Ik heb een fascinatie die niet iedereen begrijpt. Misschien is fascinatie niet het goede woord, laten we het een interesse noemen. Die interesse betreft de Tweede Wereldoorlog. Ja, u leest het goed, u heeft hier te maken met een ware geschiedenisnerd.
Geschiedenis heb ik altijd interessant gevonden, met WOII als uitschieter. Uren, dagen, weken, maanden moet ik inmiddels al kwijt zijn door bezig te zijn met dit onderwerp. Boeken, dvd’s, videobanden, plakboeken, oude kranten, musea, internet, noem het maar op, ik absorbeer alle informatie. Er is zelfs een tijd geweest dat ik serienummers van tanks op kon noemen. Die tijd heb ik gelukkig achter me gelaten, maar ik weet er nog steeds veel vanaf.
Niet iedereen snapt deze interesse (dat snap ik dan weer niet). Gelukkig zijn er ook mensen in mijn omgeving die deze interesse delen, bijvoorbeeld mama’s man J. en vriendinnetje S. Dit levert wel eens vreemde situaties op, vooral qua taalgebruik. Zo schreeuw ik als ik bij mijn ouders ben regelmatig naar J.’s werkkamer: ,,Oorlog op Geo!’’ Dit betekent: ,,Er is een documentaire over de Tweede Wereldoorlog op National Geographic.’’ Ook bel ik J. wel eens op en zeg dan: ,,Yo, mijn wargehalte is vrij laag, heb je nog wat voor me?’’ Vertaling: ,,Hoi J., hoe gaat het met je, ik heb al een tijdje niets gekeken over de Tweede Wereldoorlog, heb je toevallig nog een nieuwe dvd of iets anders over dit onderwerp?’’ Het zal niemand verrassen dat mijn favoriete boek 1200 pagina’s oorlog bevat en dat ik regelmatig een stedentripje doen om ook in het buitenland oorlog ehh cultuur op te snuiven.
Mensen die niet veel met geschiedenis hebben, vragen mij wel eens wat ik er nou zo interessant aan vind. Dat weet ik niet zo goed, het intrigeert me gewoon enorm. Sowieso denk ik dat ik beter op mijn plek was geweest in het verleden, ik vind het heden soms wat te modern en technisch, maar goed, dat is makkelijk praten. Ik denk dat ik het bizar vind dat één man de wereld kan veranderen. Kan bepalen hoe de wereld eruit ziet. En dat er zoveel mensen zijn die dat een goed idee vinden. HOE KAN DAT?! Ik vind Hitler namelijk een ontzettende lul. Ik geloof ook niet in dat ‘Ich habe es nicht gewust’ gedoe, want zodra er mensen in de maatschappij worden buiten gesloten, weet je al dat de bedenker ervan nooit fit kan zijn.
Vriendinnetje S. is ook gefascineerd. Ook met haar heb ik soms vreemde dialogen. Zo keek ik, ja zelfs ik, van de week toch wat vreemd op toen ze mijn huis binnenkwam en riep: ,,Rox! Ik heb zin in nazi’s.’’ Wat niet betekende dat ze een racistisch mannelijk wezen in haar bed wilde, maar wat er natuurlijk op neerkwam dat zij een filmpje over de jaren ’30 en/of ’40 wilde zien. Ik begreep dat natuurlijk gelijk, maar ik geloof dat mijn buurmeisje wel een wenkbrauw omhoog trok.
Ik schaam me niet voor deze hobby. Integendeel. Maar panisch als ik ben, bewaar ik maar weinig oorlogsdvd’s en boeken in mijn eigen huis. Die sla ik allemaal op bij moeders en J. Ik heb een goede reden: WAT NOU als ik doodga en mensen gaan onderzoek doen in mijn huis en dan vinden ze honderden objecten over de oorlog. Dan denken ze dat ik een nazi-sympathisant ben. En ik als geschiedenisnerd weet één ding heel erg zeker: collaboreren met de Duitsers moet je voorkomen. Altijd. Overal. Geen uitzonderingen. Is zo’n fascinerende interesse toch nog ergens goed voor.
