Vriendinnetje S. komt soms met van die rare opdrachtjes. Dat je jezelf met iets moet vergelijken. Zo moest ik mezelf ooit met een dier vergelijken. Dat was eigenlijk wel makkelijk, iedereen wist dat ik een aap was. En niet alleen omdat een aap samen met een kat, een pinguin en een uil mijn lievelingsdier is. Maar gewoon. Beetje spelen, overal in klauteren, op alles klimmen, lekker kroelen met anderen, beetje luieren, gewoon relaxt, maar zodra je op mijn territorium komt, zul je dat weten ook. Dan ga je te ver en word ik woest. Dan is het aan, je weet toch. Vriendinnetje S. was overigens een pinguin. Vind ik ook echt bij haar passen. Pinguins zijn leuk, wat de oplettende lezer in deze alinea al eerder had kunnen ontdekken.
Ik moest mezelf ook een keer vergelijken met een kleur. Dat was wederom niet moeilijk. Ik ben groen. Fris en fruitig, vrolijk, gezellig en oh zo veelzijdig. Want je hebt appeltjesgroen, limegroen, donkergroen, serieus, wat voor kleuren groen heb je niet?! Zelf houd ik erg van appeltjesgroen. De kleur van S. is me in al mijn groene enthousiasme even ontgaan.
Vorige week kwam ze weer met zo’n fantastische vergelijkingsopdracht. Dit maal vertelde ze over hoe ze zichzelf eens met een vrucht heeft vergeleken. Ze vond zichzelf eerst een ananas, want ze is bijna altijd blij en vrolijk. Later kwam ze erachter dat ze toch meer een perzik (,,Of was het nou een mango?’’) was. Makkelijk te benaderen van buiten, maar bij de kern komen blijkt toch wat moeilijker. Daar kon ik me goed in vinden.
Zelf denk ik dat ik een peer ben (,,Haha, en dan bedoel ik niet mijn lichaam he S.!” – Altijd leuk met ons). Want als je een peer koopt, moet je de peer niet gelijk opeten. Je moet de peer even met rust laten. Even laten rijpen. De peer wordt vanzelf zachter. En dan is het een kwestie van het perfecte moment kiezen. Zodra de peer zacht genoeg is (en dit bepaalt de peer zelf), is de peer geschikt om te eten en smaakt de peer lekkerder dan ooit.
Nu probeer ik hier niet mee te zeggen dat je mij kunt kopen en in een fruitschaal kunt leggen, maar wel dat ik mijzelf niet gelijk helemaal bloot kan geven. Dat zal jullie misschien verbazen met deze blog, maar er gaat nog veel meer achter mij schuil. Ik ben open, spontaan en vrolijk. Niet op mijn mondje gevallen. Na een eerste ontmoeting heeft iedereen dus een beeld van mij. Toch heb ik nog veel meer te bieden. Zeker als je me even de tijd geeft om een ander te leren kennen, even aftasten of die ander te vertrouwen is en of ik mezelf wel eetbaar wil maken (haha, dit klinkt eigenlijk zo fout). Wat af en toe heb je er ook een rotte peer tussen. Die niet zacht wordt, maar gelijk rot. En kom ik een rotte appel tegen, dan word ik een rotte peer. Geen lekkere zachte.
Haar vergelijkingen zijn misschien vreemd, maar het grappige is dat het altijd wel klopt. Dat je er altijd wel iets in kunt vinden. Het leven hoeft niet moeilijk te zijn. Relativeer het lekker met een stukje fruit, een kleur of een dier. Ik ben benieuwd waar ze de volgende keer mee aankomt. Misschien een huishoudelijk apparaat?
