Tijdens één van mijn vele slapeloze nachten, bekeek ik heel narcistisch eens mijn eigen blog. Ik las terug en ik las nog verder terug en ik las nog wat verder terug en kwam tot de conclusie dat ik best aardige blogjes heb geschreven. Ja, dat zeg ik gewoon over mijzelf, want een beetje zelfverzekerdheid is helemaal geen slechte zaak.

Ik heb mij tijdens die slapeloze nacht vooral gefocust (ja, met een -t, kofschip enzo) op mijn blogs over het singlebestaan. Want ik was nogal een tijdje vrijgezel ja. Maar dat hoef ik volgens mij niet meer te herhalen want ik ga er zomaar vanuit dat de meeste van mijn lezers vaste lezers zijn en die weten inmiddels wel dat ik dus een tijdlang single was. En nu al zeker twee maanden verkering heb.

Dat gezegd hebbende, zal ik maar eens overstappen naar het échte onderwerp van deze blog. Namelijk: relaties zijn ook niet altijd even makkelijk! Ik dacht altijd dat het singleleven vergeleken kon worden met een soort hele moeilijke versie van de Tour de France. Je rijdt met je fiets een fucking steile berg op en je hebt er eigenlijk totaal geen zin in maar je geeft niet op, je legt je er niet bij neer want je wilt toch winnen, anders was je nooit aan zoiets belachelijks begonnen. Dit is natuurlijk een geweldige filosofie (behalve dat stukje van aan iets beginnen, want aan een singleleven ‘begin’ je niet, dat is er gewoon of dat is er gewoon niet) en jullie kunnen je hier vast allemaal in verplaatsen. Met winnen bedoel ik trouwens dat je dan uiteindelijk iemand vindt en niet meer vrijgezel bent, voor de mensjes die dat nog niet begrepen.

Ondanks dat ik very happy ben met vriendjelief, merk ik wel dat ik niet alleen suck in single zijn, maar dat ik ook wel kan sucken in relaties. Ik ben nu heel erg onwijs enorm open en dat is best moeilijk, maar ik geef gewoon eerlijk toe dat ik absoluut niet vooraan heb gestaan toen Cupido de liefdeshersencellen (een woord bedacht door mijn broer toen hij een jaar of twee was) uitdeelde. Of wacht, misschien wel de liefdeshersencellen, maar dan niet de kunst om verstand met gevoel te combineren. Ik word namelijk gek bij het minste of geringste. Stress me kapot om niets en krijg daar buikpijn van. Waar ik weer kalmeringspilletjes voor heb. Wat eigenlijk nergens op slaat omdat ik in de eerste instantie me niet eens zo op moet laten fokken. Wat ik dus weer zelf doe. En dat is echt dom.

Het komt erop neer: I K  D E N K  T E  V E E L  N A . Ja echt! Ik denk over alles na. Elk klein, dom dingetje. Frustrerend. Wil ik helemaal niet! En vaak houd ik het dan binnen en maal ik erover en maak ik het in mijn hoofd zesduizend keer erger totdat vriendje iets aan mij merkt en vraagt wat er is en ik er dan een soort stortvloed uitgooi en hij vervolgens het hele probleem niet snapt. Voorbeeld: vriendje gaat drinken met vrienden in de kroeg. Vind ik niet erg. Doe ik ook. Vind ik logisch. Totdat mijn hoofd(?) denkt van ‘heuy maar jullie hebben elkaar al zes dagen niet gezien hij kan toch best een weekje overslaan want ik bedoel hallo wil hij dan niet die avond bij mij zijn nou weet je wat fok jou dan stomme eikel dan ga je toch lekker zuipen en wijven versieren ik lig hier wel wakker hoor!’. Ja, zonder interpunctie, want ik denk nogal snel. En dan maak ik dus een half probleem en dan denkt vriendjelief: ‘ik snap hier geen fuck van’ en dat kan ik hem dan natuurlijk ook weer niet kwalijk nemen. En mijn gezonde verstand denkt dan daarna weer van ‘het is niet erg’ maar dan denkt mijn gevoelsverstand weer slecht en die gaat dan weer nadenken en dan nou ja is er geen houden meer aan totdat vriendjelief stomdronken pingt dat hij thuis is en me de allerliefste op hele wereld vind en ik eindelijk in slaap kan vallen zonder dat ik kapot ga van de buikpijn. DOMMM.

Ik denk dat we met recht kunnen constateren dat ik niet zoveel moet denken. In ieder geval niet met mijn gevoel. Alleen met mijn verstand. En dat vriendje heus niet elke dag hoeft te zeggen dat ik de allergeweldigste ben, dat kan ik heus wel eens een keertje onthouden als hij het een dag niet zegt. Oke, nee, dat laatste neem ik terug want ik vind het fijn om dat te horen. Een man mag best een beetje spontaan en romantisch uit de hoek komen. Maar jullie snappen het punt. Totdat ik de top van deze nieuwe berg heb bereikt en een pro ben, moeten jullie het maar regelmatig doen met blogjes over hoe ik suck in relaties. En hoe ik mijn best doe om daar niet meer in te sucken. Cus he is so worth it!