Ik heb natuurlijk wel vaker over mijn mama geschreven, maar nooit écht over haar geschreven. In veel blogs speelde ze een klein rolletje, kwam ze even voorbij, maakte ik haar een klein beetje belachelijk maar het moraal van het verhaal ging dan uiteindelijk toch over mij. Duh. Dit is tenslotte ook mijn blog. En ik ben awesome.

Maar goed, die geweldigheid moet ergens vandaan komen en daar iedereen altijd zegt dat ik zo op mijn moeder lijk, zal zij er wel een grote rol in hebben gespeeld. Het is ook wel waar, wat de mensen zeggen. Dat we op elkaar lijken. Niet alleen heb ik qua uiterlijk veel van haar weg, ook qua innerlijk hebben we veel met elkaar gemeen. Al zijn er ook enkele grote verschillen.

We zijn allebei knettergek. We zijn allebei superintelligent. We zijn allebei iets te sociaal. En overgevoelig. Allebei denken we eerst aan anderen en dan pas aan onszelf. Gezellige boel bij ons, zul je denken. Maar er zijn momenten dat wij ENORM met elkaar botsen. Ook een gevolg van dat op elkaar lijken natuurlijk. Ik zal hieronder beschrijven welke botsopties er zijn:

1. We zijn het oprecht niet eens met elkaar. Mama begint er dan over en ik doe koppig, dan vindt ze me dus koppig, dan vind ik haar vervelend, dan vindt ze mij irritant, dan vind ik dat zij haar mond moet houden en uiteindelijk zeggen we sorry tegen elkaar.
2. Moeders heeft het beste met me voor maar ik wil het liever zelf doen. Gaat ongeveer hetzelfde als hierboven, ik zeg uiteindelijk sorry en zij ‘belooft’ dat ze zich er niet meer mee zal bemoeien (wat na twee weken dan zo eindigt: ,,Ik wil me nergens mee bemoeien hoor, maar, ehh, nou ja, hoe zit het nu met…?”
3. Mams wil me behoeden voor haar eigen fouten en/of beschermen. En verwacht dan net iets teveel van mij. Ik ga dan huilen en zeg dat ik niet aan al haar verwachtingen kan voldoen en dat ik heus wel fouten zal maken en dat ook moet doen en dat dat niet aan haar ligt maar dat ik soms vind dat ze me wat minder moet pushen en dan moet mamsje dus ook huilen want zo heeft ze het natuurlijk nooit bedoeld maar ze wil me beschermen en dan knuffelen we elkaar.

Mijn moeder en ik hebben een band die niet veel mensen met elkaar hebben. Dat zegt natuurlijk elke dochter over de relatie met haar moeder en elke moeder over de relatie met haar dochter maar bij ons is het echt zo. Goed, er zijn onderwerpen die ik liever vermijd (een vierletterwoord beginnend met een s, in het Engels is het een drieletterwoord en dat woord wordt ook veel gebruikt hier maar de correcte Nederlandse spelling heeft vier letters) want die gaan me gewoon te ver, maar verder kan ik overal met haar over praten en dat is altijd zo geweest. Mijn mama is zo speciaal en ik vind het een eer als mensen zeggen dat ik op haar lijk, zowel van buiten als van binnen. Moeders is één van de sterkste mensen die ik ken, wat zeg ik, ze is de allersterkste, ze heeft zoveel meegemaakt en zoveel overwonnen en altijd alles zelf gedaan. Niets dan respect. Een groot deel van haar leven stond alleen maar in teken van haar kinderen en sinds een paar jaar doet ze eindelijk waar zij zin in heeft en wat zij leuk vindt. Daarnaast is ze al jaren gelukkig met een superlieve vent (de J. van ‘mams en J.’ in mijn blogs) waar ik ook niet genoeg woorden aan kan schenken. Daar ben ik trots op, dat vind ik fijn en daar word ik blij van.

Weet je wat het met mijn moeder is? Als ik beslissingen maak, denk ik altijd aan haar. Negen van de tien keer bespreek ik het ook met haar, maar daarvoor al bedenk ik me wat zij ervan zal vinden. En als ik eigenlijk al weet dat mammie het geen goed idee vindt, dan durf ik het al bijna niet meer met haar te overleggen. Want als ik denk dat zij het geen goed idee vindt, dan is dat hoogstwaarschijnlijk ook zo. Mijn moeder heeft altijd gelijk. Echt. Over alles. Het maakt niet uit wat. De prijs van een pak melk of als ik wil weten of een hogere wiskundige berekening klopt (haha, as if), ze heeft het altijd bij het rechte eind. Ongelofelijk.

Het is niet voor niets dat mijn vrienden en vriendinnen zo gek op mijn moeder zijn. En dat ze me graag op komen zoeken als ik bij haar thuis ben, en dat ze graag komen eten bij haar en dat sommigen zelfs haar telefoonnummer hebben. En met haar pingen. Volkomen normaal, blijkbaar. Natuurlijk wel een beetje vleiend. Maar vanavond is ze eventjes van mij. Na een paar weken zonder mama, ga ik vanavond sushi met haar eten. En misschien kruip ik ook nog wel even op schoot, want ja, dat doe ik nu ik bijna 22 ben nog steeds als ik me rot voel en behoefte heb aan een knuffel van dat kleine gekke wijf met knalrode haren die altijd op hakken loopt zodat ze dan toch net iets groter is dan ik op mijn Vans.

P.S. En ja ik moet inderdaad iets bespreken waarvan ik al weet wat mams ervan vindt. Wordt vervolgd…