Tagarchief: trouwen

DIMLDINMD

Geplaatst op door
4

Dingen In Mijn Leven Die Ik Nog Moet Doen

Meer (verre) reizen maken

Met mijn moeder zo’n verre reis maken

Een master

Parachutespringen

Bungeejumpen

Een berg beklimmen (de laatste keer dat ik dat deed was ik zes en bijna dood)

In een straat in Amsterdam gaan wonen waar er geen muizen of ratten zijn

Mijn angsten overwinnen

Ooit wil ik graag trouwen en kindjes krijgen en burgerlijk zijn. Ooit.

Een boek schrijven

De loterij winnen

Iets anders met mijn haar doen dan lang en blond

Echt mooie foto’s leren maken

Het NOS-journaal presenteren

Een mooie documentaire maken

Ondanks dat ik nog niet eens een vierkant kan tekenen, toch gaan schilderen

Mijn familie die ik niet ken opzoeken. SURPRISEEEE!!

Moed verzamelen om mijn eigen bedrijf te beginnen

Voor altijd stoppen met horecawerk. Ooit komt de dag.

Goed leren snowboarden zodat ik niet meer mijn kniebanden scheur als ik vijf minuten op een board sta

Een hele avond uitgaan op pumps zonder na een paar uur van schoenen te wisselen

Al het bovenstaande waarmaken en vooral extreem gelukkig worden, zijn, blijven

Fok relaties

Geplaatst op door
11

Toen ik laatst tegen vriend R. zei dat ik het eindelijk, voor het eerst van mijn dateleven, helemaal niet erg vond om single te zijn, geloofde hij me niet. ,,Ontkenning dus”, was zijn oordeel. Ontkenning my ass, ik ben daadwerkelijk blij dat ik vrijgezel ben en dan niet alleen om de redenen ‘ik hoef met niemand rekening te houden’, of ‘ik hoef geen verantwoording af te leggen’ of ‘ik doe mijn eigen ding. Nee, ik vind het vooral fijn omdat ik nu lekker ga werken aan een hele andere relatie: die met mezelf.

Er is helemaal niets mis met jezelf verbeteren. Ik ben de laatste tijd bezig met een soort Rox 2.0. Ik probeer mijn zwaktes om te zetten in sterktes en als dat niet lukt, die zwaktes lekker los te laten. Ik bedoel, ik snap dat niemand perfect kan zijn en het is ook helemaal niet mijn streven dat te zijn, maar dingen aan jezelf veranderen die je niet bevallen, kan natuurlijk altijd. En vooralsnog heb ik daar helemaal geen vent bij nodig, want ik wil verdorie lekker zelf bepalen wat ik nou wel of niet leuk aan mezelf vind. En als ik het dus superleuk vind dat ik niet zo goed kan koken (ik noem maar wat) maar mijn eventuele vriend zou dat heel jammer vinden, zou ik daar veel te veel door beïnvloed worden. En daar heb ik nou juist geen zin in, want ik wil de Rox zijn die ik zelf voor ogen heb. En ik ben, al zeg ik het zelf, goed op weg. Ik heb zelfs voor het eerst in mijn leven een hartige taart gemaakt die gewoon is gelukt, dus met dat koken komt het in de loop der jaren ook wel goed.

Dat ik geen relatie heb, betekent niet dat ik geen liefde ervaar. Ik heb juist een heleboel verliefde momentjes. Mijn hart gaat sneller kloppen van mooie voetbalbeelden. Van mijn nieuwe camera die ik aan het uitvinden ben. Zoals gezegd van het feit dat ik mezelf verbeter. Mijn hart klopt sneller van momenten met lieve vrienden, van nieuwe schoenen, van fantastische jurken en tassen, van een mooie documentaire, een goed boek en bij het moment dat ik een nieuw liedje ontdek, welke ik vervolgens grijs draai. Ik hoor mijn hart ook kloppen bij het idee dat mijn moeder is getrouwd met J., dat broer bijna gaat trouwen met M., bij een dagje met mijn beebnichtje van 1, bij nagels lakken met mijn nichtje van 11, bij het over voetbal dicussiëren met mijn neefje van 9, bij de puberpraat met mijn tienerneef van 13, bij het prosecco drinken met mijn tante of als ik mijn haren laten verven door Omi. Bij een glimlach van een leuke vreemde op straat. En bij nog zoveel meer dingen.

Uiteindelijk is dat, naar mijn mening, ook waar het leven deels om draait. Kunnen genieten van kleine dingen. En je niet altijd maar zorgen maken, zoals ik voorheen deed. Alles analyseren en zesduizend afwegingen maken. Waarom? Als ik zo blij word van zoveel dingen, is dat het eigenlijk helemaal niet waard om over na te denken. Of dat nou over relaties gaat, over werk of over school. Fok dat. Ik wil genieten. Ik wil leven. Ik wil meer leven dan ik nu doe. Ik wil reizen. Ik wil ontdekken. Ik wil doen. Ik wil lachen, ik wil werken en ik wil tranen. Van geluk. Ik wil liefhebben en koesteren, ik wil adoreren en beminnen, ik wil zoveel en ik wil nu beginnen met alles uit het leven wat erin zit. Ik wil dat alleen.

Ik ben single, maar heb genoeg liefde. Wat komt, dat komt. Wat niet, dat niet. Nu gaat Rox 2.0 in the making eerst even lekker genieten.

Volgens mij in 1993

Geplaatst op door
3

Om deze blog begrijpelijk te kunnen lezen, moet je de volgende dingen weten:

  • J. is de partner van mijn moeder, al bijna zeventien jaar.
  • Oudste zus M. en jongste zus K. zijn de dochters van J. uit zijn eerste huwelijk, maar noem ik gewoon zussen. Dat mag na zo’n lange tijd. Ik heb officieel één ‘echte’ broer.
  • Schoonzus M. is verloofd met die broer.
  • Omi is de moeder van mijn moeder.
  • Mijn vader is gewoon mijn vader.

Mijn moeder treedt op 31 december in het huwelijksbootje met J. Op Tweede Paasdag van dit jaar werd ons verteld dat de twee na bijna zeventien jaar eindelijk eens een gokje zouden wagen en ik was dolenthousiast. Nu het bijna zover is, moet er natuurlijk van alles geregeld worden en daar spelen de vier kinderen (en eventuele aanhang) een grote rol in.

Voor één van de dingen die er voor het bruidspaar gepland worden, moest schoonzus M. weten wanneer mijn mamsje en de liefde van haar leven elkaar ontmoet hadden. Naar mijn weten was dit tijdens een toneelstuk in 1993, maar daar ze beiden nog getrouwd waren, hebben ze geen romance gestart. Toen ze een jaar laten allebei gingen scheiden, stond de weg open en is de relatie begonnen. Om het zeker te weten, besloot ik een rondje te bellen.

Oudste zus M. nam niet op, evenals de ceremoniemeesteressen en tevens beste vriendinnen van mijn moeder. Omi dan maar. Die was het met me eens dat het tijdens het toneelstuk was, maar wist me ook te vertellen dat het toen gelijk iets is geworden. ,,Dat kan niet Omi’’, zei ik. ,,Of je moet me hier duidelijk willen maken dat mijn moeder wél aan buitenechtelijke affaires deed.” Omi moest een beetje lachen en uiteindelijk werd mijn vorige blog erbij gehaald, want diep down inside zijn we ‘Allemaal Sletjes’  en dus zou vreemdgaan niet raar zijn. Leuk bedacht, maar nee, ik weet 100% zeker dat mijn moeder (en J.) niet zo is.

Ik belde vervolgens mijn jongste zus K. op. Zij dacht dat het met haar moeder te maken had. ,,Jouw moeder en mijn moeder waren eerst vriendinnen, dat was dus ook nog best lastig in het begin’’, zei K. ,,Weet je dat zeker’’, vroeg ik. ,,Ik wist dat eigenlijk helemaal niet. ,,Ja echt’’, zei zuslief. ,,Ik weet alleen dus niet zo goed wanneer ze elkaar dan voor het eerst ontmoet hebben’’.

In alle wanhoop besloot ik mijn vader op te bellen. Ik weet namelijk dat het iets te maken had met de oude basisschool van mij en broer R., waar mijn zussen ook op zaten (volgen jullie het nog trouwens?) en aangezien ik zeker wist dat mijn moeder en J. allebei nog getrouwd waren toen ze elkaar voor het eerst zagen, zou paps het misschien wel weten. ,,Ja, dat weet ik wel, ik heb ooit cabaret geschreven voor jullie school en daar deden ze allebei aan mee. En nog tig anderen. Leuk cabaret was dat’’, wist hij me te vertellen. ,,Are you sure pap, wanneer was dat dan, weet je zeker dat het niet bij dat ene toneelstuk was?’’ Hij wist het zeker. Hij wist alleen niet meer in welk jaar hij dat cabaret nou geschreven had.

Ik was inmiddels ten einde raad en belde schoonzus maar weer op. ,,Ik denk dat we die datum van dat ontmoeten maar moeten laten gaan. En ga dan voor ergens begin 1995, wanneer ze een relatie met elkaar kregen, dat lijkt me beter.’’ Schoonzus was het met me eens, maar voor mij was de kous nog niet af. Inmiddels was ik zelf ook wel enorm benieuwd naar wanneer de blikken van het bruidspaar elkaar voor het eerst hebben gekruist. En tegen alle regels in, vroeg ik dat gewoon aan ze. Het antwoord wisten ze zelf ook niet meer.

*HET VERHAAL BIJ DE FOTO*
Rox: ,,Ik moet even een foto hebben van jullie handen zo in elkaar voor een blog. Ja, nee, nu staan jullie voeten er ook op, doe dan even boven de grond zo, boven dat witte, dan heb ik gewoon een egale achtergrond.” Vervolgens gingen oudertjes op de grond liggen: ,,Hahaha Rox nu zijn onze handen zo boven de grond.” Wat een lolbroeken he?!

Er is nog HOOP

Geplaatst op door
10

Goed, nog één klein blogje over de liefde dan. Ik beloof dat ik daarna weer op zoek zal gaan naar een paar beschamende eigenschappen van mijzelf. Oké, let’s begin. Er zijn heel veel dingen waarin ik suck in dit leven. Zoals de liefde. En timing. Want maandag zette ik een blogje in de wacht over mijn suckende liefdesleven en suckende ‘ex-vriendjes’ en suckende afwasbeurten. Even tussendoor: ik begin een beetje te twijfelen aan het woord suck en de vervoegingen daarvan in deze blog. Maar ehm, het suckte dus allemaal. Dinsdagochtend werd de blog automatisch gepost, joepiedepoepie.

Nou had ik de blog nog geen vijf minuten af, of mijn broer belde me. Hij ging zijn vriendin M. ten huwelijk vragen. Nu ben ik nogal een fan van M., dus ik was zo mogelijk nog zenuwachtiger. En nu zat ik al een beetje in het complot, want ik wist dat hij het ging doen. Als broeder eenmaal iets in zijn hoofd heeft, moet het gelijk gebeuren. Nee hoor, zelf totaal geen last van, hoe kómen jullie daarbij?!

Enfin, ergens tussen tien en elf kreeg ik te horen dat ze ja had gezegd! YES TOT DE TIENDE MACHT! Detail: R. en M. zijn 11 maanden samen. Ja mensen, echt waar. Maar het zit zo goed tussen die twee! Echte liefde en zevende hemel praktijken. Ze hebben een soort van perfect-achtige relatie waar menig mens jaloers op is. Op de vraag ‘of het niet allemaal een beetje te snel gaat’ (ze hadden na drie maanden besloten samen te gaan wonen) zegt broer: ,,Er is geen formule voor de liefde. Als het goed zit, maakt tijd niet uit. En zij is het gewoon. Dat weet ik 100% zeker”. Isn’t that cute?

Maandagavond ben ik natuurlijk gelijk op mijn fiets gekropen en naar de stad gegaan om er wat champagne en vodka op te drinken. Dolle boel. Jaloersmakende mooie ring. PFFF, zo eentje, in ieder geval iets in die trant, wil ik er dus later ook he! Maar goed, waar ik nou uiteindelijk naar toe wil in dit verhaal: er is nog hoop! Dat is dus de moraal van dit stukje. Ik zeurde maandagavond een beetje dat ik voor de bruiloft wel een date wilde hebben, of nouja, een echt iets, want op de bruiloft van mijn zus was ik dus ook al alleen, triest, nou, toen zei M. dus: ,,Er is nog hoop! Je ziet hoe snel het kan gaan!”

Ja, er is nog hoop. Niemand had van zowel broer R. als van M. bedacht dat zij de eerste zouden zijn die zouden gaan trouwen. NIEMAND. Maar ze horen bij elkaar. En ik ben superblij en gelukkig. Voor hen, maar ook vanwege de boodschap van mijn geweldige schoonzusje M.. ER IS NOG HOOP!

P.S. Jullie kunnen het gelukkige koppel feliciteren. Als je me kent, ken je ook mijn broer en hoogstwaarschijnlijk M., dus aarzel niet en stuur ze een leuk berichtje! Mag ook hieronder geplaatst worden.
P.P.S. Ik probeer inderdaad een rol als getuige of maid of honor te bewerkstelligen.

God’s Wil

Geplaatst op door
9

Aangezien ik momenteel last heb van een enorme writersblock, en ook geen beschamende persoonlijke verhalen of eigenschappen meer op weet noemen, moeten jullie het maar doen met een leuke herinnering van mij. Een verhaal dat nog wel een tijdje de ronde blijft doen en dat sowieso op bepaalde bruiloften verteld gaat worden. Met liefde meegemaakt en met liefde geschreven. Als je jezelf hierin herkent: doe net alsof je neus bloedt. Je naam staat er niet bij en zal ook NOOOOIT bekend worden gemaakt ;) En als je liever niet hebt dat dit verhaal online staat, laat het me dan ook even weten xD

Mijn telefoon gaat. Ik zie haar naam staan op het scherm. Ik neem op. ,,Rox! Je gelooft nooit wat er is gebeurd! Ik ben gedumpt door Jezus. Voor Jezus. Ik ben gewoon gedumpt voor Jezus. Je neemt me verdomme maar mee uit, je voert me lam, je bezorgt me een one-night-stand, maar doe iets’’, schreeuwt ze. ,,Ik denk dat ik weet wat je bedoelt, maar leg het nog even uit voor de zekerheid.’’

Een maand daarvoor gingen we samen naar België. We moesten voor school, maar we konden best bedenken dat we wat uurtjes slaap meer zouden krijgen als we bij een vriend van mij gingen slapen, A., die in België studeerde. De treinreis alleen al was een avontuur. Een zware crimineel bleek zich verstopt te hebben in de trein, dus we stonden nogal een tijdje stil op Roosendaal. ,,Maak je niet druk’’, zei de conducteur. ,,Hij zit waarschijnlijk in het voorste deel. Dat hebben we nu afgesloten. Volgens mij zitten daar alleen maar Belgen, dus dat is niet zo erg’’, grapte hij. ,,En als je iets verdachts ziet, roep dan heel hard ‘code F’!’’ ,,Code F,’’ vroeg ik verbaasd. ,,F. Van fles’’, zei hij terwijl hij wees op de wijnfles die we bij ons hadden. ,,Aha’’, wist ik eruit te brengen.

Eenmaal in België ging de tijd – en de drank – snel. Mijn vriend A. had voor de gelegenheid zijn vriend K. gebeld, van origine ook Hollands. Nou, zijn eigenlijke roots lagen in Suriname, maar meneer was geboren en getogen in Rotterdam. De waterpijp kwam op tafel en dat was een dolle boel. En om het feest compleet te maken, gingen we naar DE studentendisco van België. Ergens onder de grond, waar ze dertig smaken jenever hadden, van appel tot chocolade. Die hebben we natuurlijk alle dertig uitgeprobeerd, want meer dan twee euro was je er niet aan kwijt. K. was overigens een geval apart. We wisten niet of hij nou voor mij of voor haar ging. En hij hield de hele tijd zijn jas aan. Na meerdere hints van onze kant, deed hij nog steeds geen afstand van zijn geliefde jas.

Over de details van de avond zal ik verder niet uitwijden, maar zij ging uiteindelijk met K. mee. Bij hem thuis moest de jas natuurlijk wel uit, en de trui uiteindelijk ook (het was trouwens mei) en wat bleek: K. had een hartapparaat. Vandaar. K.was heel gelovig. En dat is gek, want er is van alles tussen de lakens gebeurd die nacht. Dat vond God blijkbaar wel oké.

De volgende ochtend, onderweg naar onze uiteindelijke bestemming, vertelde ik haar dat ik dacht dat K. met haar wilde trouwen. Ze verklaarde me voor gek. ,,Dit was voor één keer’’. Maar ik kreeg gelijk. Een maand later was hij in Nederland, en hij zocht haar op. Zij had haar sexy lingerie aangedaan, sprong kittig op het bed en na wat zoenen stopte hij. ,,Ik kan het niet’’, zei hij en wees naar iets achter haar. ,,Vanwege die ezel?’’, vroeg ze verontwaardigd, doelend op één of ander plastic opblaasding wat achter haar bed stond. ,,Nee, vanwege hem.’’ En toen zag ze het. Het schilderijtje van Jezus wat ze aan haar muur had hangen. God was het er waarschijnlijk toch niet mee eens.

Keukenprinsesje

Geplaatst op door
8

Ik kan helemaaaaal niet koken. Dat is inmiddels ook wel algemeen bekend denk ik. Een keuken, ik weet ongeveer hoe het eruit ziet, maar verder dan dat gaat het niet. Geen idee hoe ik een oven aan de praat krijg of wanneer je nou een magnetron gebruikt. Ik maak geen grappen, ik heb vorige maand nog mijn moeder gebeld omdat ik haar oven niet snapte. Als ze van voor de Eerste Wereldoorlog komen, heb ik er geen problemen mee trouwens. Raar.

Ik vind koken ook gewoon niet zo leuk. Zeker niet als het alleen voor mezelf is. Waarom zou ik me in hemelsnaam uren uitsloven in een keuken als ik het binnen afzienbare tijd weer op heb gegeten? Sowieso ben ik ook geen ster in combinaties uitkiezen of iets nieuws proberen. Dat laatste doe ik nog wel regelmatig, maar het mislukt altijd. Dan heb ik er geen zin meer in, word ik gefrustreerd onder het motto ‘zie je wel dat ik niet kan koken dus waarom probeer ik het nog’ en moet ik de neiging een pan uit het raam te gooien ernstig onderdrukken.

Omi kan ontzettend goed koken. Moeders kan ontzettend goed koken. Mijn vader kan ontzettend goed koken. Ik snap niet waarom mij dat lot niet is gegund. Mijn tante zegt dat het waarschijnlijk gewoon een generatie over heeft geslagen. Zij beweert dat ze ook niet kan koken, maar dat de kans dat haar dochter dat later goed gaat kunnen daarom groter is. Ik moet eerlijk zeggen dat ik altijd prima eet bij mijn tante en vroeg me af hoe erg het dan wel niet met mij gesteld was. Er zijn namelijk serieus mensen die puur uit zelfbescherming niet willen eten wat ik gekookt heb. Verwende krengen zijn het.

Soms loop ik in de Albert Heijn en dan vraag ik me af: ‘wat nu weer? Wat zal ik nu weer eens gaan maken?’. Negen van de tien keer kom ik thuis met een maaltijdsalade of een zak spinazie. Maar dat word je op een gegeven moment ook zat. Al die kookprogramma’s helpen ook niet mee. Man, daar begint mijn maag spontaan van te knorren. Kijk ik naar ‘Over de Kook’ of ‘Masterchef’ en dan denk ik gelijk ‘dat wil ik ook!’. Maar het zit er gewoon niet in. Ik kan koken wat ik wil, ik kan proberen wat ik wil, ik zie mezelf in de nabije toekomst geen restaurantwaardige maaltijd op tafel zetten. Daarentegen houd ik wel weer van lekker eten. Een aparte wisselwerking.

Mijn broer, ook niet bepaald een chefkok, heeft het goed voor elkaar. Zijn vriendin M. is niet alleen een hele leuke meid maar kan ook immens goed koken. Ik eet graag op hun woonbootje en laat me verrassen door de lekkernijen die mijn schoonzus nu weer op tafel heeft gezet. Afgelopen weekend, toen mijn broeder en M. een feestje gaven, had ik het ook weer prima gepland en kwam ik netjes vlak voor het eten aanzetten. Ik heb er respect voor hoor. Dat je je keer op keer zo uitslooft, iets lekkers klaar kan maken en dat niet eens erg vindt!

Het lijkt me het beste als ik later met een man ga trouwen die net zoals M. een gave heeft om denderend te kunnen koken en dat leuk vindt. Maar goed, er zijn niet zo heel veel mannen die het tof vinden om elke dag in de keuken te staan terwijl hun vrouw op de bank het laatste voetbalnieuws nog even doorneemt of de tv-gids uitpluist. Want ‘dat hoort niet’. Ik besef me nu ineens ook dat ik mezelf nu helemaal niet goed in de markt zet zo, maar daar heb ik wel een oplossing voor. Één dag in de week wil ik mijn vent best gelukkig maken met heerlijk eten. Spaghetti met garnalen is een specialiteit van mij. Of pasta met tonijn. Nog beter: ik ga even langs de snackbar of bestel een pizza. Dat laatste is ook gewoon Italiaans hoor!

Over oude van dagen

Geplaatst op door
8

Ik had het helemaal niet erg gevonden om vijftig jaar eerder geboren te zijn. Al mijn hele leven ga ik er vanuit dat vroeger alles makkelijker was. Tuurlijk, er was minder te eten na de oorlog, en de salarissen waren niet om over naar huis te schrijven, en je deelde met acht broertjes of zusjes een kamer, maar ik ben er serieus van overtuigd dat dat beter voor mij zou zijn.

Tegenwoordig zijn er zoveel keuzes die je moet of kunt maken. En als twijfelaar krijg ik daar meestal flinke hoofdpijn van. Alleen al het feit dat er zo’n 85697 studies bestaan. Wat als je nou écht niet weet wat je later wilt doen? Hoe maak je dan een verstandige keuze? Want niet studeren is eigenlijk ook weer geen optie, niet in de minste plaats wegens het verwijt ‘maar hier in Nederland heb je tenminste de kans om te studeren. Dat zouden ze in Afrika ook wel willen’. Dat verwijt maak ik overigens ook regelmatig richting niet studerenden.

Nee mensen, vroeger had je de huishoudschool. Wat had ik daar graag mijn tijd gespendeerd. Met mijn lieve import-Australiërtje S. had ik het daar ook nog over. Die woont in Skippyland nu dus samen met een echte all Australian guy (ik zei het toch) en het huishouden brengt natuurlijk nogal wat perikelen met zich mee. En ook ik vraag me regelmatig af waarom ik niet kan koken of waarom ik geen zin heb in strijken. Waarom stof zich zo snel verspreidt, en op de meest vervelende plekken, wat een goede manier van dingen opbergen is zodat je huis er niet rommeliger op wordt en meer van dat soort belangrijke levensvragen.

Ja, S. en ik hadden die huishoudschool goed op de kop gezet. Om nog maar niet te spreken over alle mannendillema’s die we in die tijd gewoon niet gehad zouden hebben. Dat besefte ik me toen ik laatst met de welbekende Omi aan het shoppen was. Ik vroeg me af hoe mijn moeder en ik zo klein konden zijn, aangezien zij een mooie lengte heeft. Dat bleek van mijn opa te komen, die ik overigens nooit heb gezien. ,,Maar hij was toch niet kleiner dan jij’’, vroeg ik aan mijn Omi. ,,Jawel’’, antwoordde ze doodleuk. ,,WAAROM TROUWDE JE DAN MET HEM’’, gooide ik eruit. Want trouwens met een man die kleiner is, dat kan ik me maar moeilijk voorstellen. Omi legde me uit dat dat in die tijd moest, dat het normaal was om met je eerste vriendje te trouwen. OMG. HALLOOO. Hoe leuk is dat. Probeer de man op wie je al jaren verliefd bent te zoenen, en lukt het, verspreid het dan overal rond, zodat je ouders het een schande vinden en gelijk een huwelijk plannen. Geen gezeur, geen gezeik, maar een leven vol liefde. Of nou, dat hoop je dan maar, want Omi had het al snel gezien hoor.

Ik denk serieus dat jongeren van tegenwoordig oprecht struggelen met alle keuzes die ze moeten maken. Ik ben daar een levend voorbeeld van. De prestatiedrang is tegenwoordig groter dan ooit. En dat is aan de ene kant heel erg leuk omdat je enorm geprikkeld wordt om hard te werken, maar aan de andere kant zijn er mensen die niet met deze druk om kunnen gaan.

Maar goed, ik had het vooral heel erg makkelijk gevonden om een huishoudschooldiploma te hebben. Dan had ik misschien wel meer eten klaar kunnen maken dan een tosti of gebakken ei en op die manier mijn eerste vriendje aan me kunnen binden. Liefde van een man gaat tenslotte door de maag. En dan had ik nu vooral niet vanaf mijn bed de kamer rond gekeken met het idee ‘er moet hier iets gebeuren, maar wat?’