Dat kan ook anders

Posted on 22 mei 2013 by RoxanneWorld

Regelmatig wordt mij gevraagd wat ik wil doen zodra mijn studie is afgerond. Een van de redenen dat ik nog voor een master heb gekozen, is juist omdat ik dat nog niet zo goed weet. Ik weet waar ik uiteindelijk wil belanden, maar ik ben me er bijzonder van bewust dat het uiteindelijke doel nog wel even op zich laat wachten.

Ik weet echter wel heel erg goed wat ik niet wil. Tijdens mijn bachelor journalistiek heb ik hier al veel over nagedacht en nu ik tijdens mijn master wat dieper inga op de zaken, weet ik honderd procent zeker dat ik geen ‘riooljournalist’ wil worden. En ook geen ‘deadlinewerker’ of ‘nieuwtjesjager’. Ik stoor me enorm aan de zogenaamde mediahypes. Men is in rep en roer omdat er iets is gebeurd, maar denkt er na twee weken nooit meer aan.

Een voorbeeld. Kan iemand zich nog die vliegtuigcrash in Tripoli herinneren? En dat een klein jochie dat had overleefd? Dat vervolgens een niet nader te noemen journalist dat jongetje heeft geïnterviewd?! Ik denk hier nog regelmatig aan. Ik hoop dat het goed met het jongetje gaat en ik hoop vooral dat het jongetje zelf niet meer te veel aan het interview denkt. Want; zal hij twijfelen aan zijn woorden? Denkt hij na over de dingen die hij heeft gezegd, of die wel goed zijn, of hij zijn familie niet tekort doet?! Eén beslissing van een journalist kan verregaande gevolgen hebben.

Voor mij is het interviewen van zo’n gewonde jongen in het ziekenhuis een ethische grens die ik niet wil overschrijden. Dat wist ik al toen ik tijdens mijn bachelor als rechtbankjournalist begon te werken. Het ging mij te ver om slachtoffers van zedenmisdrijven na een zaak aan te spreken, als zij net oog in oog hebben gestaan met de (mogelijke) dader. Een advocaat, ja, een slachtoffer, nee.

Ik wil verhalen maken die er echt toe doen. Achtergrondverhalen, verhalen over mensenlevens, over gevoelens, over maatschappelijke zaken. Maar ik wil daarbij iets of iemand niet kapot schrijven. En ik wil rekening houden met de mensen die ik interview. Natuurlijk dient de journalistiek het welbekende doel van ‘laten zien wat er in de wereld gebeurt’, en ik zou niets liever willen doen, maar kunnen we daarbij niet een beetje rekening houden met bepaalde morele codes? En geen gewonde jongen van acht interviewen die net zijn ouders is verloren?

Het is mijn grote droom om mooie verhalen te maken van over de hele wereld. En tuurlijk zal ik af en toe verder moeten gaan dan ik wil, en natuurlijk zal ik misschien mensen kwetsen met de dingen die ik schrijf, en ik zal ook zeker diep moet graven om misstanden aan de kaak te stellen, maar ik hoop dat er in deze tijd ook weer ruimte is voor respectvolle journalistiek. Ik sta er in ieder geval om te springen.

Er vielen twee fietsen om

Posted on 17 april 2013 by RoxanneWorld

Kids, het was weer eens zover. Mevrouw medische encyclopedie, aka miss brokkenpiloot, aka yours truly, aka ondergetekende, aka IK DUS, moest weer eens met spoed naar het ziekenhuis. Dat is op zich niet heel verwonderlijk hoor, ik heb namelijk een verleden van longontstekingen, gebroken vingers, tenen, voeten, gescheurde enkel- of kniebanden, zware hersenschuddingen en ga zo maar door.

Deze keer dacht ik dat ik een griepje had, mijn moeder was zo attent me in België op te pikken en na één blik op mij geworpen te hebben vervolgens direct te droppen bij het ziekenhuis in Leiden. Nouja, direct, de reis duurde vanwege mijn pijnaanvallen zeker meer dan drie uur maar goed, dat zijn van die details die er eigenlijk niet zoveel toe doen als het gaat over waarom ik zo lang niet geschreven heb. Nou, daarom dus. Ik bleek al vier jaar met een ontsteking rond te lopen. Er moesten even wat organen van elkaar losgekoppeld en uit het lichaam gehaald worden, maar daarvoor moest mijn lichaam eerst van binnen schoongemaakt worden. Lukte niet helemaal. Ben al zo’n vijf weken uit de roulatie en tel daar nog even drie weken bij op. Nee, echt te gek. Gelukkig wordt het toch nooit lente en mis ik dus ook geen lekker weer.

Maar waar ik nou eigenlijk naar toe wilde met deze blog, is dat je van de maatschappij helemaal niet ziek mag zijn. Dat had ik al eens geleerd bij Sociologie, en ook wel toen ik die longontsteking had, en nu al helemaal. De maatschappij verwacht dat je zo snel mogelijk weer beter bent en alles weer kunt. En dus ging ik me ook zo gedragen. Vroeg ik me af waarom ik twee dagen na een zware operatie nog niet kon lopen, weet je wel. Vraag ik me nu af waarom ik nog steeds spierpijn heb in mijn buikspieren terwijl ze daar dwars doorheen zijn gesneden. Ga ik laat naar bed omdat mensen pas ’s avonds tijd hebben om mij te zien of te bellen. Dat soort gedoe. Surrogaatvader boos want “DIT IS HET ECHTE LEVEN ROX, LAAT JE NIET OPFOKKEN DOOR ANDEREN, HET GAAT OM JE GEZONDHEID”.

Laatst was ik eventjes buiten. Het is goed om een frisse neus te halen en in beweging te blijven. Ik liet per ongeluk twee fietsen vallen want als je iemand bent die altijd wel wat mankeert, komt dat ook heel vaak door onhandigheid, wat ik dus heb. Enfin, ik vroeg aan een voorbijganger of hij mij zou willen helpen met het oprapen van de fietsen. ,,Er mankeert toch niets aan je’’, kreeg ik bot terug. Ik had natuurlijk die man even mijn gehavende buik met littekens en wonden kunnen laten zien, maar koos ervoor om zachtjes te zeggen ,,Ik mag niet tillen…”. De man liep door en ik raapte de fietsen zelf op, om me later op de dag te verwonderen over het feit waarom ik toch al drie uur met pijn en slaap op de bank lag.

De maatschappij is geïndividualiseerd en dat is onhandig. Want zodra er iemand uitvalt, heeft dat negatieve gevolgen voor andere mensen. En dat moeten die andere mensen niet hebben want jongens, het gaat toch allemaal vooral om onszelf en als jij je maar goed voelt en je moet je eigen gevoel volgen en fuck andere mensen.

Nou, fuck dat. Over drie weken raap ik elke random fiets op die op de grond ligt en doe ik net alsof elk persoon die ik zie net geopereerd is. Ik voel me namelijk veel beter door lief voor andere mensen te zijn. GOD sta me bij, ben ik toch nog net zo individualistisch als de rest.

Lekker Lopen

Posted on 7 maart 2013 by RoxanneWorld

Geachte lezers, mijn welgemeende excuses voor de depressieve blog vorige keer. Ik kreeg veel commentaar in de trant van: “Jezus doe niet zo depressief” of “Gaaaaaaap” of “Ik vind het helemaal niet leuk om je zo te zien want je bent veel te leuk daarvoor”. Voor degene die dat laatste zei: ik vind dat eigenlijk ook. Daarom goed nieuws: ik ben niet meer depressief. Ja, zo snel kan dat gaan.

Niet dat alle problemen hier in één keer opgelost zijn, maar de zon schijnt, ik heb een nieuwe pot Nutella, ik heb veel vodka gedronken en ik heb iets anders gevonden wat mij op geestelijk gebied enorm inspireert: hardlopen. JA. IK. IK DOE AAN HARDLOPEN. Ik weet dat jullie dit waarschijnlijk als een enorme schok zullen ervaren, en het is niet mijn bedoeling om de veroorzaker te zijn van één of meerdere hartaanvallen, maar ik ben gewoon eerlijk.

Ik ben eigenlijk met rennen begonnen omdat ik nog nooit in mijn leven zo arm ben geweest en mijn geld vooral naar boodschappen gaat en ik dus geen sportschool kan betalen. Daarnaast ben ik vanaf januari bezig met het kwijtraken van enkele kilo’s (dit gaat best goed, mijn ‘vetschort’ zoals mijn moeder mijn subtiele welvaartsbuikje graag noemde is voor zeker 95% verdwenen) en mijn dieetplan vraagt om beweging. Dus hup, ik op de bonnefooi een rondje om het huis. Op goedkope fitnessschoenen. Maar wat schetste mijn verbazing, ik had me nog nooit zo lekker gevoeld.

Goed, ik zit nog in de opbouwfase, maar als ik ren voelt het alsof mijn geest zich losmaakt van allerlei onzinnige gedachten. Ik waan me in een Hollywood film waarop je die extreem dunne vrouwen zo heel sexy ziet rennen. Oftewel: mijn zelfvertrouwen schiet in één keer nog meer omhoog want dat had ik nog niet genoeg… Ik kan alles opeens een stuk beter relativeren en ik geniet van het trillende gevoel nadat ik een aantal kilometers heb afgelegd en hijgend bij mijn gebouw aankom (waar ik nog eens zes trappen omhoog moet). Ik wil het liefst elke dag rennen en als mijn opbouwschema zegt dat het niet mag, word ik puberaal boos.

Rennen is te gek. Meer dan een kilometer of vijf zit er nog niet in, maar dat is niet erg. Dat komt vanzelf wel. Met mijn fantastische nieuwe renschoenen (bedankt moeder & J.), die ik overigens pas kon uitkiezen nadat er een uitgebreide analyse van mijn manier van rennen en van mijn voeten was gemaakt, waaruit weer bleek dat ik een bijzonder sierlijke loop heb en eigenlijk één van de mooiste renners ter wereld ben, heb ik het gevoel dat ik de hele wereld kan verslaan. Dus, wie weet win ik ooit nog eens een keer de marathon van New York. En zo niet, overwin ik in ieder geval mijn depressieve gedachten. Ook leuk.

Het gaat niet goed

Posted on 27 februari 2013 by RoxanneWorld

Het gaat niet goed want ik heb heimwee. Ik mis mijn moeder. Ik wil bij haar op schoot zitten en samen lachen omdat dat nog kan en we ons er niet voor schamen. Ik wil dat ze over mijn hoofd aait en zegt dat alles goedkomt en dat ze trots op me is.

Het gaat niet goed want ondanks dat ik me streng aan mijn dieet houd, ben ik een halve kilo aangekomen. “Spierontwikkeling”, zegt iemand. Maar in mijn ogen heb ik gefaald ondanks dat ik leef op sla, thee zonder suiker en hardlopen.

Het gaat niet goed want het geld is op. De spaarrekening is leeg en ik heb geen baan. Ik kan hier niet werken en de freelanceklussen in Nederland zijn klaarblijkelijk op of worden uitgevoerd door mensen die nog wel in Amsterdam wonen. Mijn laptop is nog steeds kapot.

Het gaat niet goed want ik ken zo weinig mensen hier. Vooral een gebrek aan vrouwen begint me aardig op te breken. Ik wil praten over mannen, wijn en schoenen.

Het gaat niet goed want mijn beste vriendin is verhuisd naar Australië. Ik wil niet plannen wanneer ik met haar praat en ik wil haar een ongemakkelijke knuffel geven omdat we beiden nogal hechten aan personal space.

Het gaat niet goed want mijn zus woont in Canada en mijn broer de helft van de tijd in Amerika en mijn schoonzus is zo druk en mijn nicht is niet hier en Omi verft mijn haar niet meer en ik kan de glinstering in de ogen van mijn lieve surrogaatpapa niet zien en mijn vader wint van mij met Wordfeud en mijn tante speelt geen Wordfeud en mijn oom woont zo ver en zelf ben ik ook tante en grote nicht maar kan ik die rol nu niet op me nemen en dat is stom.

Het gaat niet goed want ik droom over iemand die officieel niet eens mijn ex is maar toch een soort van wel. Hij droomt niet over mij.

Maar goed, gelukkig heb ik nog een fles vodka in de koelkast staan. Vodka is mager. Alles is relatief.

Happy Valentine

Posted on 6 februari 2013 by RoxanneWorld

Het is februari, het is kutweer, het is belachelijk koud en het is bijna Valentijnsdag. Valentijnsdag? Ja, Valentijnsdag, die dag waarop verliefde stelletjes extra verliefd op elkaar zijn en de rest van de wereld eigenlijk depressief in bed wilt blijven liggen maar smoesjes verzint zoals “Valentijnsdag is superkut en commercieel enzo” omdat in bed blijven liggen nou eenmaal geen optie is.

Ik heb nog nooit Valentijnsdag gevierd, als we mijn amoreuze kaartjes op de basis- en middelbare school even buiten beschouwing laten. Nu kan dat enigszins te maken hebben met het feit dat ik qua relaties nou niet echt bijzonder veel ervaring heb, want zeer weinig en altijd zeer kort. Nu kan dat ook komen doordat ik in het verleden de neiging had voor mannen te gaan die, tja, toch ietwat egocentrisch waren en niet vonden dat zij iets op Valentijnsdag hoefden te plannen. Hoe dan ook: Valentijnsdag is aan mij niet besteed. En ik vind dat stiekem best een beetje jammer kids.

Kijk, het is natuurlijk gek dat er een speciale dag moet bestaan om iemand duidelijk te maken dat je om hem/haar geeft. En in die zin gaat het me er ook niet om dat ik per se op 14 februari verrast word. Maar vrouwen willen zich nu eenmaal graag een prinsesje voelen en ik ben geen uitzondering. Daar komt nog eens bij dat ik ervan overtuigd ben dat deze wereld veel beter af zou zijn als ik alles zou beslissen, dus ik voel me vrij belangrijk. Het is dan ook zeer jammer dat deze gevoelens vanuit het mannelijk kamp niet worden bevestigd. Elk jaar weer hul ik mij in pyama (welliswaar met make-up op, want Robert ten Brink zal ineens voor je deur staan), pak ik mijn snuggie, kijk ik liefdesprogramma’s op tv en veins ik een labiele jankbui omdat ik op dat moment eigenlijk oesters had willen eten met een glas champagne erbij.

Maar goed, alles heeft een keerzijde, single zijn is niet zo erg, Valentijnsdag vieren om de volgende dag ruzie te maken slaat natuurlijk nergens op, en een legitieme reden hebben om een dag in pyama door te brengen is nooit verkeerd, dus ik accepteer het feit dat 14 februari ook dit jaar weer aan mij voorbij zal gaan. Ik neem het maar op de koop toe. Ooit, in een verre verre verre verre verre verre verre toekomst zal er vast een man op mijn pad komen die me ook op 21 mei wilt verrassen. Of op 4 juni. Of op 8 oktober. Of op 19 november. Of op 30 december. Of wanneer dan ook. Hij kan kiezen uit 365 dagen en ze zullen me allemaal even dierbaar zijn.

Rox en Eelco geven antwoord II

Posted on 15 januari 2013 by RoxanneWorld

Aangezien het al ruim twee weken januari is, ben ik natuurlijk veel te laat met dit lijstje. Maar ik was aan het leren voor mijn tentamens. Aan het uitbuiken van al het eten in december. Na aan het denken over mijn goede voornemens. En vooral was ik aan het balen omdat mijn laptop deze aarde zo graag wilde verlaten. Kortom: het was onmogelijk om antwoord te geven op jullie zoektermen ehh ik bedoel vragen. Maar omdat deze rubriek eind 2011 erg populair bleek, en veel mensen mij bleven smeken mijn visie te geven, en ik stiekem ook wel benieuwd was naar de ranzige zoektermen die jullie nu weer in hebben gevuld: bij deze. Een helemaal nieuwe Rox en Eelco geven antwoord 2012!

Soms heb je gewoon iemand nodig die je vastpakt en zegt dat alles goedkomt
Helemaal mee eens. Ik gebruik meestal mijn moeder als ik daar behoefte aan heb.

Seks met jezelf tips
Kijk, je moet wel begrijpen dat het lastig is om hier antwoord op te geven. Ten eerste is het handig om te weten of je een jongetje of een meisje bent. Ten tweede vindt niet iedereen hetzelfde lekker. Maar om je toch een beetje op weg te helpen: gewoon ergens beginnen (respectievelijk aan je piemel trekken of je clitoris strelen) en je ontdekt vanzelf wel wat leuk is.

Ik zal me niet verlagen tot jou niveau
Heel goed. Stel je voor dat je dan ‘jouw’ in plaats van jou zou schrijven.

Lianne van Zon
Ik heb werkelijk waar geen idee wie het is, maar wens je heel veel succes met de zoektocht.

All kinds of Labello
I KNOW ER BESTAAN ER ZOVEEL EN IK BEN OOK HELEMAAL VERSLAAFD. Momenteel gebruik ik vaak de ‘Pearl Shine’.

Waarom mannen vaker voor magere vrouwen gaan dan voor vrouwen met rondingen
Schat, echte mannen houden van een beetje vlees. Maar omdat iedereen wordt doodgegooid met magere vrouwen, is dat nu de norm. En mannen willen diep van binnen niet buiten de boot vallen. Dus gaan ze voor dunne meisjes want dat hoort. Denk ik. Ik heb echt geen idee eigenlijk.

Roxanne wilt een ding waar je oorbellen in kan prikken
Kunt. En heel lief van je, maar ik heb al meerdere plekken waar ik mijn sieraden bewaar.

Bultje binnenkant wang
Het kan zijn dat je op je wang hebt gebeten en dat er daarom een bultje is ontstaan. Het kan ook zijn dat je vitamine tekort hebt. Of een tumor. Maar dat laatste weet ik niet zeker, hoor.

Welk woord zeg je als je op een meisje valt
Hmm, lastig. Maar iets als ‘hoer’ of ‘slet’ doet het meestal wel goed.

Blond meisje rookt
DAT MEEN JE VERDOMME NIET WIE DOET IN GODSNAAM ZOIETS EN DAN OOK NOG ALS JE BLOND BENT NOU IK ZOU HET WEL WETEN LEKKER DOOR DE PLEE SPOELEN DAT KIND

Is Roxanne nog vrijgezel
Ja. Jammer dat je me op deze manier moet wijzen op mijn toekomst met twaalf katten.

Er waren natuurlijk nog veel meer prachtige zoektermen, maar in het leven moet je soms keuzes maken. Ik heb alles over LINGO (kutprogramma) en de sauna (love it) links laten liggen, want hier heb ik het vorig jaar al over gehad. Dan voor alle zoektermen die gingen over Project X Haren en de media: de media zijn niet de schuldigen. Die relschoppers, dat zijn een stelletje zielige rukkers.

Goed, toedeloetjes, en wees niet bang om te blijven zoeken of vragen, want zoals je ziet sta ik daar altijd voor open.

De kuisvrouw en ik

Posted on 21 december 2012 by RoxanneWorld

In het leven bestaan er bepaalde ‘cheats’ die de dagelijkse gang van zaken wat makkelijker maken. In het leven bestaan er ook haat/liefde verhoudingen. Een combinatie daarvan kom ik tegen bij onze kuisvrouw, of in het Nederlands: schoonmaakster.

Ik vind het altijd bijzonder prettig als ik op donderdagmiddag thuiskom en zie dat de bar glanst, dat de trap weer schoon is en als ik een frisse schoonmaakmiddelen geur ruik in het toilet. Voor een uur of twee ben ik in de zevende hemel. Ik dartel door het huis als hoe een kind van zes geniet van een ijsje. Maar daarna slaat het noodlot toe en begin ik dingen te zien die ze is vergeten.

Op dat moment begint mijn ‘controlerondje’. Ik wil het heus niet, maar ik kijk naar wat ze wel en niet gepoetst heeft. Ik zie de hoekjes die ze al weken overslaat. Ik zie dat ze in de douche de shampooflessen niet optilt, maar er gewoon omheen werkt. Ik zie dat ze de verkeerde doekjes heeft gebruikt en weet gelijk waar de stofzuiger wel en niet is geweest. Dan ga ik zeuren om alle dingen die ze niet gedaan heeft.

Je zou denken van ‘joh Rox, zeg er dan wat van’ en dat wil ik ook wel want als ik geld wil verspillen, koop ik wel kleding die na twee keer dragen kapot gaat, maar ik spreek ten eerste geen Russisch en ten tweede ben ik een lafaard. Ik wil niet dat ze denkt dat ik haar uitbuit. Wat weer resulteert in smoesjes als ‘ik ga nu iets zo en zo neerleggen en als ze het niet verplaatst, weet ik zeker dat ze het niet goed doet’. Ik wil dat onze kuisvrouw zich op haar gemak voelt en vrijheid heeft in wat ze doet.

En dus ben ik, as we speak op deze vrijdagochtend, de hoekjes wat extra aan het boenen, de stofzuiger nog eens over de trap aan het halen en de keuken onder handen aan het nemen. Maar volgende week zeg ik het echt hoor. Echt waar.

Let’s koester it

Posted on 13 december 2012 by RoxanneWorld

Het is weer december. Het is koud, er is sneeuw, ik haat sneeuw, ik haat kou. Maar het is ook een maand waar ik van houd, en enkel en alleen omdat ik dan wat dagen kan spenderen met mijn familie.

Mijn familie is niet zo makkelijk. Ik heb er niet zoveel van en de familie die ik wel heb, tja, wat zal ik erover zeggen, ze komen dan weer niet allemaal met elkaar overeen, dragen elk een geschiedenis bij zich, het zijn allemaal moeilijke types en iedereen heeft een eigen mening. Dolle pret bij ons aan de kersttafel dus.

Ik kom ook uit een nogal verslavingsgevoelige familie. Toen ik die zin net opschreef, voelde ik de woede van mijn familieleden al op me neer dalen en kon ik hun protesten al horen, maar iemand moet de klokkenluider zijn en dus ben ik het maar. Ja, I said it. Mijn familie is goed in verslaafd zijn. Van beide kanten. Dubbel geluk dus.

Zo wil ik bijvoorbeeld wel minder drinken, maar zowel aan mijn vaders kant als aan mijn moeders kant zaten/zitten alcoholisten. Het is een wonder dat ik dat niet ben en daarom wil ik ook zeker niets horen over mijn sporadisch buitensporige drinkgedrag in het weekend. Ik kom uit een familie waarbij er dagelijks wijn wordt genuttigd bij het eten, en ja hoor, ook al voor het eten. Waar de likeurtjes na het eten gewoon gepast zijn en waar met geen woord over wordt gerept. Niet erg hoor, ik houd nog steeds hartstikke veel van het geringe aantal bloedverwanten om me heen en we voeren ook nog diepzinnige gesprekken met elkaar. Des te meer alcohol je drinkt, hoe beter je daar tegen kunt.

De meeste van mijn familieleden zijn allemaal overtuigd van hun eigen gelijk. Dit kan nogal eens botsen. Mijn lieve Omi bijvoorbeeld, geen slecht woord over haar, denkt dat ze de baas van de familie is. Niemand anders denkt dit. Omi denkt dat Pake het ook denkt, maar stiekem denkt Pake het niet en doet hij maar alsof. We luisteren allemaal maar Omi en als ze zich in de keuken voor ons uit staat te sloven (stop daar maar nooit mee hoor), moeten we stiekem een beetje lachen. Maar toelachen hoor. Omi is mijn grootste fan en ik die van haar.

Of dan de dagen bij mijn vader. Mijn vader is nogal een eigenwijs man. Yep, we hebben inderdaad veel overeenkomsten. Mijn broer is ook nogal eigenwijs. Dat is grappig, zeker als ze allebei een fles wijn achter de kiezen hebben. Dan zijn ze het duidelijk niet eens met elkaar en wordt er met hoofden geschud of over elkaar heen gepraat. Gelukkig wel met veel humor en respect. Meestal eindigt mijn vader met dubbele tong en mijn broer net niet. Dat voelt dan voor beiden als een overwinning: mijn vader trots dat zijn zoon kan drinken en mijn broer trots dat mijn vader toch geen zin meer heeft om met tegenargumenten te komen.

Terug naar moeders’ kant. De eeuwig durende goede bedoelingen van haar en mijn tante. Elke kerst weer beloven ze elkaar vaker op te zoeken en er meer voor elkaar te zijn. Het gebeurt nooit. Vervolgens wordt het bij de eerstvolgende verjaardag weer herhaald. Gebeurt het weer niet echt. Totdat we weer bij kerst zijn. Een vicieuze cirkel waar we zelf maar al te bewust van zijn en die nooit wordt doorbroken.

Maar ondanks dat alles houd ik zielsveel van mijn gebroken, uit elkaar gevallen, idiote en eigenwijze familie. Het is wel MIJN familie. En ook al is het soms met alles wat er gebeurd is heel moeilijk, ik sta altijd paraat om te lijmen. We zijn al met zo weinig. Laten we het dan in godsnaam koesteren.

Wat een kutidee NS

Posted on 30 november 2012 by RoxanneWorld

Alvast mijn welgemeende excuses aan mijn vaste lezers die graag een blogje zouden willen lezen waarin ik mezelf voor schut zet. Er komt ooit wel weer een dag waarop er schunnige verhalen beschikbaar zijn over mijn ongemakkelijke leven. Echter, ik zie het ook als mijn taak om mijn schrijftalent te benutten om hier en daar wat misstanden onder de aandacht te brengen.

Vandaag wil ik graag iets vertellen over de NS. En de NMBS. En de nieuwe dienstregeling van de NS die per 9 december 2012 zal gelden. De NS heeft besloten om de Intercity tussen Amsterdam Centraal en Brussel-Zuid te laten verdwijnen. Deze zal niet meer rijden. Het alternatief? De Fyra.

Nu ben ik sowieso geen voorstander van nieuwe dienstregelingen, omdat deze mijn reistijd dikwijls al vertraagd hebben. Maar gewoon een complete lijn weghalen zonder daar een passend alternatief voor te bieden, daarvan breekt zelfs mijn klomp en die klomp is van iemand die al tien jaar dagelijks, goed, nu wekelijks, gebruikt maakt van het openbaar vervoer. Begrijpelijk dat die klomp niet heel snel te breken is dus. Het zit mij zelfs zo hoog dat ik as we speak een bak cashew- en macademianoten verorber en iedereen weet dat een hele grote bak gezouten noten echt niet veel goeds gaat doen voor een mens.

De Fyra kent vele nadelen. Allereerst wordt men verplicht om meer te betalen voor hetzelfde traject. Althans, bijna hetzelfde traject, want voor het gemakt stopt de Fyra in Nederland alleen op Rotterdam Centraal, Schiphol Airport en Amsterdam Centraal. De stations Roosendaal, Dordrecht en Den Haag HS worden niet meer aangedaan. Minstens irritant te noemen voor de mensen die niet naar Zuid-Holland moeten. Ook moet het gewenste tijdstip om te vertrekken bij de reservering worden aangegeven. Oh, had ik dat nog niet gezegd? Er moet worden gereserveerd om met deze trein te reizen. En dan reis je dus op een vast tijdstip. Ja ehh, lekker belangrijk dat je college of meeting uitloopt. Een leven is tenslotte totaal niet flexibel. Je zorgt er maar voor dat je in die trein zit, want anders is je kaartje niet geldig. Studenten die in Nederland gratis mogen reizen komen ook bedrogen uit, want bij de Fyra is een toeslag verplicht.

Ik denk dat we dus wel met alle recht kunnen stellen dat deze beslissing niets gaat toevoegen aan het verbeteren van de dienstregeling. Doordat de Fyra minder stations aandoet, wordt de reistijd alleen maar groter. Een tijdstip ver van tevoren reserveren is lastig, want hoe weet je nou zeker of de dag zo verloopt als je zou willen? Men kan niet ‘zomaar’ naar Nederland of België gaan, wie weet zijn de reserveringen op en val je buiten de boot. Mag je lekker drie uur op het station wachten totdat je reservering wel geldt.

De verandering van de normale Intercity naar de Fyra treft ook mij persoonlijk. Ik ben een Nederlandse studente in België en zie graag mijn familie en vrienden af en toe terug. De kaartjes van de normale Intercity waren al duur genoeg. Ik ontvang geen studiefinanciering en mag niet lenen. Ik heb geen recht op vrij reizen in Nederland. Ik moet, om naar mijn ouders te gaan, overstappen op Den Haag HS, een station dat geschrapt wordt. Ik heb wisselende roosters, waardoor reserveren lastig is. Ik word gedwongen extra te betalen voor iets waar ik totaal geen belang bij heb. En met mij vele anderen. Denk bijvoorbeeld aan de forenzen die in België wonen en in Nederland werken, of andersom. Met deze beslissing worden er vele mensen gedupeerd en er wordt geen gelijkwaardig alternatief geboden voor de vertrekkende IC dienstregeling.

Mijns inziens is dit wederom een manier om alleen maar geld binnen te harken. Als de NS en de NMBS om haar reizigers zouden geven, als de Rijksoverheid staat voor een goede infrastructuur, waarom dan zoveel mensen duperen? Ik strijd voor het behoud van de normale Intercity trein, een trein waar zoveel studenten en werkende mensen iets aan hebben, wat ervoor zorgt dat mensen graag stedentripjes willen doen omdat ze voor een redelijke prijs naar een totaal andere stad kunnen. Ik strijd voor wat sociale momenten met familie en vrienden en in godsnaam, why change a winning team?

Strijd jij met mij mee? Vul dan hier een formulier, wijs het Twitteraccount van de NS op deze blog, like dit bericht en teken deze petitie!

Selectief feministisch

Posted on 27 november 2012 by RoxanneWorld

Volgens mij heb ik het wel eens eerder laten vallen, maar ik kom er eerlijk voor uit dat ik selectief feministisch ben. Een term die in mij opkwam toen de zoveelste er maar vanuit ging dat ik het prototype van de hedendaagse, jonge feministe ben. Ik weet niet waarom dat zo vaak gedacht wordt, en het zal ook ergens wel een compliment zijn, maar ik hecht aan de waarheid en de waarheid is dat ik alleen feministisch ben als het mij uitkomt.

Zeker, ik ben voorstander van gelijke salarissen voor mannen en vrouwen. Überhaupt gelijke kansen op de werkvloer. En het stoort me dat dit nog steeds niet zo is. En ja, ik zou een hele goede voetbalcoach van het Nederlands Elftal zijn, en ik wil mijn mond open kunnen trekken over allerlei zaken. Goed, ik doe een master en vind het belangrijk mezelf als vrouw te ontwikkelen, maar op bepaalde vlakken ben ik nog heel erg ouderwets.

Vrienden van mij vinden het soms raar als ik zeg dat ik niet snel een man mee uit zou vragen. Of zijn nummer vragen (het idee alleen al), laat staan dat het maar normaal moet zijn dat vrouwen hun man ten huwelijk vragen. Een strenge blik krijg ik als ik zeg dat ik vind dat de man de eerste paar dates zeker moet betalen. Nog vreemder word ik aangekeken als ik toegeef dat ik het niet erg zou vinden om later vier dagen per week te werken, als dat betekent dat ik tijd met mijn hopelijk toekomstige kindjes kan spenderen. Dat mag je toch helemaal niet zeggen in deze tijd?

Nou, bij deze. I said it. Ik ben een vrouw en ik denk dat het sociologisch gezien nog altijd zo is dat vrouwen een zorgdrift hebben. En dat dat helemaal niet raar is. En ik wil verdomme thuis gewoon stofzuigen en mijn vent hoort het vanzelf wel als hij het vuilnis buiten moet zetten. Ik wil dat een man mij versiert, ik wil me beschermd voelen. Ik wil het gevoel hebben dat ik een MAN heb en zelf een VROUW ben. Wat is daar mis mee? Waarom mag ik daar niet eerlijk voor uitkomen? Als we allemaal toch zo modern zijn in 2012, vind ik dat het ook geaccepteerd moet worden dat ik niet per se 80 uur per week hoef te werken terwijl mijn man poetst en boent. Ik vind dat namelijk geen aantrekkelijk toekomstbeeld. En een man met een schoonmaakdoek in zijn hand en een schort om, hmm, niet mijn idee van een woest erotisch wezen.

Veel van de manieren die mensen heden ten dage gebruiken, zijn al vele duizenden jaren geleden ontwikkeld. Dit is geen excuus, dit is gewoon zo. Alles heeft een maatschappelijke oorzaak en als je je er eens in verdiept, dan zul je zien dat de mens nou ook weer niet zo gecompliceerd heeft. Het feminisme is dan ook ontstaan uit een soort maatschappelijk idee, een golf. En dat is goed. Want ieder mens is evenveel waard, iedereen moet kunnen stemmen en iedereen moet verliefd kunnen worden op wie dan ook. En juist omdat we nu in een tijd leven waarin we veel keuzevrijheid hebben, vind ik mijn gedachtegang niet raar.

Maak jullie geen zorgen, mijn grote bek zal niet verdwijnen. Nog steeds ben ik dominant van aard, val ik op en heb ik overal een mening over. Ik strijd voor de rechten van de vrouw en voor gelijkheid in de wereld. Dat is nog steeds wie ik ben. Maar zorgen en het huishouden regelen is ook een deel van mij. En mijn portemonnee niet tevoorschijn halen nadat we in een duur restaurant zijn geweest, dat is misschien wel het allergrootste deel van mij. Deal with it.

RoxanneWorld

Welcome to the wonderful world of… ROX

Categorie archief: RoxanneWorld