ik ken, zijn hartstikke lief en aardig. Die helpen je als je de weg even kwijt bent en willen niets liever dan dat je komt studeren op hun universiteit.

Misschien heb ik in België nog steeds kans om nieuwslezers te worden, ze kennen daar tenslotte mijn dronken verleden niet. Misschien bestaan er in België wél leuke mannen. Misschien is het daar in de winter wel twee graden warmer! Misschien doen ze helemaal niet zo moeilijk als je een scriptie schrijft, misschien hebben ze hartstikke leuke artiesten, leuke feestjes en zijn ze daar net zo knettergek als ik.

Ik snap Het Goede Doel. Ik heb getwijfeld over België… Mauro vast ook.

Een rare avond

Geplaatst op door
7

Het was een rare avond. Afgelopen zaterdagavond/nacht was een beetje vreemd. Het begon er al mee dat ik die zaterdag met een flinke kater mijn bed uitkwam. Laten we zeggen dat het verjaardagsfeestje van vriendinnetje S. iets te gezellig was. Er vloeide een beetje drama uit voort. Had ik weinig zin in. Drama werd weer opgelost. Kater was niet meer te houden, maar moest me echt aankleden, want ik ging met schoonzus M. naar de London Knights. Zucht.

Dat avondje London Knights, was een verjaardagscadeau. Denk aan de Chippendales, maar dan verschrikkelijker. Het was een rare avond, want M. en ik voelden ons totaal misplaatst. Het was een beetje, tja, laat ik het zo zeggen, het volk wat erop afkwam, was een beetje, gewoon niet zoals wij zijn. Ik denk dat M. en ik net iets te intellectueel zijn om echt van zo’n avond te kunnen genieten. Er waren namelijk heel veel dikke vrouwen in veel te korte jurkjes en rokjes, met veel te hoerige laarzen en dan geen tietenbedekking zeg maar. En die vrouwen hadden ook niet een enorm brede woordenschat. Ik voelde me met colbertje en sjaaltje dus een beetje out of space.

M. en ik konden amper iets zien van de neppiemels. Ja, dat ook nog eens, neppiemels. Vrouwen maakten ruzie over de plekken waar ze stonden (ehh hallo, iedereen heeft toch voor een kaartje betaald) en ik heb een aantal bijna-gevechten gezien. M. en ik hadden het na een tijdje gehad. Leuk om een keer mee te maken, zeker, maar nooit meer. In de auto terug werd ik ziek. Overgegeven bij een tankstation. Gewoon even achter dat gebouwtje. Stond een vrachtwagenchauffeur naar te kijken. Daarna samen de banden met lucht gevuld. Dat was toch allemaal een beetje raar.

Eenmaal thuis kon ik eindelijk mijn volle blaas legen (we moesten van ergens in Brabant naar Amsterdam) en heb ik zo snel mogelijk mijn pyama aangetrokken. Met een boek in bed gedoken, nadat ik een kotsbakje had klaargezet. Het boek maakte me depressief. Ik wilde slapen, maar had een enge droom over ontsnapte zieke ratten die me aanvielen. Ik schrok wakker. Vreemd. Moest weer even spugen. Stom. M. whatsappte mij. Of ze me mocht bellen. Er was iets gebeurd. Het was inmiddels over vijven. Natuurlijk mag dat, gekkie.

En toen mensen, mijn bek viel open. Want wat was er gebeurd: één van mijn beste vriendjes was zonder reden in elkaar geslagen, toen hij van het huis van mijn broer en M. naar zijn eigen huis liep. Een stukje van een minuut of acht. Het ging niet om zijn telefoon, het ging niet om het geld, het ging puur om het geweld. Hij was amper een minuut onderweg en werd door een zooi laffe gasten zonder reden geslagen en daarna, toen hij al op de grond lag, geschopt. Op een gegeven moment renden ze weg, maar het kwaad was al geschied. Gelukkig was mijn vriend zo slim om mijn broer te bellen, hij en M. zijn gelijk naar hem toe gerend en vonden hem totaal bebloed. Mijn broer heeft supergoed gehandeld, heeft de politie en een ambulance gebeld, is met onze vriend naar het ziekenhuis gegaan en heeft op een kalme manier zijn moeder en vriendin ingelicht. Schoonzus bleef bij de agenten achter en heeft uiteindelijk zijn bril gevonden, maar wat moet je met een bril als iemands gezicht kapot is geslagen? Als iemands neus is gebroken en als iemand onder de wonden zit?

Mijn vriend was op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. Hoe cliché, en hoe kut, maar hoe waar. Hij is door een paar slappe zakken toegetakeld, terwijl het de liefste jongen is die je ooit kunt tegenkomen. Hij doet geen vlieg kwaad. Ik ben boos, ik ben verdrietig. Ik ben trots op mijn broer, mijn schoonzus, op de vriendin, de moeder en het broertje van mijn vriend, die hem zo goed steunen. Want ik schrok toen ik mijn goede vriend zag zondag. Gelukkig hebben we erover kunnen praten, met zijn allen, met een aantal onderling, één op één en iedereen verwerkt dit op zijn eigen manier.

Het was een rare avond, die zaterdag. Een rare nacht. Ik vind het een rare wereld. Een fucking rare wereld, waar mensen zonder reden puur voor het geweld in elkaar worden gebeukt. Omdat het ‘leuk is’. Geweld met geweld lost niets op, daar ben ik me van bewust, maar man, hoe graag zou je het soms willen… Zodat de wereld net een stukje minder raar is. En net iets meer gerechtigheid kent.

Lief vriendje van ons, we zijn er voor jou!

http://www.moed.nl/ Stop zinloos geweld!

Toet Toet Vroem Vroem

Geplaatst op door
8

Moge God mij helpen, 24 oktober heb ik dan eindelijk mijn eerste rijles. Vier jaar na dato zullen we maar zeggen. En laat ik dan ook maar gelijk heel eerlijk bekennen dat ik er niet het volste vertrouwen in heb. Of nouja, misschien moet ik dat wel helemaal niet zeggen, want het kan zijn dat mijn rijinstructrice mijn naam intikt bij Google en dan dit vindt, maar ik heb gewoon niet het allerbeste coördinatievermogen ooit. Of nouja, misschien is dat niet waar, want in Parijs en Berlijn kan ik kaarten lezen als de beste en voel ik aan mijn water waar we zijn, welke kant we op moeten en welke metro ons naar de plek van bestemming brengt, maar ik ben niet goed in het coördineren van meerdere dingen tegelijk. Lees: gas geven, opeens weer remmen, dan moet je ook schakelen, je moet door de voorruit kijken en door je spiegels, verder moet je luisteren naar de verhalen van je bijrijder én je moet de verkeersborden in de gaten houden. JA HALLO, ik heb ook maar een klein ADHD-brein dat zich liever op één ding tegelijk concentreert.

Ik heb natuurlijk wel vaker in een auto gereden. Nooit echt volwaardig gereden, maar ik kan al hartstikke goed sturen op een rotonde. Dat deed ik namelijk altijd in de auto van surrogaatvader J., totdat mijn moeder een keer getuige was en ons dat nadrukkelijk verboden heeft. Ook mocht ik vroeger als vierjarige op de schoot van paps zitten en inparkeren. Dat je er dan gewoon van voren inrijdt, maar het telt, vind ik. En niet te vergeten heb ik ooit een keer, bij een auto die was uitgevallen, achter het stuur gezeten terwijl de eigenaar de auto duwde. Ik moest ‘m alleen maar een parkeerplekje inrijden. Dat is gelukt. Dat ik daarbij een paaltje heb geraakt terwijl die auto niet eens fucking gas kon geven, vergeten we nu even.

Er staat veel op het spel. Ik kom uit een familie met goede chauffeurs. Mijn broer deed bijvoorbeeld een tien-weekse-cursus en had er uiteindelijk maar zes nodig, mijn moeder haalde haar rijbewijs netjes in één keer en mijn vader kan niet alleen met zijn handen sturen maar ook met zijn knieën. In de Franse bergen that is. U begrijpt: ik mag niet onderdoen voor mijn zeer gewaardeerde familieleden. Het plan is dat ik ze allemaal aftroef, behalve mijn broer, maar die hoop heb ik ergens lang geleden al opgegeven.

Speaking of broeder, hij ziet het allemaal wel voor zich. Kleine zusje eindelijk haar rijbewijs betekent ritjes inhalen. En dus heeft hij wilde fantasieën over dat ik in zijn auto naar huis rijd, terwijl hij naast mij een fles vodka nuttigt. Kun je niet uit zijn hoofd praten. Moet een keer gebeuren. Zelfde met vriendinnetjes die al in het bezit zijn van een rijbewijs. ,,Jij hebt wel heel wat bobben in te halen, Rox’’, krijg ik regelmatig naar mijn hoofd geslingerd. Ja ja, ik weet het, de komende zes jaar ben ik de lul. Maar het is niet erg, want een rijbewijs hebben is retehandig. Zeker met mijn hopelijk latere toekomstige nu al een beetje vakgebied.

24 oktober dus. Dan ben ik bezig met, eh, wat was het ook alweer, ohja: gas geven, opeens weer remmen, dan moet je ook schakelen, je moet door de voorruit kijken en door je spiegels, verder moet je luisteren naar de verhalen van je bijrijder én je moet de verkeersborden in de gaten houden. En een week later gaat het misschien wel zo van ,,Inparkeren, nee insteken, nee Rox draaien aan je stuur, nee verdomme, wat zeg ik nou, kom op, fileparkeren moet je kunnen, niet falen nu, juiiissst, goedzo, kijk in je spiegel, blijf kijken, ja bijna, nee dat is de bumper van die andere auto, stukje naar voren, ja heel goed, weet je wat, laat maar, ga maar weer sturen. Dat kun je wel.’’  Blijf dus allen binnen…

Lachrimpeltjes

Geplaatst op door
8

Gossiemijntjes, jullie zullen wel moe van me worden. Maar ik wil graag nog heel even iets kwijt over dat hele ouder worden. Want ja ja, die twaalfde september dus, toen ik 22 werd (fok de mensen die me niet gefeliciteerd hebben, haha, oké, nee grapje, nou ja, wel een beetje stout natuurlijk, dus foei), dat was me een feestelijke dag. Al bijna een week kon ik niet slapen van de nervositeit, net een klein kind. Ik ben dan altijd zenuwachtig, zo van wat voor cadeautjes zou ik krijgen enzo, en wie zal me allemaal feliciteren, nou zoiets dus, en het viel niet tegen. Ik heb een hele leuke dag gehad, ben door heel veel mensen gefeliciteerd en mijn kleine feestje was ook top! Kortom: jarig zijn is gewoon geweldig dus die nervositeit is helemaal niet zo gek.

Tot drie dagen geleden. Mijn liefde voor verjaardagen was in één klap over. Ik heb namelijk mijn eerste rimpel ontdekt. JA. ECHT JA. 22 JAAR. EEN RIMPEL. Of nou ja, het is niet echt een rimpel, het is een kraaienpootje. EEN KRAAIENPOOTJE! Fuck zo’n kraaienpootje. Wat moet ik met een kraaienpootje. Het leven stond een paar minuten stil want oh my god ik zie een kraaienpootje.

Nu was zaterdag ook niet de allerbeste dag om erachter te komen dat ik mijn eerste kraaienpootje te pakken had. Ik had zo’n twee uur geslapen en een hoofd waar zeker zes bakstenen inzaten, oftewel, ik had gewoon een hele dikke kater. De vodka had de avond ervoor rijkelijk gevloeid en een aantal zwarte gaten waren onvermijdelijk. En daarom dacht ik dus dat het een topplan was om de foto’s even terug te kijken, want come on, dat zou ten eerste de zwarte gaten op kunnen vullen en ten tweede zou ik me dan rot lachen over wat we allemaal uitgespookt hadden en daardoor zou ik waarschijnlijk minder aan die bakstenen in mijn kop denken. Maar niets was minder waar. De foto’s hebben mij niet opgevrolijkt, de foto’s hebben mij er pijnlijk op gewezen dat ik met mijn 22 jaar tot het kraaienpootjesvolk behoor. Bij nader inzien dank ik de homo van Douglas toch maar voor de anti-rimpel-creme. Hieronder een korte demonstratie van el kraaienpoto (en let daarbij aub niet op de foto’s want ik weet niet eens meer dat deze zijn gemaakt… Bedankt):

  

Zoals jullie na het zien van deze foto’s wel snappen, heb ik het hele weekend huilend doorgebracht. Het was janken en tieren, want man, hoe kan ik, jonge godin, nu verder leven met een kraaienpoot? Als ik ooit nog milf wil worden, werkt dit soort ongein niet mee. Er werd mij aangeraden te stoppen met roken of om te stoppen met ouder worden, maar kom op, beide opties zijn op dit moment niet echt heel erg realistisch. Totdat een heel lief iemand mij op het volgende wees: kraaienpootjes moet je zien als lachrimpeltjes. Alleen de huismuissen en zuurpruimen blijven rimpelloos.

Opeens was zo’n kraaienpootje best oké. En verjaardagen (lees cadeautjes) waren weer mijn favoriet. Het leven is zo slecht nog niet.

Kusjescultuur

Geplaatst op door
7

Op mijn werk hangt er een soort kusjescultuur. Eigenlijk niet alleen op mijn werk, maar in heel Nederland. Overal worden kusjes gegeven, iedereen moet elkaar kusjes geven, kusjes hier, kusjes daar, kusjes overal, kusjes op je neus, kusjes op je hoofd, kusjes op je haar, kusjes zijn eigenlijk gewoon naar.

Op mijn werk gaat dat dus zo: je komt binnen en zegt gedag, dan geef je iedereen een kus op zijn wang. Ik moet hier nogal aan wennen. Nu nog ja. Ik ben er niet zo goed mee eigenlijk. En ben dus ook niet echt consequent. Soms geef ik wel een kus, soms niet. Raar natuurlijk ook, want zo weten mijn collega’s ook niet echt waar ze aan toe zijn. Of ze mij nou wel of geen kusjes kunnen geven als ze binnenkomen. Ik ben ook niet echt aardig, want sommige mensen geef ik wel kusjes en sommige mensen niet. Dat is natuurlijk vreemd.

Het komt er gewoon op neer: ik heb zo’n personal space weet je wel. Ondanks dat ik ontzettend amicaal kan zijn (dit heeft meestal met alcohol te maken) heb ik wel gewoon mijn eigen ruimte en ik vind niet dat iemand daar in hoeft te komen. Daarom vind ik het ook bloedirritant dat als je mensen voor het eerst leert kennen, en je geeft een hand, dat die mensen al drie zoenen gaan geven. Ik ken je niet, wat moeten je lippen mijn wangen raken mister…

Ik heb eigenlijk maar één vriendin die ik op de mond zoen, maar haar ken ik al zo lang dat het geen donder uitmaakt. Mijn andere vrienden en vriendinnen geef ik vaak één kus op de wang. Maar waarom eigenlijk? Waarom is het in Nederland verplicht kusjes te geven? Een knuffel vind ik echt heerlijk hoor, ik ben een knuffeldier, maar kusjes, tja, dat is gelijk zo intiem. Daarom is het met S. ook altijd lachen geblazen, want mijn bestie kan al helemaal niet tegen mensen die haar aanraken en haar personal space is nog zo’n zes keer groter dan die van mij, dus dat wij elkaar wel begroeten met een zoen (terwijl we elkaar elke dag zien), is best grappig. Het wordt al helemaal hilarisch als wij elkaar proberen te knuffelen (bijvoorbeeld als de ander aan het huilen is door een wezen van het mannelijk geslacht), maar dat ligt meer aan S. natuurlijk, want knuffelen is toch echt mijn specialiteit.

Maar goed, die kusjescultuur dus. Is het iets waar ik maar gewoon aan moet wennen? Wat ik maar gewoon moet accepteren? Want ik merk dus ook: hoe ouder je wordt, hoe meer die kusjes een rol gaan spelen. Vroeger op de basisschool hoefde je mensen echt geen drie zoenen te geven als ze jarig waren. Sowieso vind ik dat het in Nederland wel wat internationaler mag, want twee zoenen lijkt me ook voldoende en dan ben ik tenminste ook nog in balans, heb ik niet op één wang een zoen meer, want dan voel ik me uit balans, maar goed, dat is weer een dwangneurose, en dat heeft hier niet heel veel mee te maken. En dan op mijn werk, daar moet ik ook wel even een weg in vinden. Want sommige mensen vind ik daar echt heel lief, en dan vind ik het niet erg om kusjes te geven of te ontvangen, maar sommige mensen ken ik niet zo goed, en dan vind ik het toch een beetje te intiem. Denk ik. Ofzo.

Het zou nog makkelijker zijn als we elkaar in plaats van kusjes een aai over de bol geven. Want ondanks dat ik van knuffelen houd, is dat ook weer overdreven. Zoals jullie weten ben ik maandag jarig. Dus kom je me toevallig tegen, je hoeft me niet per se drie zoenen te geven als je dezelfde issues hebt als ik. Een aai over de bol is ook goed. Echt. Maar zorg er dan wel voor dat mijn haar niet in de war raakt.

Goed schatjes, dat was het weer voor vandaag. Dus tot de volgende keer maar weer. Liefs en kusjes!

Verjaardagstress

Geplaatst op door
7

Dames en heren. We gaan inmiddels alweer richting eind augustus (we gaan tenslotte allemaal bijna naar Mysteryland en dat speelt zich traditiegetrouw in het laatste weekend van augustus af) en dat betekent een heleboel. Namelijk: nog maar een paar weekjes het seizoen ‘zomer’, wat dat ook waard mag zijn dit jaar, het studiejaar gaat weer beginnen en misschien nog wel het allerbelangrijkste: ik ben bijna jarig. Dit heugelijke feit gaan wij vieren op 12 september, als ik de respectabele leeftijd van 22 bereik.

Zo’n verjaardag, dat komt altijd met een hoop gedoe eigenlijk. Al vanaf dat ik dertien werd, is het een soort wedstrijd met mezelf om het elk jaar nog leuker te maken (met vorig jaar als ongelofelijk dieptepunt). Samen met moeders, die onder andere hele Indische rijsttafels op tafel zette, plande ik elk jaar een groot feest en ook toen ik het huis uit was, toog ik nog steeds samen met mams naar de supermarkt om de benodigde ingrediënten voor de meest moeilijke gerechten te halen. En dan stonden er natuurlijk ook nog flessen vodka, malibu, whiskey en ander soort giftig spul op tafel. You name it, op mijn feestje was het aanwezig. Zoals jullie allen snappen: de feesten waren berucht en geliefd.

Toch heb ik de laatste jaren een soort trend ontdekt. Ik ben namelijk zo ongeveer de enige die iets van haar verjaardag probeert te maken. De rest vraagt me boodschappengeld voor de pasta die er genuttigd wordt op het avondje waar een klein gezelschap bij elkaar komt om een nieuw levensjaar te vieren, vraagt entreegeld (ik ben serieus) of koopt zelf geen drank want dat moeten wij maar doen. Ik snap die move niet zo, want hoe the fuck kun je mensen uitnodigen voor je verjaardag en ze dan zelf maar alles laten regelen, maar goed, het schijnt iets studenterigs te zijn. Vorig jaar besloot ik om het ook eens wat rustiger aan te doen en in plaats van rijsttafels en tachtig flessen drank gooide ik het op bier, wijn, fris, twee flesjes sterke drank en heel veel chips, toastjes en ander soort borrelspul. Nou, het was een flop. Enorm veel mensen zeiden af, gingen op het laatste moment werken, waren opeens ziek of weet ik veel wat voor kutredenen iedereen had om mijn 21e over te slaan, maar ik was er niet blij mee. En ik mocht verdomme niet eens Justin Bieber draaien op mijn eigen verjaardag.

Ik weet niet of het de leeftijd is, ik word tenslotte al best oud (zo zei mijn moeder: ,,toen ik 22 was, was ik een jaar later zwanger! En oh ja, op die leeftijd ontmoette ik je vader. In de sauna. Naakt.” – ze zijn al sinds mijn vijfde uit elkaar, red), maar ik heb er dit jaar gewoon geen zin meer in. Ik ben klaar met het regelen, me druk maken om de gastenlijst (want als je die uitnodigt moet je ook die uitnodigen maar die ene gaat eigenlijk niet goed samen met die andere dus misschien nodig ik die dan al voor het eten uit en die andere ’s avonds want dan komen ze elkaar hopelijk niet tegen etc), lichtelijk teleurgesteld zijn omdat ik een fles drank krijg die vervolgens door degene die het heeft gegeven zelf wordt opgezopen zonder mij een slok aan te bieden terwijl ik vijftig euro uit heb gegeven voor een spetterend cadeau toen diegene jarig was, een leuke uitnodiging maken en ander soort gedoe wat erbij komt kijken. Dit jaar heb ik schijt en jullie zoeken het maar uit. Dit jaar ga ik lekker in een kroeg zitten en ik zie wel wie de moeite neemt om mij te feliciteren. Eerste paar drankjes zijn van mij. Wedden dat het de beste verjaardag ooit wordt?

P.S. Foto = jarig in 2007. How cute.

DIMLDIA

Geplaatst op door
3

Dingen In Mijn Leven Die Ik Adoreer

Familie, vriendinnen, vrienden, mensen die mij dierbaar zijn en ook lief voor mij zijn.

Dagje met babynichtje doorbrengen die dan heel erg moet lachen om mij en het geweldig vindt als ik zing en dans. Zie je, ik heb wel fans. Ik kan dus wel dansen en zingen. En dan lekker knuffelen en mezelf opvreten omdat ze ZO schattig is. En dan de poepluiers aan iemand anders overlaten HAHA.

Mijn verloren kind aka mijn kat Sieper, die bij nader inzien toch meer weg had van een lapjeskatachtige, maar dat terzijde. En natuurlijk al mijn wijlen andere katten, RIP enzo.

Een dagje Loveland met Sem en Marieke en random mensen. Thanks broederlief.

Mijn iPhone is af en toe wel leuk.

Kerst. JA VIND IK ECHT LEUK JA. ONDANKS DE “STRESS” DIE IK ZELF NOOIT ERVAAR MAAR ANDERE MENSEN BLIJKBAAR WEL.

Afvallen. Al vind ik het zonder liefdesverdriet leuker.

Chocoladecakejes maar daar kom je dus van aan.

Disney Channel hihi ik durf het bijna niet toe te geven.

Verse sapjes.

Twitter. Facebook. Social Media. Andere manieren waarop ik mensen in de gaten kan houden en als ze dat niet doorhebben is het stiekem nog leuker. Niet denken dat ik een stalker ben aub.

Strand. Zee. Zwembad. Zon. Warm land. Wil ik heel gauw heel graag weer heen.

Als ik iets ga koken en het dan lukt en mensen het lekker vinden. Like oh my god, ik kan dus wél een beetje koken.

Mensen bedienen die veel fooi geven. Of mensen bedienen die Peter R. de Vries blijken te zijn en dat ik dan dus doe alsof ik dat de normaalste zaak van de wereld vind en dus niet laat merken dat ik denk van ‘Dude jouw programma is het enige SBS-programma wat ik echt heel tof vind en jij bent ondanks wat andere mensen ook van je mogen denken toch wel een journalistieke baas’.

Leven in Amsterdam. En hier fietsen enzo.

OHJA HOE KAN IK DAT NOU NIET EERDER HEBBEN OPGESCHREVEN: SHOPPEN EN SCHOENEN EN KLEREN  EN PARFUM EN SIERADEN EN WOAAHHH.

Nagellak.

Tripjes naar Antwerpen of Leuven of Brussel of andere leuke plaatsen in België. I love België. Of Berlijn. Of iets anders leuks. Of eigenlijk vind ik reizen naar welke plaats dan ook wel tof, al moet ik het nog veel meer doen.

Lezen. En dan vooral dat je dan zo begint in een boek en je vindt het zo fucking vet dat je de hele tijd wilt lezen en dan heb je het opeens binnen een dag of een paar uur uit.

Als je gaat slapen in een net verschoond bed. VIND IK ZO LEKKERRR.

Mensen die de Nederlandse taal perfect beheersen. En interpunctie vind ik ook vaak leuk.

Schrijven. Duh. Logisch.

En nog zoveel meer dingen maar dan wordt dit wel een erg lange blog en zijn jullie overmorgen nog bezig, dus ik zal de adorerende en hekelende blogjes misschien wel vervolgen. Part two enzo. Waarbij de dingen die ik adoreer logischerwijs overwinnen.

DIMLDIH

Geplaatst op door
12

Dingen in mijn leven die ik hekel

Als ik aan het werk ben en mensen bedien die extra eten bestellen zoals patat (gebeurt altijd op partijen) of mosselen of iets anders en dat je er dan bij het afruimen achter komt dat ze twee happen van het extra eten hebben genomen. En dat je dan dus bijna de neiging krijgt om zo’n bakje huisfrieten in iemands gezicht te duwen, maar dat kan natuurlijk niet.

Als ik aan het werk ben en een hele dikke Amerikaan die al vijf jaar in Spanje woont moet bedienen die overduidelijk op alle vrouwen zit te geilen en dat die hele dikke Amerikaan dan uiteindelijk geen fooi geeft op een dikke rekening omdat ze dat toevallig ook niet doen waar hij woont. Meneertje, tieten kijken is fooi geven! Duh.

Mensen die smallminded zijn. Ik noem verder geen namen.

Dat ik heel vaak bedenk dat ik iets stom vind maar dat ik nu al een uur naar mijn scherm staar zonder iets op te kunnen noemen dat ik hekel.

Afscheid nemen. Het bestaat namelijk wél, Marco!

Dat ze bij programma’s als RTL Boulevard altijd zogenaamd spontaan maar eigenlijk dus heel nep iets zeggen wat zogenaamd echt fout ging maar eigenlijk dus niet als de eindtune begint (Bridget is er erg goed in).

Sowieso dat ik programma’s zoals RTL Boulevard moet kijken omdat er niets anders op tv is.

Bijna de gehele programmering van SBS6, met Shownieuws en Hart van Nederland aan een eenzame top.

Mensen die een geheim Facebook-profiel hebben. Halloooo, ik wil spieken! En ja, die van mij is ook geheim hihi.

Verliezen bij Wordfeud. WTF.

Stomme reclames.

Geen bereik hebben op festivals. Of andere plekken waar het druk is. Sowieso geen bereik hebben. En de 1gb internet bundel van Vodafone. Even serieus. Come on. I need more than that.

De gemengde reacties op mijn bril.

Liefdesverdriet. Al val je daar wel van af.

Chocoladecakejes. Want daar kom je van aan.

Dat ik toevallig op drie foto’s achter elkaar waar ik op getagd ben op Facebook, hetzelfde shirt draag. Dan lijkt het namelijk net alsof ik geen andere kleren heb. Maar die heb ik wel.

Deze depressieve zomer.

Dat ik nu écht niets meer kan bedenken wat ik aan dit lijstje toe kan voegen, maar nu al weet dat ik me de komende vierentwintig uur minstens vier keer aan iets ga irriteren. Zoals langzaam lopende mensen. Oké, dat was er dus toch nog eentje.

Zomerhuis met zwembad

Geplaatst op door
3

Ik wil zon. Ik heb behoefte aan zon. En dan niet die drie stralen per twee weken die we hier in Nederland op ons bolletje gegooid krijgen terwijl je bijna omvalt van de benauwdheid, nee, ik wil échte zon. Ik heb behoefte aan vakantie. Ik MOET vakantie.

Ik ben al een tijdlang niet écht op vakantie geweest. Een klein citytripje hier en daar, maar geen vakantie waar je met je luie reet aan het zwembad of in de zon ligt en af en toe eens wat onderneemt, maar vooral geniet van je vrije tijd en het niks moeten. Zo’n vakantie wil ik wel. Beetje de omgeving leren kennen, maar ook lekker veel zwemmen. I love zwemmen.

Ik lees dus een boek. Het heet Zomerhuis Met Zwembad. Ik ben ergens op bladzijde 200 nu. Goed boek tot nu toe, beetje vaag geschreven hier en daar, maar de beschrijvingen van het zwembad waren zeer duidelijk. En ik moest er bijna een beetje van huilen. Want ik wil ZO graag zo’n zwembad. Ik houd er helemaal niet van, maar ik zou een moord doen voor zo’n resort in Turkije met een heerlijk groot zwembad. Ooh man, ik wil zo graag naar een zwembad!

Ik heb net een vakantie naar Miami afgezegd. Ik haat mezelf voor dat. Maar ik heb het gedaan omdat ik het niet eerlijk vond. Het aankomende jaar ga ik sparen voor mijn master. Ik heb uitgerekend dat tien dagen Miami in november ongeveer gelijk stond aan vier maanden master. Dat kon ik voor mezelf niet rijmen. Maar nu verklaar ik mezelf (net als zoveel andere mensen) voor gek dat ik nee heb gezegd. Ik kan bijna niet uitleggen hoeveel behoefte ik heb aan een daadwerkelijke vakantie waarin ik in mijn nieuwe bikini kan paraderen.

Ik zou een paar daagjes naar Ibiza gaan. Een vriendinnetje opzoeken. Ik ben er vaker met haar geweest. Heerlijke tijden. Maar ik zit een beetje met mijn werk. Ik had al gezegd dat ik de hele zomer door zou werken en het geld kan ik goed gebruiken voor mijn studiespaarpotje. Vooral dat laatste weer he. Nu verklaar ik mezelf wederom voor gek dat ik er niet achteraan ben gegaan, want ik had met L. bij haar zwembad kunnen relaxen en in de strandtent van haar vader en dan hadden we de beste gesprekken gehad over het leven, de liefde en alles wat maar nodig is. Want zo zijn wij.

De enige beelden die in mijn hoofd zitten, zijn de beelden van Schiphol, van het lachen als je ‘mind your step’ op die gekke roltrap hoort, van het blij zijn als je het vliegtuig instapt, van het aankomen, van je oren open maken, van het naar het hotel gaan en dan vooral van het strand en het zwembad. Ik krijg het niet uit mijn kop. Ik wil zo graag onderdeel uitmaken van al die vervelende mensen die anderen jaloers maken met foto’s waar veel zon op te zien is en veel cocktails en veel lachende en bruine gezichten. IK. WIL. OOK.

Dus. Bij deze. Als iemand zin heeft om met een halve depressieveling op vakantie te gaan, laat het me even weten. Ik stem dan voor oktober. In oktober ergens heen waar het WARM is. En waar er zon is. Een strand. Een zwembad. Maar volgens mij was die boodschap al over gekomen. Oh en die niet al te duur is. Dus geen Miami. Maar een zonovergoten bestemming in Europa zou er toch in moeten zitten. Lijkt me heeeeerlijk, zo’n zomerhuis met zwembad.

Later bij de NOS

Geplaatst op door
9

Laat ik jullie eens iets vertellen over een klein droompje van mij. Of nou ja, klein is misschien niet helemaal het goede woord, het is wel iets wat ik heel graag wil. Vooral de laatste twee jaar heb ik hier mijn zinnen op gezet. Goed, ik gooi het er gewoon uit: ik wil binnen nu en enkele (tientallen) jaren het NOS-journaal presenteren. There, I said it. Jullie mogen me best uitlachen, want dat is wel vaker gebeurd, maar dat boeit me niet meer, want mij lijkt het helemaal te gek. Als iemand van de NOS dit leest: buitenlandcorrespondent mag ook for that matter. In Zuid-Amerika ofzo.

Nouja, de afgelopen twee jaar heb ik dus regelmatig voor de spiegel geoefend op teksten in de trant van: “Dames en heren, welkom bij het acht uur journaal. Het kabinet Balkenende is wéér gevallen…” Bij het NOS-journaal hoor je namelijk heel vaak (vooral bij Eva Jinek) dat je met klemtonen moet kunnen spreken. Enfin, ik oefen niet alleen voor de spiegel, ik oefende ook voor mensen en als ik zeg mensen moet je lezen mijn moeder en haar wereldvreemde theatervrienden en vriendinnen. Die vonden het allemaal hilarisch, ja echt, want het blijkt dat ik niet helemaal accentloos spreek (ik heb een bekakte –R, eigenlijk heb ik een ordinaire Leidse –R, maar dat iedereen denkt dat het een bekakte is, is wel beter). En dat is dus enorm grappig als ik dan het journaal zou presenteren want praten met een accent, dat kán gewoon niet. Vandaar mijn overdreven gebruik van klemtonen, ter compensatie.

Nu denken jullie vast allemaal van ja, nou, oké, fijn, ze wilt dus het journaal presenteren, wat moeten wij daar nou mee, en waar gaat dit verhaal in godsnaam naartoe, nou, dát zal ik jullie eens vertellen. Het kan namelijk niet, mijn NOS-droom waarmaken. En dan niet vanwege mijn al dan niet Leidse en/of Gooische accent, nee, het kan niet omdat ik vodka drink. Echt waar. Ik zal het nader verklaren.

Mijn vodkagebruik levert nogal eens problemen op. Ik prefereer echter om lol te zeggen, maar dat terzijde. Ik doe nog wel eens gekke dingetjes als ik een vodkaatje teveel opheb. En nog erger: er zijn altijd mensen die daar foto’s van maken, die mijn idiote, vaak enorm aangedikte overdreven niet waar zijnde verhalen opnemen of in hun geheugen opslaan of mijn acties op een andere manier vereeuwigen. Fuck my life. Moet je nagaan: ondergetekende is daar even heel serieus het NOS-journaal aan het presenteren en de volgende dag mag ik een ander programma niet meer doen. Niet omdat ik met Neerlands bekendste advocaat aan het rampetampen ben, maar omdat er een foto uit een duister verleden is opgeduikeld. Een of andere Sjonnieboy uit Almere kwam me ooit eens tegen in een gekke dronken bui, was dat soort Amsterdamse bluf niet gewend en heeft er met volle teugen van genoten en gelijk zijn camera volgeschoten. Ben je dan lekker mee, want over tien jaar is Sjonnieboy blut want hij had eigenlijk toch niet echt een doel in het leven en Sjonnieboy zapt op weg naar een hersenloos programma wat zijn Anitagirl wilt zien langs het journaal, ziet dus een vrouw die hem wel heel bekend voor komt en vraagt zich af of hij daar misschien zijn volgende pakje shag mee kan betalen. Ik zei het eerder al en ik herhaal het nog maar eens: fuck my life.

Sjonnieboy is niet het enige voorbeeld van een random persoon die beschamend materiaal van mij in zijn of haar bezit heeft. Er zijn veel te veel mensen op deze aardkloot die net iets teveel van mij weten of net iets teveel fotootjes van mij op hun laptop hebben staan. En het baart me ernstige zorgen. Het baart me zorgen dat ik misschien mijn dromen niet waar kan maken en dat alleen maar omdat ik van nature een gek persoon ben, die van lachen houdt, die van raar doen houdt, die open is, die bijna overal eerlijk antwoord op geeft en die met een vodkaatje in haar hand nét een stukje over de grens kan gaan.

Laten we hopen dat de NOS over tien jaar ook hele rare presentatrices ziet zitten. Die van hun jeugd genoten hebben. Want dan ben ik absoluut helemaal de perfecte nieuwslezeres. Slim, ambitieus, gemotiveerd, maar met enkele, ehm, aparte foto’s en verhalen op het internet circulerend.