Tagarchief: bier

Het beste foute uurtje

Posted on by
5

Afgelopen weekend was er eentje in de categorie bijzonder. Niet alleen omdat ik officieel bier heb leren drinken (serieus, houd me tegen, ik vind het zo leuk, ik wil bijna 24/7 wel een biertje na jarenlang geploeter), maar ook omdat ik mezelf over had laten halen om begeleidster te zijn van een hockeyteam bestaande uit 15- en 16-jarige meisjes. Samen met beste freundin S. zat ik dus vast in Enschede, waar wij geacht werden onze meisjes in de hand te houden op een hockeytoernooi. Onmogelijke opgave dus.

Ik zal niet teveel in details treden over dit weekend (oké, om een klein beeld te schetsen: meisje van 15 uit eigen kots moeten halen, jongens uit tenten moeten slepen maar daar geen fut meer voor hebben, één van de organisatoren straf moeten geven omdat hij met één van onze 16-jarigen stoute dingen deed), maar laten we zeggen dat het af en toe een klein beetje vermoeiend was om te proberen een elftal pubers zich verantwoordelijk te laten gedragen. En dus was het zaterdagavond, na een zeer frustrerende, met kots van meisjes gevulde vrijdagavond, tijd om de bloemetjes buiten te zetten. Juist, S. en ik hadden besloten om onze lijfjes ook van wat alcohol te voorzien want geloof me als ik zeg dat die lijfjes erom schreeuwden.

We kwamen precies op het goede moment op het feest aan. Er was namelijk een “fout uurtje” bezig, met muziek die helemaal uit onze tijd was. I’m blue dabadie dabadai, ik kreeg er geen genoeg van. Toen de absolute topper: Casanova. Uit volle borst zong ik mee met zinnen als: me and Romeo have never been friendssss. Vriendje kan trouwens enorm goed dansen op dat nummer, en op nummers van Justin Bieber, maar dat terzijde. S. en ik stonden daar dus een beetje los te gaan, keken elkaar aan en wisten: tijd voor zwaarder geschut. Daarom togen wij richting dj-booth en vroegen daar op ons allercharmantst (en dus met een volume van 825): HEB JE OOK HAPPY HARDCORE JONGE!!!

Nou, happy hardcore had de speciaal voor deze avond in het leven groepen dj met dj-laptopfunctie wel. U kunt begrijpen dat S. en ik onmogelijk gelukkiger konden zijn en dus flink uit ons dak gingen. Ik lieg niet als ik zeg dat S. enorm goed kan hakken. Schijnt vroeger gabberes te zijn geweest. Geniaal. Ik dacht dat ik redelijk met mijn voeten kon schoppen, maar S. slaat alles (hemeltje wat een goede woordspeling, ik wijs jullie daar zelf maar op voor het geval dat jullie die over het hoofd zien). Na vier nummers gingen wij voldaan een nieuw biertje halen om er gelijk maar een sigaret bij te roken.

Nadat wij vrijdagavond de worst evening ever hebben gehad, was zaterdag een verademing. De meisjes gedroegen zich bijna voorbeeldig (geen enkel straaltje spuug). Funny part: wij hadden het idee dat onze kinders het niet zo’n heel strak plan vonden dat wij daar stonden te hakken. En te dansen. En keihard mee te zingen. En enorm dronken te worden. Een aantal scheve blikken kwam onze kant op, maar het kon ons helemaal niets meer schelen. S. en ik hadden de avond van ons leven, midden in Enschede, met een zaal vol pubers, maar met heerlijk bier en nog veel beter: een stukje jeugdsentiment. Het was het beste foute uurtje ooit. Hockey en hakken, dat gaat prima samen.

  
De groeten uut Enschede!

Urrewur (ode aan de vriendschap)

Posted on by
8

‘Uwrrrwureww’. Dat was ongeveer het geluid dat S. op 4 februari in de WC van de Dansen Bij Jansen (begin er maar niet over) maakte. Stiekem moest ik een beetje lachen, maar het was een serieuze zaak. Dus ik pakte maar een glas water en ramde dat zo ongeveer haar strot in. Ja, hallo, ik had zelf ook al een vodkaatje op hoor!

S. ging niet dood, S. was niet ernstig ziek. S. was gewoon naar de gigagetver. En had dus bedacht half out te gaan op de WC en vervolgens wat te ‘urrewurren’ over bier. En ehm, andere zaken. Ik heb haar uiteindelijk thuis gekregen. De volgende dag hebben we de hele avond nog eens geanalyseerd en we kwamen tot de conclusie dat S. zich nooit meer in de binnenstad kon of mocht vertonen. En de foto’s hebben we maar geheim gehouden. Al hebben we er ook verschrikkelijk om gelachen, want ze was nogal bezig die avond.

Het is niet de beste avond die ik met S. mee heb gemaakt. Maar wel een avond die ons aardig typeert. Er gebeurt altijd wel wat, we drinken altijd wel teveel en er is altijd wel een persoon die de ander naar huis of een andere veilige plek moet zien te krijgen. Sneu, maar waar.

S. is één van mijn beste vriendinnetjes. In een korte tijd is ze uitgegroeid tot iemand die ik voor altijd in mijn leven wil hebben. Dat klinkt heel zoetsappig, I know, maar ik meen het wel. Zij is namelijk iemand die mij nooit uit zal lachen, me nooit zal veroordelen en altijd een eerlijk advies zal geven. Bij haar hoef ik me nergens voor te schamen.

Lange tijd mochten S. En ik elkaar niet zo. Ik vond haar maar een modepopje, en zij vond mij semi-arrogant. Voor een project werden we gedwongen om samen te werken, temeer omdat wij zo ongeveer de enige twee waren die het ook echt wel leuk vonden om iets te doen, en na een opdracht of drie had S. het idee dat we maar eens op een terras moesten gaan zitten. Samen hebben we zeven flessen wijn gedronken en dat was het begin van een mooie tijd waarin er bijna geen enkele dag is geweest waarop we elkaar niet contactten, al was het maar een sms met een tekst in de strekking ‘uwwrrwuurr’ erin.

Ik bel S. op als ik ontiegelijk lam ben. Zij stuurt mij ‘s nachts sms’jes waar ik niets, maar dan ook niets van begrijp. Als ik dan een heel logisch antwoord geef, vindt S. het maar lastig en zo zijn onze nachtelijke conversaties de dag erna nog interessanter. Ik neem haar mee uit als ze gedist is door Jezus. Zij komt naar me toe met drie flessen wijn als ik gedist ben door, nouja, in ieder geval niet Jezus. We zijn er voor elkaar. Lachen om dingen die niemand grappig vindt. En dat is juist wat onze vriendschap zo hecht maakt.

S. vliegt over anderhalve week naar Australië. Daar blijft ze zeker zeven maanden. Maar ergens ben ik bang dat ze langer blijft. Bijvoorbeeld omdat ze één of andere surferdude ontmoet. Dat is namelijk typisch S.. Die ontmoet altijd wel iemand. Zo is zij. Ze is ook een soort magneet voor toeristen in Amsterdam. Vooral Engelsen staan in de rij. Maar die moeten we meestal niet. Ik ben ontzettend trots op haar dat ze gaat. Dat ze het durft. S. is nog nooit zo ver van huis geweest. Venlo en Kreta waren wel de hoogtepunten. Oh, en Brussel natuurlijk. En Leuven. En oke, Engeland mag er ook nog bij. Maar dat was het dus wel. En nu laat ze alles achter, al haar vrienden, vriendinnen, familie, de toeristen en het bekende Amsterdam om haar geluk te beproeven en een supervette stage te lopen in Australië. Heb bewondering voor haar, echt. En ben blij voor haar. Maar ergens bekruipt me een soort eenzaam gevoel. Ik vraag me af wie ik nu midden in de nacht moet bellen om te zeggen dat ik door alle vodka uit bed ben gevallen. Wie er voor mijn deur staat met wijn ‘omdat dat gewoon even moet’. Wie neemt het voor me op als ik een discussie heb met dertig man, ook al is ze het niet met me eens? Wie kan ik altijd overhalen tot iets raars, wie ga ik nu vertellen over al mijn beschamende blunders en vooral over mijn disaster dates? Met wie bedenk ik wraakplannen voor zo ongeveer alle mannen die bij ons de revue hebben gepasseerd? Met wie bedenk ik bijnamen voor die mannen? Wie gaat er voor de eerste keer in haar leven op een dronken avond met een andere chick zoenen, ‘omdat ze best sexy was, ook al was ze maar 17′ en wil dat opzich best nog een keer doen omdat ik het even gemist heb? Ware het niet dat P. erbij zat, maar goed, anders had ze het dus nog een keer gedaan.

Vanavond gaan we samen in een bedstee slapen. Gratis overnachting in een soort boerderijhotel, moet voor stage. En ik neem haar lekker mee. Het is een soort persoonlijk afscheid. Nog één keer echt saampjes voordat ze gaat. Ik hoop dat we samen nog even kunnen urrewurren.

P.S. ik wil graag afsluiten met de volgende woorden: Kleine Klote Kabouter, Bert Brak, Koosje Kater, Merci dat ik vertrek, lamlastig, DANSEN BIJ JANSEN, Escape, Jezus, Royalities, vuilniszakken, Casablanca, San Fransisco, anti, karaoke, België, Strand West, Surprise Bar, Vondelpark, Unicef, adoptie, contract, cocktails, mannen-met-een-korte-spijkerbroek-boven-de-knie-en-bergschoenen-met-sokken-die-daar-bovenuit-steken, A-spot, wijn, vodka, bierontmaagding of eigenlijk gewoon het woord alcohol. Ik kan nog wel veel meer woorden bedenken, maar laten we het hier gewoon maar bij houden. Voor ons eigen bestwil.

Lieverd, ik ga je missen. Maar ik ben er als je terugkomt. Lekker urrewurren, met of zonder meegenomen surferdude. Und ich liebe dich. Sehr veel ja!

P.P.S. Degene die niet kan, moet toch altijd vervanging regelen? Aangezien ik af en toe voor jouw broertje zorg, wil ik een tijdelijke S.!

Een dutje

Posted on by
12

We hadden net voetbal gekeken. Een bierdouche of 15 over me heen gekregen. Maar het was niet erg, want we hadden gewonnen van Brazilië. Fucking gewonnen van Brazilië. Daar neem ik graag een bierdouche voor in ontvangst.

Na het voetbal kijken op het Westergasterras, gingen we bbq’en in het park. Daar ik ongeveer twee minuten van het park af woon, had ik eerst even een gewone douche genomen. Om me daarna dus snel weer aan te sluiten bij de bbq.

Het was gezellig. Ik kende de helft niet, maar ach, wat maakt het uit.. We zaten op het gras naast het babybadje en aten, spraken en dronken met elkaar. Na het eten had ik last van een after dinner dip. Dat is niet gek want het was vrijdag. En op vrijdag ben ik na een lange week stage altijd uitgeteld. Dus ik ging maar eens liggen.

Uitgestrekt op het kleed keek ik naar boven. Ik zag wat boombladeren en heel veel lucht. Blauwe, heldere lucht. Ik werd er ontzettend rustig van. Dat is knap voor mijn doen. Slapen ging lastig worden, Faithless was namelijk zijn kunsten aan het vertonen op Live at Westerpark, en wij hadden dus plaats genomen naast het hek (inmiddels zag het zwart van de mensen), dus ik dacht na. Filosofeerde over het leven.

En toen, toen ik van achter mijn zonnebril naar boven keek, kwam opeens het besef. HET besef. Ik heb geen maat 34. Misschien kwam het ook doordat er een stuk of zes danseressen om me heen zaten, die ook danseressenlichamen hebben en wel maat 34 passen. En die in bikini aan het bbq’en waren. Maar hoe dan ook, dat besef.

Ik dacht er nog eens wat langer over na. Heb ik een buikje? Ik prefereer trouwens het woord welvaart, maar dat terzijde. Ik kwam tot de conclusie dat dat maar aan je eigen perceptie ligt. Vergeleken met ma Tokkie ben ik namelijk een modelletje, maar zet me niet naast Victoria Beckham want dan lijk ik een Tokkie after all. In ieder geval, die riem die ik vaak voor mijn buik draag, zit er niet omdat ik een sixpack heb.

Het nadenken ging steeds verder. Ik bedacht me hoe oneerlijk het leven wel niet was. Ik heb een natuurlijke aanleg om er gauw een pondje bij te kweken. Zit in de familiegenen, denk ik. Mijn oma heeft de verkeerde mannen gekozen. Zij zelf is namelijk ontzettend slank, maar mams, tante en ik kunnen dat tweede gebakje beter laten staan. Van mijn vaders kant ook geen greintje vet te bekennen. Mijn nicht beweert dat ze ook aanleg heeft, maar dat geloof ik niet. Bij haar zie ik het nergens voller worden als ze de Tuna Melt Bagel eet bij Bagels&Beans (mijn favoriet, het is me tot op heden niet gelukt om ‘m zelf te fabriceren, maar dat terzijde..) Terwijl ik tegenwoordig, puur voor de zekerheid, uitwijk naar andere bagels.

Ik ben niet dik, ik heb geen overgewicht. Maar ik ben ook zeker niet dun en heb zeker geen ondergewicht. Sommigen beweren dat ik gevuld ben op de goede plekken, en verheerlijken mijn rondingen. Ik ben het er graag mee eens. Het is alleen wel zo dat ik al tijden zo’n hippe hotpants in mijn kast heb liggen. Ongedragen. En dat is niet alleen omdat mijn benen zo ongeveer licht geven van de witheid (ik kan dus niet op het strand liggen sinds ik tot het klootjesvolk behoor), maar ook omdat ik vind dat ik het gewoon niet moet dragen. Volgens S. onzin, maar toch.

Het is toch ook allemaal wat. Ik heb echt geen problemen met mijn lichaam. Maar nu het warme weer zich laat zien, bedenk ik me wel dat mijn buikje best wat getrainder voor de dag mag komen. Die 50 sit-ups per dag hebben eerder niet veel uitgemaakt, maar dat kwam misschien ook doordat ik het maar drie dagen vol heb gehouden. Tijd voor een nieuwe start.

Ach, wat maakt het ook allemaal uit. Ik heb dan geen maat 34, maar op 44 zit ik ook zeker niet! Smaken verschillen. Ik heb geen problemen met mijn lichaam, dus waarom moet iemand anders dat wel hebben? Dat is dan zijn of haar makken toch? En gelukkig heb ik een spetterende persoonlijkheid.

Ik keek weer naar boven. Dacht nog even na. Keek met een jaloerse, maar ook respectvolle en vooral neutrale blik naar mijn vriendin de danseres (let’s not forget dat ze er keihard voor gewerkt heeft en de sit-ups wel gedisciplineerd deed) en bedacht me dat er in het leven ook ruimte moet zijn voor vrouwen met borsten, billen en een klein wijnbuikje. Houvast noemen ze dat ofzo? En buiten dat, ik heb toevallig een vestje maat 34 in de kast, en die past gewoon. Ietwat kort, maar hij past. I felt lucky.

En zo viel ik, met alle drukte om me heen, de BBQ-geuren in mijn neus, de heldere lucht boven me en Faithless op de achtergrond, toch nog even lekker in slaap. En ik droomde over borsten, billen en buiken. En de bbq van aanstaand weekend, waar de whiskeysaus mijn beste vriend zou zijn.