Tagarchief: leven

DIMLDINMD

Posted on
4

Dingen In Mijn Leven Die Ik Nog Moet Doen

Meer (verre) reizen maken

Met mijn moeder zo’n verre reis maken

Een master

Parachutespringen

Bungeejumpen

Een berg beklimmen (de laatste keer dat ik dat deed was ik zes en bijna dood)

In een straat in Amsterdam gaan wonen waar er geen muizen of ratten zijn

Mijn angsten overwinnen

Ooit wil ik graag trouwen en kindjes krijgen en burgerlijk zijn. Ooit.

Een boek schrijven

De loterij winnen

Iets anders met mijn haar doen dan lang en blond

Echt mooie foto’s leren maken

Het NOS-journaal presenteren

Een mooie documentaire maken

Ondanks dat ik nog niet eens een vierkant kan tekenen, toch gaan schilderen

Mijn familie die ik niet ken opzoeken. SURPRISEEEE!!

Moed verzamelen om mijn eigen bedrijf te beginnen

Voor altijd stoppen met horecawerk. Ooit komt de dag.

Goed leren snowboarden zodat ik niet meer mijn kniebanden scheur als ik vijf minuten op een board sta

Een hele avond uitgaan op pumps zonder na een paar uur van schoenen te wisselen

Al het bovenstaande waarmaken en vooral extreem gelukkig worden, zijn, blijven

Fok relaties

Posted on
11

Toen ik laatst tegen vriend R. zei dat ik het eindelijk, voor het eerst van mijn dateleven, helemaal niet erg vond om single te zijn, geloofde hij me niet. ,,Ontkenning dus”, was zijn oordeel. Ontkenning my ass, ik ben daadwerkelijk blij dat ik vrijgezel ben en dan niet alleen om de redenen ‘ik hoef met niemand rekening te houden’, of ‘ik hoef geen verantwoording af te leggen’ of ‘ik doe mijn eigen ding. Nee, ik vind het vooral fijn omdat ik nu lekker ga werken aan een hele andere relatie: die met mezelf.

Er is helemaal niets mis met jezelf verbeteren. Ik ben de laatste tijd bezig met een soort Rox 2.0. Ik probeer mijn zwaktes om te zetten in sterktes en als dat niet lukt, die zwaktes lekker los te laten. Ik bedoel, ik snap dat niemand perfect kan zijn en het is ook helemaal niet mijn streven dat te zijn, maar dingen aan jezelf veranderen die je niet bevallen, kan natuurlijk altijd. En vooralsnog heb ik daar helemaal geen vent bij nodig, want ik wil verdorie lekker zelf bepalen wat ik nou wel of niet leuk aan mezelf vind. En als ik het dus superleuk vind dat ik niet zo goed kan koken (ik noem maar wat) maar mijn eventuele vriend zou dat heel jammer vinden, zou ik daar veel te veel door beïnvloed worden. En daar heb ik nou juist geen zin in, want ik wil de Rox zijn die ik zelf voor ogen heb. En ik ben, al zeg ik het zelf, goed op weg. Ik heb zelfs voor het eerst in mijn leven een hartige taart gemaakt die gewoon is gelukt, dus met dat koken komt het in de loop der jaren ook wel goed.

Dat ik geen relatie heb, betekent niet dat ik geen liefde ervaar. Ik heb juist een heleboel verliefde momentjes. Mijn hart gaat sneller kloppen van mooie voetbalbeelden. Van mijn nieuwe camera die ik aan het uitvinden ben. Zoals gezegd van het feit dat ik mezelf verbeter. Mijn hart klopt sneller van momenten met lieve vrienden, van nieuwe schoenen, van fantastische jurken en tassen, van een mooie documentaire, een goed boek en bij het moment dat ik een nieuw liedje ontdek, welke ik vervolgens grijs draai. Ik hoor mijn hart ook kloppen bij het idee dat mijn moeder is getrouwd met J., dat broer bijna gaat trouwen met M., bij een dagje met mijn beebnichtje van 1, bij nagels lakken met mijn nichtje van 11, bij het over voetbal dicussiëren met mijn neefje van 9, bij de puberpraat met mijn tienerneef van 13, bij het prosecco drinken met mijn tante of als ik mijn haren laten verven door Omi. Bij een glimlach van een leuke vreemde op straat. En bij nog zoveel meer dingen.

Uiteindelijk is dat, naar mijn mening, ook waar het leven deels om draait. Kunnen genieten van kleine dingen. En je niet altijd maar zorgen maken, zoals ik voorheen deed. Alles analyseren en zesduizend afwegingen maken. Waarom? Als ik zo blij word van zoveel dingen, is dat het eigenlijk helemaal niet waard om over na te denken. Of dat nou over relaties gaat, over werk of over school. Fok dat. Ik wil genieten. Ik wil leven. Ik wil meer leven dan ik nu doe. Ik wil reizen. Ik wil ontdekken. Ik wil doen. Ik wil lachen, ik wil werken en ik wil tranen. Van geluk. Ik wil liefhebben en koesteren, ik wil adoreren en beminnen, ik wil zoveel en ik wil nu beginnen met alles uit het leven wat erin zit. Ik wil dat alleen.

Ik ben single, maar heb genoeg liefde. Wat komt, dat komt. Wat niet, dat niet. Nu gaat Rox 2.0 in the making eerst even lekker genieten.

DIMLDINB

Posted on
8

Dingen in mijn leven die ik niet begrijp

Dat ik nieuwe leesboeken binnen een paar uur uit heb, een boek van 1100 pagina’s zelfs binnen twee dagen, maar mijn concentratie zich bij mijn autotheorieboek beperkt tot vijf minuten.

Waarom die theorie zo achterlijk dramatisch beschreven wordt. Dat kan logischer VekaBest!

Autorijden in het algemeen is tot nu toe best een raadsel.

Dat het lichtje van mijn nieuwe tv brandt als hij uitstaat, WTF?! Hoe kun je dan slapen..?

Dat ik de eerste vijf keer nog dacht dat de bovenbuurman ‘s nachts zijn ‘huis aan het verbouwen’ was.

Dat een derde van de Nederlanders de gulden terugwilt.

Moeilijke computerdingen.

Andere moeilijke technische dingen.

Waarom ik de woorden stom, chill, leuk, relaxt, raar etc niet mag gebruiken bij een wetenschappelijke onderbouwing.

Waar mijn geld zo snel naartoe gaat.

Mensen die niet van uit eten gaan houden.

Mensen die niet van eten houden.

Mensen die andere mensen opzettelijk kwetsen.

Mensen die over alles liegen.

Dat ik het NOS-journaal nog niet presenteer.

Dat deze blog niet al vijfduizend mensen per uur trekt.

Dat Mike Posner of Kid Cudi me nog niet ten huwelijk heeft gevraagd.

Dat ik altijd te lui ben om naar de Albert Heijn om de hoek te gaan, maar voor de rest mijn dagen altijd veel te vol plan en half Nederland afreis.

Dat mensen mijn tics raar vinden. Nou ja, eigenlijk begrijp ik dat wel.

Dat ik nog nooit heel veel geld heb gewonnen. Dat zou me namelijk best goed uitkomen.

En ehh mannen natuurlijk.

België

Posted on
7

Iedereen kent wel dat liedje van Het Goede Doel over België. En zo niet, bekijk het dan hier.

Vraag me niet waarom, maar vroeger als kind vond ik Het Goede Doel echt heel erg leuk. En vooral het liedje over België. Ik kan dat zelf ook niet zo goed verklaren, want België diende destijds alleen als tussenstop op reis naar familie in La France, maar ik kende het helemaal uit mijn hoofd. Ik vond het vooral fantastisch dat die vreemde zanger zich nog afvroeg of er leven was op Pluto, want tjee, iedereen weet toch dat dat helemaal niet mogelijk is?!

We zijn een aantal jaren verder, maar ik vind België nog steeds tof. En het trekt me steeds meer. Want ik schaam me een beetje voor Nederland. Ik schaam me voor het feit dat ik hier niet meer verder kan studeren, maar er ondertussen door de overheid wel wordt beweerd dat we de kenniseconomie in stand moeten houden. Ik schaam me voor het feit dat Limburg en omstreken voor een geblondeerde idioot stemt die er achterlijke ideeën op nahoudt. En waar ik me nog meer voor schaam: dat de overheid serieus van plan is om een jongen van net achttien het land uit te zetten. Omdat hij geen schrijnend geval is.

Ik vind het toevallig hartstikke schrijnend dat Mauro naar Angola wordt gestuurd. Hij is hier alleen naartoe gekomen en heeft hier een bestaan opgebouwd. Heeft hier een familie. Gaat hier naar school. Hij voetbalt hier. Hij is fan van PSV (kan hij niets aandoen) en hij spreekt met hetzelfde accent als Geert Wilders (kan hij ook niets aandoen). Ik vind het enorm schrijnend dat iemand wordt gedwongen zijn leven achter zich te laten.

Ik zal eerlijk bekennen dat het in politiek België natuurlijk ook een rommeltje is. Naar mijn weten hebben ze nog steeds geen regering en zijn er daar ook een heleboel rechtse mensen, maar op de één of andere manier merk ik daar tijdens mijn bezoekjes, die inmiddels wat uitgebreider zijn dan alleen plassen op een tankstation, nooit iets van. De Vlaamse mensen die ik ken, zijn hartstikke lief en aardig. Die helpen je als je de weg even kwijt bent en willen niets liever dan dat je komt studeren op hun universiteit.

Misschien heb ik in België nog steeds kans om nieuwslezers te worden, ze kennen daar tenslotte mijn dronken verleden niet. Misschien bestaan er in België wél leuke mannen. Misschien is het daar in de winter wel twee graden warmer! Misschien doen ze helemaal niet zo moeilijk als je een scriptie schrijft, misschien hebben ze hartstikke leuke artiesten, leuke feestjes en zijn ze daar net zo knettergek als ik.

Ik snap Het Goede Doel. Ik heb getwijfeld over België… Mauro vast ook.

DIMLDIH

Posted on
12

Dingen in mijn leven die ik hekel

Als ik aan het werk ben en mensen bedien die extra eten bestellen zoals patat (gebeurt altijd op partijen) of mosselen of iets anders en dat je er dan bij het afruimen achter komt dat ze twee happen van het extra eten hebben genomen. En dat je dan dus bijna de neiging krijgt om zo’n bakje huisfrieten in iemands gezicht te duwen, maar dat kan natuurlijk niet.

Als ik aan het werk ben en een hele dikke Amerikaan die al vijf jaar in Spanje woont moet bedienen die overduidelijk op alle vrouwen zit te geilen en dat die hele dikke Amerikaan dan uiteindelijk geen fooi geeft op een dikke rekening omdat ze dat toevallig ook niet doen waar hij woont. Meneertje, tieten kijken is fooi geven! Duh.

Mensen die smallminded zijn. Ik noem verder geen namen.

Dat ik heel vaak bedenk dat ik iets stom vind maar dat ik nu al een uur naar mijn scherm staar zonder iets op te kunnen noemen dat ik hekel.

Afscheid nemen. Het bestaat namelijk wél, Marco!

Dat ze bij programma’s als RTL Boulevard altijd zogenaamd spontaan maar eigenlijk dus heel nep iets zeggen wat zogenaamd echt fout ging maar eigenlijk dus niet als de eindtune begint (Bridget is er erg goed in).

Sowieso dat ik programma’s zoals RTL Boulevard moet kijken omdat er niets anders op tv is.

Bijna de gehele programmering van SBS6, met Shownieuws en Hart van Nederland aan een eenzame top.

Mensen die een geheim Facebook-profiel hebben. Halloooo, ik wil spieken! En ja, die van mij is ook geheim hihi.

Verliezen bij Wordfeud. WTF.

Stomme reclames.

Geen bereik hebben op festivals. Of andere plekken waar het druk is. Sowieso geen bereik hebben. En de 1gb internet bundel van Vodafone. Even serieus. Come on. I need more than that.

De gemengde reacties op mijn bril.

Liefdesverdriet. Al val je daar wel van af.

Chocoladecakejes. Want daar kom je van aan.

Dat ik toevallig op drie foto’s achter elkaar waar ik op getagd ben op Facebook, hetzelfde shirt draag. Dan lijkt het namelijk net alsof ik geen andere kleren heb. Maar die heb ik wel.

Deze depressieve zomer.

Dat ik nu écht niets meer kan bedenken wat ik aan dit lijstje toe kan voegen, maar nu al weet dat ik me de komende vierentwintig uur minstens vier keer aan iets ga irriteren. Zoals langzaam lopende mensen. Oké, dat was er dus toch nog eentje.

Over Vrouwen

Posted on
11

Dit is een stukje voor alle vrouwen in de wereld. Ik ga gewoon maar even heel eerlijk zijn in dit stukje. Over vrouwen dus. Nou, daar gaan we dan. Oke.

Ik ben zelf een vrouw, maar omgang met andere vrouwen is voor mij nog wel eens moeizaam. Ik wens te geloven dat dat niet aan mij ligt, maar aan andere vrouwen. Op de één of andere manier kan ik veel makkelijker omgaan met mannen en in grote groepen sta ik dus ook aan de mannenkant. Het is gewoon easy, geen gezeik, flauwe grappen maken en oké, dat je gelijk flink wat aandacht op je gevestigd hebt, is af en toe ook best leuk. Egostrelend ofzo. Kinda like it. Goed, hoe zeg ik dit nou zonder arrogant over te komen, nou, ehm, mannen kunnen gewoon gecharmeerd van mij zijn. Omdat ik dus lekker kan lullen en grapjes maak en slim ben en niet lelijk ben. Ik zeg niet dat dit bij alle mannen zo is hoor, want sommige mannen zijn ook bang voor mij, maar dat is een heel ander verhaal.

Ik heb wel vriendinnen hoor, absoluut, maar dat zijn vrouwen die ik of al heel lang ken of die redelijk uit hetzelfde soort hout gesneden zijn. Niet lullen maar doen, een beetje roddelen mag maar altijd eerlijk zijn en liever niet iemand benadelen. En daar gaat het dus ook mis, denk ik. Tussen mij en andere (soms onbekende) vrouwen. Want vrouwen kunnen zo enorm geniepig zijn. Die kunnen elkaar helemaal kapot en naar beneden halen. Kinda don’t like it dus. Kan ik echt niet tegen. Ik ben zelf een vrouw dus ik weet hoe het werkt. Daarom heb ik ze zo snel door, die geniepige vrouwen.

  • Voorbeeld 1: de homewrecker. Als je weet dat een gozer een vriendin heeft, WAAROM maar ook echt WAAROM zou je hem dan dingen sms’en in de trant van nachtelijke activiteiten? Of andere rare dingen, for that matter. Ik snap dat niet. Maar echt niet. Zeker als je zijn vriendin kent, dien je gewoon je tengels thuis te houden en de beste man met rust te laten. Zoek een eigen (vrijgezelle) vent. Dus, iemand die me kan uitleggen waarom er zulke homewreckers bestaan, enlighten me…
  • Voorbeeld 2: de ex. Exen kunnen bitches zijn. En dat weet ik wel een beetje want goed, ook al ben ik voor de rest heel tof, ik ben ook wel eens een onaardige ex geweest. Maar nooit zo erg dat ik mijn ex geen geluk gun met een ander. Oke dat wel. Want gunnen is een gevoel. Maar ik zal nooit gaan stoken. En expres berichtjes sturen of af willen spreken en het leven van zijn nieuwe vriendin zuur maken en over haar roddelen en nog meer van dat soort onzin. Daar sta ik toch wel aardig boven, meen ik. Gelukkig maar.
  • Voorbeeld 3: de onzekere bitch. Dit is misschien nog wel de ergste, want dit type vrouw heeft alle ‘kwaliteiten’ waar je als normaal mens een hekel aan hebt. Doordat ze zelf onzeker is, haalt ze andere mensen graag naar beneden. Kwetsende opmerkingen en een zogenaamde houding van ‘niks boeit mij’ (terwijl dit natuurlijk wel zo is) zijn kenmerkend voor dit type vrouw. Deze vrouwen gaan over lijken om andere vrouwen te benadelen en doen daar alles voor. Denk aan: roddels verzinnen over andermans vriendjes, roddels verzinnen over andere vrouwen, alleen maar aan zichzelf denken, altijd lullige opmerkingen maken, proberen andermans vriendje af te pakken etc. Oftewel: vermijd dit type vrouw en houd je vent er ook vandaan.. Pikant detail bij deze vrouw: ‘s avonds huilt ze zichzelf in slaap omdat ze eigenlijk maar een onzeker kutleven heeft.

Er zijn natuurlijk nog veel meer vervelende vrouwen, of vrouwen met nare trekjes, maar ik denk dat jullie het punt wel begrijpen. Persoonlijk ben ik van mening dat échte vrouwen elkaar steunen, voor elkaar opkomen. Dan ben je pas een sterke vrouw. In mijn ogen ben je dat niet als je bewust het leven van een andere vrouw verstoort. Ik ben dan misschien een mannenvrouw, en heb geen 6500 vriendinnen (maar heus genoeg, don’t worry), ik ben in ieder geval vrouws genoeg om me niet te verlagen naar het niveau van sommige vrouwen. Nu de rest nog! And we will all live happily ever after ;-)

Noot van de redactie: dit stuk komt puur uit mijzelf en als je jezelf in één van de beschreven vrouwen herkent: maak jezelf niets wijs, ik schrijf vooral over mezelf en niet over andere vrouwen. Maar als je jezelf toch herkent, kun je er best wat mee doen…

Future Me

Posted on
8

De laatste tijd zie ik op veel weblogs allerlei posts over de toekomst. De toekomst, de toekomst, dat klinkt dus enorm eng. Ik vind het feit dat ik over negen jaar dertig ben al enorm frustrerend. Eigenlijk vind ik het feit dat ik over zes jaar zevenentwintig ben ook al frustrerend want fok, als je zevenentwintig bent, dan ben je dus bijna dertig. Ik weet niet zo goed of ik dat wel aan ga kunnen. Vroeger zei ik altijd dat ik op mijn vijfentwintigste zelfmoord zou plegen (de angst voor ouder worden zat er toen al in) en daar ben ik nu natuurlijk wel een beetje van terug gekomen, maar goed, alsnog vind ik het HE-LE-MAAL niets!

Waar zou ik zijn over tien jaar? Dat vraag ik me door al die blogjes regelmatig af. Ik heb al eerder geschreven over mijn zwarte gat, dat ik niet weet wat ik wil en dat ik nog niet klaar ben om mijn ‘serieuze leven’ voorgoed te gaan beginnen en zo denk ik er nog steeds over. Ik zou echt niet weten wat ik over tien jaar nou bereikt wil hebben. Dat betekent niet dat ik niet ambitieus ben, want dat ben ik wel, het is meer dat ik mezelf van tevoren niet wil beperken door dingen vast te leggen! Het leven draait natuurlijk ook een beetje (vooral) om genieten en niet om een perfect leven na te streven. Tenminste, dat is mijn visie op het leven.

Future me, wat moet die future me nou écht bereikt hebben? Wat moet die future me nou echt gedaan hebben? Werken bij de NOS is al geruime tijd een droom van me, dus dat zou fijn zijn. Eindelijk weer eens op vakantie gaan, dat wil ik binnen tien jaar ook wel gedaan hebben. Maar goed, dat is een beetje afgezaagd he?! Is het schokkend dat ik gewoon écht niet weet hoe ik er over tien jaar bij zal zitten? Of ik gelukkig ben, of ik kinderen heb, of ik een goede baan heb waar ik gelukkig van word, of ik een leuke man aan de haak heb geslagen en in staat ben die bij me te houden? Of ik nog steeds dezelfde vriendinnen heb, of ik inmiddels vaker tante ben geworden, of ik nog steeds in Amsterdam woon? Eerlijk, ik wíl het ook niet weten. Het leven moet gaan zoals het gaat. Is het erg dat ik er zo over denk?

Ik ben er een voorstander van mezelf te ontwikkelen en vind het heerlijk om te zien als anderen dat ook doen. Ik ben een aantal keer erg verdrietig geweest doordat ik mensen ben verloren. Je groeit simpelweg uit elkaar omdat de ene persoon zich ontwikkelt en de ander liever stil blijft staan. Die ander die al weet hoe de komende tien jaar van zijn of haar leven eruit gaat zien. Die ander die weet dat hij of zij nooit ergens voor hoeft te werken, het komt toch wel aanwaaien en anders zijn papa en mama daar om alles maar dan ook alles te schenken wat diegene wenst. Is dat nou leven? Is dat hoe je de komende tien jaar wilt leven? Nu je jong bent, je hoogtijdagen?

Ik weet niet hoe mijn leven er over tien jaar uit zal zien. Ik wil het ook niet weten. Ik weet alleen wel dat ik de komende tien jaar ontzettend wil genieten. Moet ik alleen wel nog even mijn angst voor ouder worden aan de kant zetten.

Fifteen minutes of fame

Posted on
9

Er zijn van die dingen die je gewoon één keer in je leven mee moet hebben gemaakt. Al is het maar puur voor de streling van je eigen ego. Zo was ik enorm blij toen ik in de zesde klas van de middelbare school alsnog op het podium mocht komen bij Sinterklaas. Of mijn figurantenrolletje in een film. Er waren al de hele dag audities, ik kwam toevallig langslopen, niet eens met het doel auditie te doen, en werd gelijk gekozen. Mijn vriendin, die al de hele dag in de kou stond te wachten op haar auditie, werd keihard afgewezen. Het zijn details die je leven gewoon ietsje completer maken.

En nu, dames en heren, zit daar een nieuw hoogtepunt bij. Er kan weer iets afgestreept worden op mijn ‘to meemaak lijstje’. Wat is het geval: ik sta in de schoolkrant! Schoolkrant vind ik trouwens een beetje een belabberd woord, want dat doet me denken aan die flutblaadjes met tienduizend spelfouten die je vroeger verplicht in je handen kreeg gedrukt. Officieel heet het dan ook ‘Weekblad van de HvA’, de Havana. Goed, nu moet ik eerlijk bekennen dat ik niet iets heel bijzonders heb gedaan om in het weekblad te verschijnen, maar ik sta in een vaste rubriek. Waar ik vertel over mijn favoriete dingen en dingen die ik absoluut niet uit kan staan. Mijn fifteen minutes of fame!

Vanaf vandaag ligt –ie op alle gebouwen van de HvA. Lachuh gieruh brulluh! En een beetje jammer; want de foto is echt heel kudt. Heeft overigens niets met de fotografe te maken, puur met het feit dat ik dit afgelopen jaar mijn fotogeniekheid ben verloren. En het speelt ook ontzettend mee dat ik dus de hele dag van hot naar her had gerend, gefietst en gedaan, waardoor ik echt oververhit aankwam en me niet uitgebreid op durfde te maken in de veel te kleine toilet aldaar.

Enfin, genoeg geluld. Open de link, scroll naar pagina 25 en negeer de foto. Adieu.

Linkje dus! (PDF)