Categorie archief: RoxanneWorld

Rox en Eelco geven antwoord

Geplaatst op door
7

Jongens, ik vind zoektermen fantastisch. Ik vind het geweldig dat WordPress mij de kans geeft om te bekijken via welke google-opdrachten mensen op mijn blog komen. Er worden ook heel veel vragen gesteld. Omdat ik niet zeker weet of mijn blogs daar nou echt antwoord op geven, doe ik dat zelf maar even samen met mijn voor deze ene keer co-writer Eelco, want die zat er ook bij, omdat hij me eigenlijk zou gaan helpen met een speech voor de bruiloft van mams en J.. Die dus morgen al is. Fantastisch ja. Geen speech tot dusver, wel een leuke blog. Verder hebben we alle vieze zoektermen links laten liggen, want mensen, het is niet grappig of normaal om te zoeken op ‘babykutjes’. Bij deze een jaaroverzicht met de meest bizarre, leukste, vreemde of gewoon meest ingetikte zoektermen. Ik heb de zoektermen gekopieerd en dus niet bewerkt, om het niveau net zo hoog te houden als door de zoeker bedoeld.

heeft u wel eens in een dilemma gezeten om te moeten kiezen tussen een minder leuke omgeving en een minder leuke functie in een mooie omgeving
Nee, nog nooit. Ga voor het geld.

hoe praat je met een vrouw waar je 5 maanden verkering mee hebt
Volgens Eelco kun je beter niet praten, maar luisteren. Volgens Rox kun je het beste gewoon lieve dingen zeggen.

waarom kijken alleen lelijke mensen naar mij
Omdat ze denken: ‘joepie, er is iemand nog lelijker dan ik’.

hoe word ik pornoster
Een webcam kan hierbij nuttig zijn. Upload je filmpjes een amateurpornosite. Verder zou ik Bobbi Eden mailen met deze vraag.

hoe gaat liefde
Vanzelf. Of niet.

ben je een schoenen of een tassen vrouw?
Beide.

wat is zijn perfecte meisje?
Geen idee. We weten niet over wie het gaat. Eelco denkt dat jij het waarschijnlijk niet bent, anders had je dat wel gemerkt.

waar is 0172
Ik bedoel er meestal Alphen aan den Rijn mee en dat ligt in Zuid-Holland, vlakbij Leiden.

hoe weet je of je voorbestemd bent
Omdat God dan met je praat.

waar koop ik koffie roerstokjes
Bijvoorbeeld bij de Albert Heijn. Of bij de C1000.

waarom hunker je naar koolhydraten
Omdat die het eten godsgruwelijk lekker maken.

waarom vind degene die bindingsangst heeft het zielig voor de ander om deze te verlaten
Eelco denkt dat bindingsangst in deze een smoesje is.

wat kan ik schrijven om iemand te feliciteren met verloving
Zoiets als: ‘Gefeliciteerd met je verloving!’

12 jarige meisjes moeten normaal doen
Eens. Vinden wij nou ook.

roxanne kleed zich uit
Het is kleedt met –dt. Gebeurt wel eens voordat ik naar bed ga, ja.

Voor degene die minstens 121 gegoogeld heeft op ‘man alleen naar sauna’ of ‘voor het eerst alleen naar sauna’ of ‘trend schaamhaar sauna’ of nog meer van deze zoektermen, blijf gewoon lekker thuis! In de sauna is het eng. Brrr. Er zijn grote, bloeddorstige schaamhaarmonsters die je met huid en vooral met haar levend verzwelgen.

En voor die idioot die 834 keer op Lingo heeft gezocht, je moet je OPGEVEN. Niet mijn blog lezen. En als je die tijd ergens anders in had gestoken, had je vast al geld verdiend met werken.

Volgens mij in 1993

Geplaatst op door
3

Om deze blog begrijpelijk te kunnen lezen, moet je de volgende dingen weten:

  • J. is de partner van mijn moeder, al bijna zeventien jaar.
  • Oudste zus M. en jongste zus K. zijn de dochters van J. uit zijn eerste huwelijk, maar noem ik gewoon zussen. Dat mag na zo’n lange tijd. Ik heb officieel één ‘echte’ broer.
  • Schoonzus M. is verloofd met die broer.
  • Omi is de moeder van mijn moeder.
  • Mijn vader is gewoon mijn vader.

Mijn moeder treedt op 31 december in het huwelijksbootje met J. Op Tweede Paasdag van dit jaar werd ons verteld dat de twee na bijna zeventien jaar eindelijk eens een gokje zouden wagen en ik was dolenthousiast. Nu het bijna zover is, moet er natuurlijk van alles geregeld worden en daar spelen de vier kinderen (en eventuele aanhang) een grote rol in.

Voor één van de dingen die er voor het bruidspaar gepland worden, moest schoonzus M. weten wanneer mijn mamsje en de liefde van haar leven elkaar ontmoet hadden. Naar mijn weten was dit tijdens een toneelstuk in 1993, maar daar ze beiden nog getrouwd waren, hebben ze geen romance gestart. Toen ze een jaar laten allebei gingen scheiden, stond de weg open en is de relatie begonnen. Om het zeker te weten, besloot ik een rondje te bellen.

Oudste zus M. nam niet op, evenals de ceremoniemeesteressen en tevens beste vriendinnen van mijn moeder. Omi dan maar. Die was het met me eens dat het tijdens het toneelstuk was, maar wist me ook te vertellen dat het toen gelijk iets is geworden. ,,Dat kan niet Omi’’, zei ik. ,,Of je moet me hier duidelijk willen maken dat mijn moeder wél aan buitenechtelijke affaires deed.” Omi moest een beetje lachen en uiteindelijk werd mijn vorige blog erbij gehaald, want diep down inside zijn we ‘Allemaal Sletjes’  en dus zou vreemdgaan niet raar zijn. Leuk bedacht, maar nee, ik weet 100% zeker dat mijn moeder (en J.) niet zo is.

Ik belde vervolgens mijn jongste zus K. op. Zij dacht dat het met haar moeder te maken had. ,,Jouw moeder en mijn moeder waren eerst vriendinnen, dat was dus ook nog best lastig in het begin’’, zei K. ,,Weet je dat zeker’’, vroeg ik. ,,Ik wist dat eigenlijk helemaal niet. ,,Ja echt’’, zei zuslief. ,,Ik weet alleen dus niet zo goed wanneer ze elkaar dan voor het eerst ontmoet hebben’’.

In alle wanhoop besloot ik mijn vader op te bellen. Ik weet namelijk dat het iets te maken had met de oude basisschool van mij en broer R., waar mijn zussen ook op zaten (volgen jullie het nog trouwens?) en aangezien ik zeker wist dat mijn moeder en J. allebei nog getrouwd waren toen ze elkaar voor het eerst zagen, zou paps het misschien wel weten. ,,Ja, dat weet ik wel, ik heb ooit cabaret geschreven voor jullie school en daar deden ze allebei aan mee. En nog tig anderen. Leuk cabaret was dat’’, wist hij me te vertellen. ,,Are you sure pap, wanneer was dat dan, weet je zeker dat het niet bij dat ene toneelstuk was?’’ Hij wist het zeker. Hij wist alleen niet meer in welk jaar hij dat cabaret nou geschreven had.

Ik was inmiddels ten einde raad en belde schoonzus maar weer op. ,,Ik denk dat we die datum van dat ontmoeten maar moeten laten gaan. En ga dan voor ergens begin 1995, wanneer ze een relatie met elkaar kregen, dat lijkt me beter.’’ Schoonzus was het met me eens, maar voor mij was de kous nog niet af. Inmiddels was ik zelf ook wel enorm benieuwd naar wanneer de blikken van het bruidspaar elkaar voor het eerst hebben gekruist. En tegen alle regels in, vroeg ik dat gewoon aan ze. Het antwoord wisten ze zelf ook niet meer.

*HET VERHAAL BIJ DE FOTO*
Rox: ,,Ik moet even een foto hebben van jullie handen zo in elkaar voor een blog. Ja, nee, nu staan jullie voeten er ook op, doe dan even boven de grond zo, boven dat witte, dan heb ik gewoon een egale achtergrond.” Vervolgens gingen oudertjes op de grond liggen: ,,Hahaha Rox nu zijn onze handen zo boven de grond.” Wat een lolbroeken he?!

Allemaal Sletjes

Geplaatst op door
7

Dat seks hartstikke leuk is, hoef ik hier natuurlijk niet te vertellen. Maar dat er wat haken en ogen aan dit hele gebeuren zitten, is misschien leuk om te weten. Ik wil jullie namelijk graag behoeden voor sterven tijdens een hoogtepunt of voor ondoordachte keuzes omtrent vreemdgaan. Dit hoeft namelijk niet als je jezelf psychisch even doorgrondt. Bij deze tips en trucs voor een beter seksleven!

Diep down inside zijn we allemaal sletjes. Dat is de conclusie die vriendin S. en ik zondagnacht om 01.00 trokken. Niet omdat we nou de neiging hebben om elke dag een mannelijk wezen van de straat te plukken, nee, puur omdat haar psychologieboek dat zegt.

Het schijnt namelijk zo te zijn dat mensen meer opgewonden raken bij een nieuwe partner dan bij de oude vertrouwde vaste relatie. Verklaart gelijk waarom mensen vreemdgaan (maar, let op, praat het niet goed). Dit is terug te leiden naar het voortplanten, omdat het menselijk brein ergens een kamertje heeft waarin wordt bedacht dat voortplanten leuk is en dat het zo vaak mogelijk moet. Maar kom op mannen, tegenwoordig zijn we ook psychologisch gezien zo ver ontwikkeld dat jullie heus wel kunnen bedenken dat dit een oerdrift is. En we niet meer in de oertijd leven.

Dat nieuwe partners psychisch gezien aantrekkelijker zijn, betekent niet altijd dat het de beste optie is om met een onbekende de koffer in te duiken. Seks brengt namelijk ook agressie en frustratie met zich mee, las S. gister aan mij voor. Waar dat vandaan komt, weet ik niet heel precies, maar het doet me denken aan een verhaal dat ik ooit van vriendin N. hoorde. Ze had een date waar veel alcohol bij kwam kijken, ging met haar date mee naar huis en daar ontdeden beide personen zich van hun kleding. Eenmaal in bed bleef haar date haar maar slaan. En dan heb ik het niet over een spankje hier en daar, maar echt klappen in haar gezicht, op haar borsten of harde knepen in haar armen, benen en billen. De volgende dag had ze zeker zes blauwe plekken. Ik was verbijsterd en heb haar toen aangeraden hem, als ze hem ooit weer zou zien, in zijn gezicht en/of ballen te schoppen en te overgieten met drank. Bij deze excuses voor mijn wraakplannen, want die date van N. kon er eigenlijk helemaal niets aandoen! Maar lichaamsbescherming in je tas is bij een blind date of een avondje uit dus geen overbodige luxe. Denk hier op zaterdag aan.

Seks is ook dodelijk, lieverds. Daar wilde ik jullie nog even voor waarschuwen. In de tijd van de jagers en verzamelaars zijn er nogal wat mensen gestorven tijdens de daad. Het schijnt dat je jezelf nogal kunt verliezen in seks (joh) en niet meer goed op de buitenwereld let (je meent het). Dat was vroeger echt superlastig, want als zo’n jager dan thuiskwam met vier dode tijgers en een mammoet, en dat vierde met zijn vrouwtje, kwam de dierenfamilie hem even terugpakken. Het is gebleken dat je tijdens seks niet supergoed bent in zelfverdediging. Kijk dus allen uit met seks in de dierentuin en doe het liever niet met iemand die al bezet is als degene door wie hij/zij bezet is, in de buurt is.

Het genotcentrum van de mens bevindt zich in de hypothalamus. De hypothalamus bepaalt ook hoeveel zin in seks iemand heeft, door middel van de hoeveelheid testosteron. Het is dus geen fabeltje dat mannen meer zin in seks hebben. Wat dit zegt over vrouwen die veel zin hebben in seks, laat ik maar even achterwege. Als je geniet van seks, betekent dat dat het gedeelte van je hypothalamus wat over seks gaat, hartstikke goed werk verricht.

Ik stem daarom ook voor het afschaffen van dirty talk zoals dat nu gaat en ga voor een meer wetenschappelijke benadering: ,,Oh heerlijk schat, ik voel mijn hypothalamus werken, ga door, en zet die hypofyse ook aan het werk”. Hartstikke opwindend allemaal en dat is maar goed ook, want jullie weten het, diep down inside zijn we allemaal sletjes.

Sieper

Geplaatst op door
6

Ja, goedendag. Ik zal me even voorstellen. Mijn naam is Sieper. Ik ben inmiddels bijna vijftien jaar. Ik ben de kat van Roxanne, dat mens dat deze blog beheert. Ze kan tijdelijk even niet schrijven, want het schijnt dat ze een longontsteking heeft. Wat een uitsloverij. Volgens mij is het gewoon een manier om zich eens ouderwets te laten verzorgen door iedereen die daar zin in heeft. In ieder geval, ze is na twee minuten wandelen buiten adem, doet tien minuten over een enkele trap en door overmatige koorts slaapt ze veel. Vandaar dat ik maar even voor haar inval.

We hebben een moeilijke band. Ik houd zielsveel van Rox hoor, maar ze heeft me wel achtergelaten bij haar moeder en die vent van haar. Ze beweert dat dat beter voor me is, dat ze van haar huisbaas geen huisdieren mag hebben en dat ik hier meer naar buiten kan. Nou, dat laatste, daar heeft ze verdomd veel gelijk in, want die twee mensen die hier voor mij zorgen, schoppen me achterlijk veel het huis uit. Zit ik een beetje van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat te wachten tot ik weer naar binnen mag. Van Rox mocht ik nooit naar buiten, dan was ze bang dat ik wegliep of zou gaan vechten (ik geef eerlijk toe, daar heb ik een handje van), maar dit is het andere uiterste. Enfin, als Roxanne hierheen komt, doe ik het eerste uur alsof ik haar niet herken. Zoete wraak. Daarna wil ik toch wel aandacht en ga ik enorm irritant doen door op haar te lopen, ook als dat niet kan, mijn nagels in haar huid te zetten, of juist daarmee haar nieuwe shirt kapot te maken (hahaha), of in haar haar kruipen, of op de krant te gaan liggen die ze leest, of haar overal achterna lopen en dan heel hard miauwen. Nog meer zoete wraak.

Ik ben wel een beetje een geval apart. Ik denk stiekem dat ik een mens ben. Dat moet ook wel, anders zou ik nooit een blog kunnen schrijven. Ik kom er maar gewoon voor uit: ik kijk neer op andere katten. Het zijn domme wezens. Vroeger woonde ik nog met mijn zoon in huis. Hij was een mongool. Dit is geen grap, hij had het syndroom van down. Van alle vier de kids die ik toen heb gebaard, moesten ze precies die debiel houden. Omdat hij zogenaamd zo’n mooie woestijnkleur had. Omar Sharif heette mijn zoon. Waar moet ik het mee doen? Sieper. Ik ben verdomme een lapjeskat. Je kunt je voorstellen dat ik door deze hele situatie zoveel stress ervoer, dat ik anorexia ontwikkelde. Ik was dun, ik at nooit, als ik het al eens deed, gaf ik lekker weer over. Kon Rox of haar moeder het opruimen. Maar Rox ging uit huis en haar moeder ging samenwonen. Geluk bij een ongeluk dat Omar toen doodging. Man, wat was ik blij. Eigenlijk wilde die man die nu met Rox’ moeder woont me niet hebben, maar toen mijn zoon doodging, mocht ik toch mee. Ik werd ineens instant gelukkig. Kotste niet meer. Ging lekker veel eten. Genoot van het leven. Lag in de zon. Was blij. Zeurde niet. Speelde weer. Echt een topleven zonder die downkat.

Ik ben stiekem verliefd op die man waar ik nu bij woon. Ik vind hem fantastisch. Van Roxanne mocht ik altijd maar alles. Leuk hoor, maar af en toe wil je gewoon een sterke vent die even nee zegt. En je een duw geeft omdat je op de bank zit als hij daar geen zin in heeft. Een man die zegt dat je niet naar de slaapkamers mag. Ik geniet ervan. Soms doet hij dus alsof hij me niet lief vindt, maar soms mag ik bij hem op schoot zitten. Daar zorg ik wel voor. Ik miauw en kijk heel lief naar hem. En loop hem achterna. Of ik ga stiekem in zijn werkkamer op hem wachten. Dat mag eigenlijk niet, maar hij moet dan wel lachen en dan gaat hij me aaien. En hij kamt regelmatig mijn haren.

Ik wil hem graag laten zien dat ik stoer ben. Het zou leuk zijn als hij zou snappen dat ik dus eigenlijk meer dan een kat ben. Ik streef naar werelddominantie. Dat heb ik dan wel weer van Rox. Dieren lijken toch een beetje op hun baasje, hoor. Ik probeer dit te bereiken door alle katten hier in de straat uit te roeien. Ik vecht met ze, mijn vele littekens vormen het bewijs. Er is hier één zo’n dikke die de hele tijd achter me aanloopt, man wat een idioot. Hij doet me aan mijn zoon denken. Ik blaas steeds naar hem en haal uit, maar hij snapt het niet. Bij deze, sukkelkat, ik ben al verliefd op die man die mijn waterbakje vult. Zodra ik van al deze katten af ben, zal ik uitbreiden. Naar de hele wijk. Dan de hele stad. Dan de provincie. Misschien neem ik wat katofficieren in dienst. Ik zal in ieder geval niet stoppen voordat ik de baas ben.

Volgens mij drijven we nu wel een beetje af. Ik moest eigenlijk alleen maar vermelden dat mijn liefste Rox niet geschreven had omdat ze erg ziek is. Ze zal proberen weer wat vaker te schrijven, maar word niet boos als het niet lukt. Tot dan mogen jullie je beterschapwensen aan mij doorgeven, ik zorg dat ze bij Roxanne terecht komen. Of geef me tips. Over werelddominantie.

DIMLDINB

Geplaatst op door
8

Dingen in mijn leven die ik niet begrijp

Dat ik nieuwe leesboeken binnen een paar uur uit heb, een boek van 1100 pagina’s zelfs binnen twee dagen, maar mijn concentratie zich bij mijn autotheorieboek beperkt tot vijf minuten.

Waarom die theorie zo achterlijk dramatisch beschreven wordt. Dat kan logischer VekaBest!

Autorijden in het algemeen is tot nu toe best een raadsel.

Dat het lichtje van mijn nieuwe tv brandt als hij uitstaat, WTF?! Hoe kun je dan slapen..?

Dat ik de eerste vijf keer nog dacht dat de bovenbuurman ‘s nachts zijn ‘huis aan het verbouwen’ was.

Dat een derde van de Nederlanders de gulden terugwilt.

Moeilijke computerdingen.

Andere moeilijke technische dingen.

Waarom ik de woorden stom, chill, leuk, relaxt, raar etc niet mag gebruiken bij een wetenschappelijke onderbouwing.

Waar mijn geld zo snel naartoe gaat.

Mensen die niet van uit eten gaan houden.

Mensen die niet van eten houden.

Mensen die andere mensen opzettelijk kwetsen.

Mensen die over alles liegen.

Dat ik het NOS-journaal nog niet presenteer.

Dat deze blog niet al vijfduizend mensen per uur trekt.

Dat Mike Posner of Kid Cudi me nog niet ten huwelijk heeft gevraagd.

Dat ik altijd te lui ben om naar de Albert Heijn om de hoek te gaan, maar voor de rest mijn dagen altijd veel te vol plan en half Nederland afreis.

Dat mensen mijn tics raar vinden. Nou ja, eigenlijk begrijp ik dat wel.

Dat ik nog nooit heel veel geld heb gewonnen. Dat zou me namelijk best goed uitkomen.

En ehh mannen natuurlijk.

Het beste blauwtje ooit

Geplaatst op door
6

Als je weer een tijdje single bent, moet je dus na gaan denken over wanneer je weer gaat flirten. Of nog erger: daten. Nu is flirten het probleem niet echt, want daar heb ik een aangeboren talent voor, maar dat daten, of wat er tussen flirten en daten in zit (hoe noem je dat, whatsappflirten misschien?), wanneer begin je daar weer aan?

Het kan namelijk zijn (ik praat natuurlijk heeeeel algemeen nu), dat je nog niet over je ex heen bent. Of in ieder geval niet over alle dingen die er zijn gebeurd. Dat is een mogelijkheid. Dan is het best lastig om te beslissen dat je weer de hort op moet. Want doe je het voor jezelf, of doe je het omdat de buitenwereld vindt dat je dat moet doen omdat er ‘meer mannen dan koeien zijn’ (wtf), omdat ‘er meer vissen in de zee zwemmen’ (ik val niet op vissen) of omdat ‘je ex toch een loser is’ (obviously, anders was het vast nog aan).

Nu heb ik eigenlijk een beetje voor mezelf besloten dat daten, tja, ik weet niet, ik moet wel een beetje een klik met iemand hebben om te gaan daten. Of iemand onwijs lekker vinden. Voor de rest voorlopig geen mannen voor mij. Afgelopen weekend had ik er eindelijk zo eentje gevonden. En dan vond ik ‘m niet alleen lekker, maar we hadden ook een klik. Voor zover je dat kunt beslissen in een rokerige ruimte als je onder het mom van Halloween verkleed en daarnaast ontzettend ziek bent en niet meer op je benen kunt staan maar toch een dansje probeert te wagen om je broer de dj te supporten. In ieder geval, we hadden een ontzettend leuk gesprek, meerdere keren, want haha, oké, nu ga ik weer even dansen met mijn vriendinnen, oh hey ben je daar alweer, wat toevallig, oh je bent je vrienden kwijt, oké, ik zie je straks wel, oh hihi, ja ik woon in Amsterdam, jij ook, wat leuk, oh, ja, haha, stomme outfit he, maar ik ben een fanfarebitch from hell. Zo ging dat dus de hele tijd, en meneer wist me te boeien, dat is best zeldzaam eigenlijk, en daarom vond ik het leuk, en hij was knap, en nou ja, we hadden nog veel vaker moeten praten maar die eikel vroeg mijn nummer maar niet!

Na al zes keer doei gezegd te hebben, moest ik het heft maar in eigen handen nemen. Nummer op een briefje geschreven. Durfde ik natuurlijk niet te geven. Godsamme Rox grijp je ballen bij elkaar en stop dat fucking briefje in zn fucking handje. ,,Ben je nou nog niet weg, Rox?’’ – ,,Oh eh, haha, ik ga nu echt hoor, maar waarom vraag je mijn nummer eigenlijk niet?’’. Het floepte er in één keer uit. Beter dan het briefje, want er zal vast een reden zijn geweest waarom hij mijn nummer niet vroeg. Zelfs als zieke fanfarebitch ben ik lekker. ,,Ik, ja, ehm, dat kan ik eigenlijk niet. Ik vind je heel leuk, maar ik heb een soort van bijna een vriendin.’’ FOK. BLAUWTJE. AUW. FUCK MIJN LEVEN. Vind ik eindelijk weer eens een hottie, moet meneer weer bezet zijn. We wisten beiden niet zo goed wat te zeggen. ,,Het is in ieder geval het beste blauwtje ooit. Eerlijke mannen zijn tof’’, besloot ik het geheel maar een beetje te redden.

Het beste blauwtje ooit. Dat meende ik. Kut, ja, maar wel eerlijk. En misschien had ik het wel even nodig om te weten dat er nog eerlijke mannen zijn. Dat als ik ooit weer ga daten, ik niet gelijk alle mannen afschrijf omdat het allemaal klootzakken zijn, maar dat ik met een glimlach terugdenk aan die leuke jongen verkleed als ik weet niet wat eigenlijk, die me het beste blauwtje ooit liet lopen. En voor nu accepteren we maar even dat ik voorlopig alleen aan flirten doe. Want daar ben ik wel heel goed in. En daar hoef ik helemaal niet over na te denken.

België

Geplaatst op door
7

Iedereen kent wel dat liedje van Het Goede Doel over België. En zo niet, bekijk het dan hier.

Vraag me niet waarom, maar vroeger als kind vond ik Het Goede Doel echt heel erg leuk. En vooral het liedje over België. Ik kan dat zelf ook niet zo goed verklaren, want België diende destijds alleen als tussenstop op reis naar familie in La France, maar ik kende het helemaal uit mijn hoofd. Ik vond het vooral fantastisch dat die vreemde zanger zich nog afvroeg of er leven was op Pluto, want tjee, iedereen weet toch dat dat helemaal niet mogelijk is?!

We zijn een aantal jaren verder, maar ik vind België nog steeds tof. En het trekt me steeds meer. Want ik schaam me een beetje voor Nederland. Ik schaam me voor het feit dat ik hier niet meer verder kan studeren, maar er ondertussen door de overheid wel wordt beweerd dat we de kenniseconomie in stand moeten houden. Ik schaam me voor het feit dat Limburg en omstreken voor een geblondeerde idioot stemt die er achterlijke ideeën op nahoudt. En waar ik me nog meer voor schaam: dat de overheid serieus van plan is om een jongen van net achttien het land uit te zetten. Omdat hij geen schrijnend geval is.

Ik vind het toevallig hartstikke schrijnend dat Mauro naar Angola wordt gestuurd. Hij is hier alleen naartoe gekomen en heeft hier een bestaan opgebouwd. Heeft hier een familie. Gaat hier naar school. Hij voetbalt hier. Hij is fan van PSV (kan hij niets aandoen) en hij spreekt met hetzelfde accent als Geert Wilders (kan hij ook niets aandoen). Ik vind het enorm schrijnend dat iemand wordt gedwongen zijn leven achter zich te laten.

Ik zal eerlijk bekennen dat het in politiek België natuurlijk ook een rommeltje is. Naar mijn weten hebben ze nog steeds geen regering en zijn er daar ook een heleboel rechtse mensen, maar op de één of andere manier merk ik daar tijdens mijn bezoekjes, die inmiddels wat uitgebreider zijn dan alleen plassen op een tankstation, nooit iets van. De Vlaamse mensen die ik ken, zijn hartstikke lief en aardig. Die helpen je als je de weg even kwijt bent en willen niets liever dan dat je komt studeren op hun universiteit.

Misschien heb ik in België nog steeds kans om nieuwslezers te worden, ze kennen daar tenslotte mijn dronken verleden niet. Misschien bestaan er in België wél leuke mannen. Misschien is het daar in de winter wel twee graden warmer! Misschien doen ze helemaal niet zo moeilijk als je een scriptie schrijft, misschien hebben ze hartstikke leuke artiesten, leuke feestjes en zijn ze daar net zo knettergek als ik.

Ik snap Het Goede Doel. Ik heb getwijfeld over België… Mauro vast ook.

Het is bijna elf en lakt nagels

Geplaatst op door
6

Ik heb een nichtje. Ze is bijna elf. Ze is een lieverd. Ik houd zielsveel van haar. Vroeger wilde ze altijd op me lijken. En dus deed ik toen ze zes jaar was al mascara op haar wimpers en labello op haar lippen. Het werd me door mijn tante dan ook niet in dank afgenomen dat ik bijna drie jaar geleden mijn haar rood verfde want gevolg: achtjarig kind zeurt om rood haar. Snel dus maar weer blond geverfd. Ik heb in ieder geval altijd een speciale band met haar gehad. Ik heb niet zoveel familie, en tot een paar jaar geleden was zij de enige nicht die ik kende, dus als wij elkaar zien, is het altijd fijn. We kijken er beide naar uit.

Dinsdag kwam mijn nichtje logeren. Ze wordt zoals gezegd bijna elf en aangezien ik voor mijn verjaardag altijd ga shoppen met Omi, wilde zij dat ook wel eens meemaken. Zo gezegd, zo gedaan. Het meiske mocht met ons mee en kwam de avond ervoor bij haar grote nicht slapen. Nu is ze nog tien, maar ik moet er wel bij zeggen dat ze niet echt tien is. Zowel lichamelijk als psychisch.

Het begon allemaal heel rustig. Tante kwam haar brengen en had mijn nieuwbakken tienerneef (de beste man is alweer 13) meegenomen. Ik heb mijn kooktalent (ahum) laten zegevieren en maakte iets op Turks brood wat op een zelfgemaakte pizza moest lijken. Natuurlijk liet ik daarbij mijn eigen stuk op de grond vallen. Maar goed, het werd opgegeten, en ik heb geen klachten ontvangen. Niet dat er veel complimentjes waren, maar weet je, dat er niet geklaagd werd, was voor mij al een groot compliment. Het is ook opgegaan. Dat zegt een heleboel, vind ik.

Toen tante en neef weg waren, kon onze meidenavond beginnen. Mijn nagellak werd uit de kast getrokken en de verhalen kwamen op gang. Mijn lieve, kleine nichtje, die niet vies was van een beetje mascara, bleek een ware mening over de wereld om haar heen te hebben en was niet op haar mondje gevallen. Ik kon een kleine glimlach niet onderdrukken, ik herkende mezelf. Ook ik had overal wel iets over te vertellen en schaamde me niet mijn mening te spuien. Ik vind het mooi dat ze zich ook niet schaamt voor wat ze voelt of denkt.

Na het nagels lakken (waar ze mij zelfs één of ander trucje met water bij leerde), was het tijd voor een modeshow. Mevrouw was creatief en heeft haar poncho tot tien verschillende outfits om weten te toveren. Daarna wist ze raad met een aantal van mijn kleren. Ik heb me werkelijk waar rot gelachen. Zeker omdat ik van haar op mijn hakken een model na moest doen, waarbij zij coach was. Ja mensen, 1.65 is natuurlijk wel een modellenmaat, om over mijn gewicht niet te spreken.

Het was heerlijk om haar de volgende dag zo gelukkig te zien. Ze werd blij van haar nieuwe kleren, ze vond het leuk dat we een zelfde jasje hebben gekregen, ze vond het prachtig om in Amsterdam te zijn en had het fijn met haar Omi en haar grote nicht. Ik had met mijn tante afgesproken om haar na het shoppen met de trein naar Leiden te brengen, aangezien mijn tante daar vlakbij nog een uurtje moest werken ’s avonds. Het werd al donker. Op straat, in de bus en zeker op het station was het enorm druk. Noem het ongerustheid, noem het verantwoordelijkheidsgevoel, noem het nichtenliefde, maar ik pakte haar hand vast.

Ik pakte haar hand vast. Zonder na te denken. Ik schrok een beetje. Misschien wil ze dat wel helemaal niet meer, nu ze in groep acht zit, na moet denken over een middelbare school en mascara draagt. Misschien neemt ze niets meer van haar grote nicht aan omdat ze zélf weet hoe de wereld in elkaar zit. Maar ze liet het toe. Ze zei er niks over. Ik heb haar hand nog lang vastgehouden. Ook toen het niet meer hoefde. Toen het niet meer nodig was, zat mijn hand nog steeds verstrengeld in die van haar.

Het mag dan bijna elf zijn, en het mag nagels lakken, het blijft mijn kleine nichtje. Mijn schatje. Ik hoop dat ik nog jarenlang haar hand vast mag pakken.

Een rare avond

Geplaatst op door
7

Het was een rare avond. Afgelopen zaterdagavond/nacht was een beetje vreemd. Het begon er al mee dat ik die zaterdag met een flinke kater mijn bed uitkwam. Laten we zeggen dat het verjaardagsfeestje van vriendinnetje S. iets te gezellig was. Er vloeide een beetje drama uit voort. Had ik weinig zin in. Drama werd weer opgelost. Kater was niet meer te houden, maar moest me echt aankleden, want ik ging met schoonzus M. naar de London Knights. Zucht.

Dat avondje London Knights, was een verjaardagscadeau. Denk aan de Chippendales, maar dan verschrikkelijker. Het was een rare avond, want M. en ik voelden ons totaal misplaatst. Het was een beetje, tja, laat ik het zo zeggen, het volk wat erop afkwam, was een beetje, gewoon niet zoals wij zijn. Ik denk dat M. en ik net iets te intellectueel zijn om echt van zo’n avond te kunnen genieten. Er waren namelijk heel veel dikke vrouwen in veel te korte jurkjes en rokjes, met veel te hoerige laarzen en dan geen tietenbedekking zeg maar. En die vrouwen hadden ook niet een enorm brede woordenschat. Ik voelde me met colbertje en sjaaltje dus een beetje out of space.

M. en ik konden amper iets zien van de neppiemels. Ja, dat ook nog eens, neppiemels. Vrouwen maakten ruzie over de plekken waar ze stonden (ehh hallo, iedereen heeft toch voor een kaartje betaald) en ik heb een aantal bijna-gevechten gezien. M. en ik hadden het na een tijdje gehad. Leuk om een keer mee te maken, zeker, maar nooit meer. In de auto terug werd ik ziek. Overgegeven bij een tankstation. Gewoon even achter dat gebouwtje. Stond een vrachtwagenchauffeur naar te kijken. Daarna samen de banden met lucht gevuld. Dat was toch allemaal een beetje raar.

Eenmaal thuis kon ik eindelijk mijn volle blaas legen (we moesten van ergens in Brabant naar Amsterdam) en heb ik zo snel mogelijk mijn pyama aangetrokken. Met een boek in bed gedoken, nadat ik een kotsbakje had klaargezet. Het boek maakte me depressief. Ik wilde slapen, maar had een enge droom over ontsnapte zieke ratten die me aanvielen. Ik schrok wakker. Vreemd. Moest weer even spugen. Stom. M. whatsappte mij. Of ze me mocht bellen. Er was iets gebeurd. Het was inmiddels over vijven. Natuurlijk mag dat, gekkie.

En toen mensen, mijn bek viel open. Want wat was er gebeurd: één van mijn beste vriendjes was zonder reden in elkaar geslagen, toen hij van het huis van mijn broer en M. naar zijn eigen huis liep. Een stukje van een minuut of acht. Het ging niet om zijn telefoon, het ging niet om het geld, het ging puur om het geweld. Hij was amper een minuut onderweg en werd door een zooi laffe gasten zonder reden geslagen en daarna, toen hij al op de grond lag, geschopt. Op een gegeven moment renden ze weg, maar het kwaad was al geschied. Gelukkig was mijn vriend zo slim om mijn broer te bellen, hij en M. zijn gelijk naar hem toe gerend en vonden hem totaal bebloed. Mijn broer heeft supergoed gehandeld, heeft de politie en een ambulance gebeld, is met onze vriend naar het ziekenhuis gegaan en heeft op een kalme manier zijn moeder en vriendin ingelicht. Schoonzus bleef bij de agenten achter en heeft uiteindelijk zijn bril gevonden, maar wat moet je met een bril als iemands gezicht kapot is geslagen? Als iemands neus is gebroken en als iemand onder de wonden zit?

Mijn vriend was op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. Hoe cliché, en hoe kut, maar hoe waar. Hij is door een paar slappe zakken toegetakeld, terwijl het de liefste jongen is die je ooit kunt tegenkomen. Hij doet geen vlieg kwaad. Ik ben boos, ik ben verdrietig. Ik ben trots op mijn broer, mijn schoonzus, op de vriendin, de moeder en het broertje van mijn vriend, die hem zo goed steunen. Want ik schrok toen ik mijn goede vriend zag zondag. Gelukkig hebben we erover kunnen praten, met zijn allen, met een aantal onderling, één op één en iedereen verwerkt dit op zijn eigen manier.

Het was een rare avond, die zaterdag. Een rare nacht. Ik vind het een rare wereld. Een fucking rare wereld, waar mensen zonder reden puur voor het geweld in elkaar worden gebeukt. Omdat het ‘leuk is’. Geweld met geweld lost niets op, daar ben ik me van bewust, maar man, hoe graag zou je het soms willen… Zodat de wereld net een stukje minder raar is. En net iets meer gerechtigheid kent.

Lief vriendje van ons, we zijn er voor jou!

http://www.moed.nl/ Stop zinloos geweld!

Toet Toet Vroem Vroem

Geplaatst op door
8

Moge God mij helpen, 24 oktober heb ik dan eindelijk mijn eerste rijles. Vier jaar na dato zullen we maar zeggen. En laat ik dan ook maar gelijk heel eerlijk bekennen dat ik er niet het volste vertrouwen in heb. Of nouja, misschien moet ik dat wel helemaal niet zeggen, want het kan zijn dat mijn rijinstructrice mijn naam intikt bij Google en dan dit vindt, maar ik heb gewoon niet het allerbeste coördinatievermogen ooit. Of nouja, misschien is dat niet waar, want in Parijs en Berlijn kan ik kaarten lezen als de beste en voel ik aan mijn water waar we zijn, welke kant we op moeten en welke metro ons naar de plek van bestemming brengt, maar ik ben niet goed in het coördineren van meerdere dingen tegelijk. Lees: gas geven, opeens weer remmen, dan moet je ook schakelen, je moet door de voorruit kijken en door je spiegels, verder moet je luisteren naar de verhalen van je bijrijder én je moet de verkeersborden in de gaten houden. JA HALLO, ik heb ook maar een klein ADHD-brein dat zich liever op één ding tegelijk concentreert.

Ik heb natuurlijk wel vaker in een auto gereden. Nooit echt volwaardig gereden, maar ik kan al hartstikke goed sturen op een rotonde. Dat deed ik namelijk altijd in de auto van surrogaatvader J., totdat mijn moeder een keer getuige was en ons dat nadrukkelijk verboden heeft. Ook mocht ik vroeger als vierjarige op de schoot van paps zitten en inparkeren. Dat je er dan gewoon van voren inrijdt, maar het telt, vind ik. En niet te vergeten heb ik ooit een keer, bij een auto die was uitgevallen, achter het stuur gezeten terwijl de eigenaar de auto duwde. Ik moest ‘m alleen maar een parkeerplekje inrijden. Dat is gelukt. Dat ik daarbij een paaltje heb geraakt terwijl die auto niet eens fucking gas kon geven, vergeten we nu even.

Er staat veel op het spel. Ik kom uit een familie met goede chauffeurs. Mijn broer deed bijvoorbeeld een tien-weekse-cursus en had er uiteindelijk maar zes nodig, mijn moeder haalde haar rijbewijs netjes in één keer en mijn vader kan niet alleen met zijn handen sturen maar ook met zijn knieën. In de Franse bergen that is. U begrijpt: ik mag niet onderdoen voor mijn zeer gewaardeerde familieleden. Het plan is dat ik ze allemaal aftroef, behalve mijn broer, maar die hoop heb ik ergens lang geleden al opgegeven.

Speaking of broeder, hij ziet het allemaal wel voor zich. Kleine zusje eindelijk haar rijbewijs betekent ritjes inhalen. En dus heeft hij wilde fantasieën over dat ik in zijn auto naar huis rijd, terwijl hij naast mij een fles vodka nuttigt. Kun je niet uit zijn hoofd praten. Moet een keer gebeuren. Zelfde met vriendinnetjes die al in het bezit zijn van een rijbewijs. ,,Jij hebt wel heel wat bobben in te halen, Rox’’, krijg ik regelmatig naar mijn hoofd geslingerd. Ja ja, ik weet het, de komende zes jaar ben ik de lul. Maar het is niet erg, want een rijbewijs hebben is retehandig. Zeker met mijn hopelijk latere toekomstige nu al een beetje vakgebied.

24 oktober dus. Dan ben ik bezig met, eh, wat was het ook alweer, ohja: gas geven, opeens weer remmen, dan moet je ook schakelen, je moet door de voorruit kijken en door je spiegels, verder moet je luisteren naar de verhalen van je bijrijder én je moet de verkeersborden in de gaten houden. En een week later gaat het misschien wel zo van ,,Inparkeren, nee insteken, nee Rox draaien aan je stuur, nee verdomme, wat zeg ik nou, kom op, fileparkeren moet je kunnen, niet falen nu, juiiissst, goedzo, kijk in je spiegel, blijf kijken, ja bijna, nee dat is de bumper van die andere auto, stukje naar voren, ja heel goed, weet je wat, laat maar, ga maar weer sturen. Dat kun je wel.’’  Blijf dus allen binnen…