Kijk, ik begrijp gewoon weinig van mannen. En mannen begrijpen weinig van mij. Ik houd van voetbal (ik weet zelfs wat buitenspel is), ik houd meer van sneakers dan van naaldhakken en ik maak flauwe grappen, maar voor de rest ben ik gewoon een vrouw. Ik zeur soms, ik ben regelmatig emotioneel labiel en ik houd ervan om voor de spiegel te staan. En daar gaat het een beetje mis geloof ik. Want mannen denken dus van ‘waaauw, awesome, zij is tof, ze begrijpt mij, ze is grappig’, en dat is ook allemaal zo, maar er is ook een andere kant. Gelukkig maar, want vrouw ben je niet voor niets.

Andersom werkt het ook zo, ik vind mannen in hun sneakerliefde, de grappen en voetbal, maar voor de rest snap ik niets van mannen. Zo twijfelen ze over alles, plannen ze van tevoren wanneer ze een relatie willen en wanneer niet, ze laten zich te veel verleiden door factoren van buitenaf en ze stellen zich aan als ze één keer hoesten. Vooral dat twijfelen en plannen irriteert me mateloos.

Ik zou een goede lesbiënne zijn, denk ik. Want ik begrijp vrouwen. Ik ben er tenslotte zelf één. Dus ik snap het als je pms hebt, ik snap het als je moet huilen bij een film, ik begrijp je volkomen als je opeens chocola wilt hebben terwijl je zeurt dat je lichaam niet zomerklaar is. Ik weet dondersgoed dat je minimaal een half uur onder douche staat en niet wilt plassen met andere mensen in de ruimte. Ik heb het zelf ook.

Het is alleen zo jammer dat we dan waarschijnlijk ruzie zouden krijgen over wie het vuilnis buitenzet. En wie die chocola dan moet halen tijdens de beruchte paar dagen. Of wie nou eigenlijk wie naar huis brengt. Dat is in de klassieke rolverdeling tussen man en vrouw toch beter geregeld. En het allerjammerste is nog wel dat ik heel blij ben met mijn geslachtsdelen, maar er niet aan moet denken iets met die van een andere vrouw te doen.

Toch, was ik maar homo. Of nou ja, homoseksueel dus. Of laat me mannen begrijpen en zij mij. Ook goed.

Ik moest mezelf ook een keer vergelijken met een kleur. Dat was wederom niet moeilijk. Ik ben groen. Fris en fruitig, vrolijk, gezellig en oh zo veelzijdig. Want je hebt appeltjesgroen, limegroen, donkergroen, serieus, wat voor kleuren groen heb je niet?! Zelf houd ik erg van appeltjesgroen. De kleur van S. is me in al mijn groene enthousiasme even ontgaan.

Vorige week kwam ze weer met zo’n fantastische vergelijkingsopdracht. Dit maal vertelde ze over hoe ze zichzelf eens met een vrucht heeft vergeleken. Ze vond zichzelf eerst een ananas, want ze is bijna altijd blij en vrolijk. Later kwam ze erachter dat ze toch meer een perzik (,,Of was het nou een mango?’’) was. Makkelijk te benaderen van buiten, maar bij de kern komen blijkt toch wat moeilijker. Daar kon ik me goed in vinden.

Zelf denk ik dat ik een peer ben (,,Haha, en dan bedoel ik niet mijn lichaam he S.!” – Altijd leuk met ons). Want als je een peer koopt, moet je de peer niet gelijk opeten. Je moet de peer even met rust laten. Even laten rijpen. De peer wordt vanzelf zachter. En dan is het een kwestie van het perfecte moment kiezen. Zodra de peer zacht genoeg  is (en dit bepaalt de peer zelf), is de peer geschikt om te eten en smaakt de peer lekkerder dan ooit.

Nu probeer ik hier niet mee te zeggen dat je mij kunt kopen en in een fruitschaal kunt leggen, maar wel dat ik mijzelf niet gelijk helemaal bloot kan geven. Dat zal jullie misschien verbazen met deze blog, maar er gaat nog veel meer achter mij schuil. Ik ben open, spontaan en vrolijk. Niet op mijn mondje gevallen. Na een eerste ontmoeting heeft iedereen dus een beeld van mij. Toch heb ik nog veel meer te bieden. Zeker als je me even de tijd geeft om een ander te leren kennen, even aftasten of die ander te vertrouwen is en of ik mezelf wel eetbaar wil maken (haha, dit klinkt eigenlijk zo fout). Wat af en toe heb je er ook een rotte peer tussen. Die niet zacht wordt, maar gelijk rot. En kom ik een rotte appel tegen, dan word ik een rotte peer. Geen lekkere zachte.

Haar vergelijkingen zijn misschien vreemd, maar het grappige is dat het altijd wel klopt. Dat je er altijd wel iets in kunt vinden. Het leven hoeft niet moeilijk te zijn. Relativeer het lekker met een stukje fruit, een kleur of een dier. Ik ben benieuwd waar ze de volgende keer mee aankomt. Misschien een huishoudelijk apparaat?

Geschiedenis heb ik altijd interessant gevonden, met WOII als uitschieter. Uren, dagen, weken, maanden moet ik inmiddels al kwijt zijn door bezig te zijn met dit onderwerp. Boeken, dvd’s, videobanden, plakboeken, oude kranten, musea, internet, noem het maar op, ik absorbeer alle informatie. Er is zelfs een tijd geweest dat ik serienummers van tanks op kon noemen. Die tijd heb ik gelukkig achter me gelaten, maar ik weet er nog steeds veel vanaf.

Niet iedereen snapt deze interesse (dat snap ik dan weer niet). Gelukkig zijn er ook mensen in mijn omgeving die deze interesse delen, bijvoorbeeld mama’s man J. en vriendinnetje S. Dit levert wel eens vreemde situaties op, vooral qua taalgebruik. Zo schreeuw ik als ik bij mijn ouders ben regelmatig naar J.’s werkkamer: ,,Oorlog op Geo!’’ Dit betekent: ,,Er is een documentaire over de Tweede Wereldoorlog op National Geographic.’’ Ook bel ik J. wel eens op en zeg dan: ,,Yo, mijn wargehalte is vrij laag, heb je nog wat voor me?’’ Vertaling: ,,Hoi J., hoe gaat het met je, ik heb al een tijdje niets gekeken over de Tweede Wereldoorlog, heb  je toevallig nog een nieuwe dvd of iets anders over dit onderwerp?’’ Het zal niemand verrassen dat mijn favoriete boek 1200 pagina’s oorlog bevat en dat ik regelmatig een stedentripje doen om ook in het buitenland oorlog ehh cultuur op te snuiven.

Mensen die niet veel met geschiedenis hebben, vragen mij wel eens wat ik er nou zo interessant aan vind. Dat weet ik niet zo goed, het intrigeert me gewoon enorm. Sowieso denk ik dat ik beter op mijn plek was geweest in het verleden, ik vind het heden soms wat te modern en technisch, maar goed, dat is makkelijk praten. Ik denk dat ik het bizar vind dat één man de wereld kan veranderen. Kan bepalen hoe de wereld eruit ziet. En dat er zoveel mensen zijn die dat een goed idee vinden. HOE KAN DAT?! Ik vind Hitler namelijk een ontzettende lul. Ik geloof ook niet in dat ‘Ich habe es nicht gewust’ gedoe, want zodra er mensen in  de maatschappij worden buiten gesloten, weet je al dat de bedenker ervan nooit fit kan zijn.

Vriendinnetje S. is ook gefascineerd. Ook met haar heb ik soms vreemde dialogen. Zo keek ik, ja zelfs ik, van de week toch wat vreemd op toen ze mijn huis binnenkwam en riep: ,,Rox! Ik heb zin in nazi’s.’’ Wat niet betekende dat ze een racistisch mannelijk wezen in haar bed wilde, maar wat er natuurlijk op neerkwam dat zij een filmpje over de jaren ’30 en/of ’40 wilde zien. Ik begreep dat natuurlijk gelijk, maar ik geloof dat mijn buurmeisje wel een wenkbrauw omhoog trok.

Ik schaam me niet voor deze hobby. Integendeel. Maar panisch als ik ben, bewaar ik maar weinig oorlogsdvd’s en boeken in mijn eigen huis. Die sla ik allemaal op bij moeders en J. Ik heb een goede reden: WAT NOU als ik doodga en mensen gaan onderzoek doen in mijn huis en dan vinden ze honderden objecten over de oorlog. Dan denken ze dat ik een nazi-sympathisant ben. En ik als geschiedenisnerd weet één ding heel erg zeker: collaboreren met de Duitsers moet je voorkomen. Altijd. Overal. Geen uitzonderingen. Is zo’n fascinerende interesse toch nog ergens goed voor.

Kijk, heeeeeeel soms, heb ik wel eens het idee dat een vriendje best leuk zou zijn. Omdat je dan lekker kunt knuffelen en gewoon tegen iemand aan kunt zeiken als je pms hebt, omdat je je vriendje dan naar de Appie kan sturen omdat je zin hebt in chocola,  omdat je dan niet alleen naar feestjes hoeft of omdat je wat aanmoediging nodig hebt als je de motivatie voor je scriptie even kwijt bent (dit is eigenlijk de voornaamste reden) en deze dingen komen eigenlijk vooral in me op als ik naar klassieke muziek luister en die luister ik als ik aan mijn scriptie werk omdat het me niet zo afleidt maar dus wel enigszins laat nadenken over het leven. Maar goed, dit is slechts heel soms want ik luister tenslotte maar elke dag naar klassieke muziek omdat ik maar elke dag aan mijn scriptie zit.

Maar goed, heel vaak heb ik dus, zoals vorige keer ook al beschreven, het idee dat single zijn fantastisch is. Bijvoorbeeld afgelopen weekend. Daar de kans groot is dat ik eind deze maand EIN-DE-LIJK beter wordt verklaard (al moet ik nog twee onderzoekjes afwachten, maar ik blijf positief!), probeer ik langzaam weer mijn stapjes in de stad te zetten (haha). Ik ging zaterdag eind van de middag dus even een borreltje doen en dit werd allemaal iets later dan verwacht, maar goed, het was weer genieten. Oh jongens, wat heb ik het flirten toch gemist. Ik denk dat mijn vriendinnen dat ook wel gemerkt hebben, want de helft van de tijd stond ik even met een wezen van het mannelijk geslacht te kletsen, te dansen of hem een drankje af te troggelen. Voor alle vrouwen die ook geen bier drinken heb ik hier een tip om er een mixje uit te slepen. Man zegt: ,,Wil je iets drinken?’’ Vrouw zegt: ,,Oh, haha, nee hoor, ik drink duur.’’ Man gaat nu nadenken en wil niet gierig overkomen en bovenal de alfaman uithangen maar vindt het wel heel aardig dat je eraan denkt dus zegt: ,,Joh, lekker boeiend, wat wil je drinken?’’ Zo doe je dat dus. En voor de dierenarts die ik zaterdag sprak: ondanks dat ik deze truc bij jou heb uitgehaald, vond ik je echt heel aardig dus als je deze blog ooit nog terugvindt zoals je hebt beloofd, dan weet je dat ik geen gebruik van je heb gemaakt!

Ik vond het zaterdag ook fantastisch dat ik single was omdat ik een man van 36 even een egoboost heb gegeven. Leuke vent om te zien nog, maar duidelijk niet op zijn plek op het feestje. Kijk, ik ben dan zo aardig dat ik hem complimentjes ga geven (en die in ontvangst neem). Het is zó leuk om te analyseren hoe mannen reageren op een vrouw. Het is allemaal niet zo moeilijk. Ik heb die man iets gegeven waar hij weer een jaar op kan teren: aandacht van een 22-jarige.

Of toen ik zaterdag die jongen sprak die zijn eigen naam niet meer zo goed wist. Na een paar minuten wilde hij nooit meer met zijn vrienden mee. Dat was dan weer een egoboost voor mij. Met een vriendje zou ik nooit zo spontaan zijn en zoveel nieuwe vrienden opduikelen (hahaha nee grapje, dronken mensen worden alleen maar vrienden voor een avond). En het toppunt was nog wel de twee Vrije Scholieren die ik tegenkwam waarmee ik de aloude spreuk heb opgezegd!

Nou en dan tijdens die klassieke muziek kom ik dus enorm in een tweestrijd. Want tenslotte zijn al mijn vriendinnen geen vrijgezel meer, woont de helft samen en blijft het uitgaan dus sowieso redelijk beperkt (is nu nog niet zo erg, moet toch zes jaar bijkomen van twee wijntjes). En dan denk ik van, ja Jezus (leuk, Word deed Jezus automatisch met een hoofdletter), kut klassieke muziek, je verpest weer alles, want zonder jou kan ik die klotescriptie niet afmaken maar met jou denk ik tussendoor veel te veel na over het leven en vooral het leven van andere mensen en daar heb ik geen zin in want ik geniet zo lekker van beter worden én mezelf verbeteren en van allerlei andere dingen.

Maar goed, de bottom line van dit hele verhaal is dus eigenlijk dat ik op zoek ben naar muziek waarbij je én aan je scriptie kunt werken én niet teveel nadenkt. Behalve over je scriptie dan.

Maar weten jullie waar je het nou helemaal aan merkt? Dat iedereen altijd een mening over iets heeft. En dan het liefst een tegenovergestelde mening van wat een ander op dat moment aan het doen is. Toen ik een relatie had, wilde iedereen dat ik vrijgezel was. ,,Je bent nog zo jong’’, zeiden ze. En: ,,Weet je wel zeker dat je met hem je leven wil delen?’’ Of: ,,Ik vind dat je je beter kunt focussen op andere dingen!’’ Dat wilde ik toen natuurlijk helemaal niet horen en zeker niet toen het uit ging, want ik was in alle staten dus om dan te gaan zeggen dat het beter is zo, dat is bij mij niet het allerbeste idee.

Nu ben ik alweer een tijdje single en zoals eerder gezegd: ik vind het niet erg. Ik ben er wel blij mee. Ik vind het wel relaxt. Langzaam zet ik mijn eerste stapjes weer in het flirt- en dateleven en nu weet ik weer wat er zo leuk is aan single zijn: je kunt gewoon een leuke avond beleven en datzelfde de volgende dag weer met een ander (als je dat wilt dan) en er is niemand die daar wat van kan zeggen! Ik kan flirten met wie ik maar wil en dat vind ik reuzeleuk als ik in de tram zit naar de doc (nee echt, mijn long is bijna beter) of op de fiets naar de Albert Heijn (zie je, ik train mijn long gewoon).

Maar mensen zouden mensen niet zijn als er niet wat over mijn single zijn te zeggen valt. ,,Hoe kan het nou dat je geen vriend hebt?’’ en: ,,Ik ben zooooo blij met mijn relatie, rot voor je dat je single bent zeg’’ of: ,,Jij bent wel de eeuwige vrijgezel hè’’ en zelfs: ,,Ik snap niet wat je nou leuk vindt aan dat single zijn, ik mis dat nou totaal niet’’ hoor ik regelmatig. Onder andere van dezelfde mensen die mij het ernstige advies gaven lekker vrijgezel te blijven. Ik snap hier dus helemaal niets van. Ik heb soms het idee dat mensen hun eigen ongeluk projecteren op een ander. Persoon A krijgt een relatie maar persoon B twijfelt soms over haar eigen relatie dus laat persoon B er zich negatief over uit. Persoon A is weer vrijgezel want relatie werkte niet en persoon B wilt niet toegeven dat als het niet werkt, single nou eenmaal de enige en beste oplossing is, dus persoon B vindt relaties opeens het einde. Zoiets.

Nou lieve mensen, ik zeg jullie nu: bemoei je lekker niet met het vrijgezellenbestaan van een ander. En zeker niet met dat van mij. Ik neem wel advies aan van mensen die me kennen en echt dicht bij mij staan. Die me door en door kennen en die het zien en merken of ik ergens gelukkig mee ben of niet. En als de rest nou even lekker zijn/haar mening voor zich houdt, zijn we met z’n allen weer helemaal niet uniek maar wel minder bemoeizuchtig. En in dat geval vind ik het niet zo erg om niet uniek te zijn.

Op een avond, volgens mij was het de derde avond in het Oostenrijkse dorp Obergurgl (het één na hoogste dorp van het land) hadden we het plan opgevat om het dorp eens gaan te verkennen. Goed idee, vonden wij, want ons hotel lag aan het begin van het dorp, dus we hadden het einde van het dorp nog niet echt leren kennen. Aangezien het -20 was en de gevoelstemperatuur nog een paar graden lager (zeker omdat ik een panty aan had, waarom ik dat in godsnaam deed in een wintersportgebied weet ik ook even niet meer), gingen we met de auto. We zouden toch niet of niet zoveel drinken.

Ondanks dat ik de reisleidster was, had ik niet zoveel te zeggen over de routes die we namen. Niet op de heenweg ernaartoe, maar ook niet tijdens onze rit in het dorp. Ik was maar een vrouw, vrouwen weten niets van routes (vroeger was dat kaartlezen) en die jongens werkten in de transportwereld. Zij wisten alles. Goed, vooruit, ik houd mijn mond. Toen we een weggetje insloegen die uitkwam op een oefenpiste (waar ik les had gehad), zei ik dat nog wel, maar de mond werd mij op een vriendelijke manier gesnoerd. Oke, ik zeg niets meer. Gevolg: auto vast vlak voor de lift van die oefenpiste. Ligt alleen maar sneeuw. DUH.

En hier, dames en heren, voelde ik voor het eerst (en voor het laatst) een ENORME kloof tussen de heren en mijzelf. Het ultieme verschil tussen mannen en vrouwen werd mij duidelijk: mannen willen graag superhelden zijn. Bijna een uur zijn ze bezig geweest met proberen de auto uit de sneeuw te krijgen. Gas geven (waardoor de auto alleen maar dieper in de sneeuw kwam), planken onder de banden leggen en proberen daarop te rijden, noem het maar op, alles werd uit de kast gehaald en niets mocht baten. De auto zakte alleen maar verder en dat benoemde ik zeker een keer of zeven. ,,Stil nou, wij weten dit heus wel, jij hebt geen rijbewijs, wij werken in de transportwereld!” . Enfin, ik werd geïrriteerd, want ik wist al dat het niet ging werken en dat vonden de jongens weer vervelend want zij zouden de klus wel even klaren. Twee van de jongens gingen op een gegeven moment toch hulp halen. Dat resulteerde in een telefoontje dat we maar naar de bar van één van de naastgelegen hotels moesten komen. Het werd niets meer met de auto. Dat wist ik natuurlijk al.

Eenmaal in de bar sloot ik vriendinnen met de (nog jonge) eigenaresse. ,,Mannen willen superhelden zijn en dingen oplossen’’, zei ik. ,,Vrouwen denken logisch na’’. Ze moest lachen en was het met me eens. Om van de schrik te bekomen hebben we toch maar wat gedronken. En zijn we met de taxi naar huis gegaan. De kloof was weer verdwenen. De auto werd de volgende ochtend om zeven uur van de oefenpiste gesleept. Door een andere auto met een sleeptouw. Dat sleeptouw, dat was mijn superheld.

*Update*: Na wisselende reacties van bepaalde knapen wil ik nog even aan deze blog toevoegen dat de drie mannen in het bovenstaande verhaal ook mijn helden zijn. Omdat het één van de tofste weken ooit was.

Dingen In Mijn Leven Die Ik Nog Moet Doen

Meer (verre) reizen maken

Met mijn moeder zo’n verre reis maken

Een master

Parachutespringen

Bungeejumpen

Een berg beklimmen (de laatste keer dat ik dat deed was ik zes en bijna dood)

In een straat in Amsterdam gaan wonen waar er geen muizen of ratten zijn

Mijn angsten overwinnen

Ooit wil ik graag trouwen en kindjes krijgen en burgerlijk zijn. Ooit.

Een boek schrijven

De loterij winnen

Iets anders met mijn haar doen dan lang en blond

Echt mooie foto’s leren maken

Het NOS-journaal presenteren

Een mooie documentaire maken

Ondanks dat ik nog niet eens een vierkant kan tekenen, toch gaan schilderen

Mijn familie die ik niet ken opzoeken. SURPRISEEEE!!

Moed verzamelen om mijn eigen bedrijf te beginnen

Voor altijd stoppen met horecawerk. Ooit komt de dag.

Goed leren snowboarden zodat ik niet meer mijn kniebanden scheur als ik vijf minuten op een board sta

Een hele avond uitgaan op pumps zonder na een paar uur van schoenen te wisselen

Al het bovenstaande waarmaken en vooral extreem gelukkig worden, zijn, blijven

Er is helemaal niets mis met jezelf verbeteren. Ik ben de laatste tijd bezig met een soort Rox 2.0. Ik probeer mijn zwaktes om te zetten in sterktes en als dat niet lukt, die zwaktes lekker los te laten. Ik bedoel, ik snap dat niemand perfect kan zijn en het is ook helemaal niet mijn streven dat te zijn, maar dingen aan jezelf veranderen die je niet bevallen, kan natuurlijk altijd. En vooralsnog heb ik daar helemaal geen vent bij nodig, want ik wil verdorie lekker zelf bepalen wat ik nou wel of niet leuk aan mezelf vind. En als ik het dus superleuk vind dat ik niet zo goed kan koken (ik noem maar wat) maar mijn eventuele vriend zou dat heel jammer vinden, zou ik daar veel te veel door beïnvloed worden. En daar heb ik nou juist geen zin in, want ik wil de Rox zijn die ik zelf voor ogen heb. En ik ben, al zeg ik het zelf, goed op weg. Ik heb zelfs voor het eerst in mijn leven een hartige taart gemaakt die gewoon is gelukt, dus met dat koken komt het in de loop der jaren ook wel goed.

Dat ik geen relatie heb, betekent niet dat ik geen liefde ervaar. Ik heb juist een heleboel verliefde momentjes. Mijn hart gaat sneller kloppen van mooie voetbalbeelden. Van mijn nieuwe camera die ik aan het uitvinden ben. Zoals gezegd van het feit dat ik mezelf verbeter. Mijn hart klopt sneller van momenten met lieve vrienden, van nieuwe schoenen, van fantastische jurken en tassen, van een mooie documentaire, een goed boek en bij het moment dat ik een nieuw liedje ontdek, welke ik vervolgens grijs draai. Ik hoor mijn hart ook kloppen bij het idee dat mijn moeder is getrouwd met J., dat broer bijna gaat trouwen met M., bij een dagje met mijn beebnichtje van 1, bij nagels lakken met mijn nichtje van 11, bij het over voetbal dicussiëren met mijn neefje van 9, bij de puberpraat met mijn tienerneef van 13, bij het prosecco drinken met mijn tante of als ik mijn haren laten verven door Omi. Bij een glimlach van een leuke vreemde op straat. En bij nog zoveel meer dingen.

Uiteindelijk is dat, naar mijn mening, ook waar het leven deels om draait. Kunnen genieten van kleine dingen. En je niet altijd maar zorgen maken, zoals ik voorheen deed. Alles analyseren en zesduizend afwegingen maken. Waarom? Als ik zo blij word van zoveel dingen, is dat het eigenlijk helemaal niet waard om over na te denken. Of dat nou over relaties gaat, over werk of over school. Fok dat. Ik wil genieten. Ik wil leven. Ik wil meer leven dan ik nu doe. Ik wil reizen. Ik wil ontdekken. Ik wil doen. Ik wil lachen, ik wil werken en ik wil tranen. Van geluk. Ik wil liefhebben en koesteren, ik wil adoreren en beminnen, ik wil zoveel en ik wil nu beginnen met alles uit het leven wat erin zit. Ik wil dat alleen.

Ik ben single, maar heb genoeg liefde. Wat komt, dat komt. Wat niet, dat niet. Nu gaat Rox 2.0 in the making eerst even lekker genieten.