De Dierenarts II

Zondag. Ik heb Jeroen gebeld en samen hebben we een etentje in elkaar gefrutseld. Rachel, Maxime, Sasha, Celina, David en Sanne zijn er ook, dus de hele club is compleet. Iedereen is redelijk wakker vandaag, dus het kan wel eens een leuke avond worden.

,,Dus eindstand: hij geeft me die druppels én zijn nummer.’’ Ik sluit het verhaal over de stagiair bij de dierenarts af. De rest moet lachen. ,,Dat had ik gister nog aan mijn bar. Komt er eentje met ‘twee bier en je nummer graag’. Alsof we die nog nooit gehoord hebben.’’, zegt Sanne daarna. Ze heeft gelijk, wij meiden hebben die zin allemaal gehoord. Zelfs David schept op dat meisjes dat ook bij hem doen. ,,Heb je hem al gebeld dan?’’, vraagt Celina. ,,Nee natuurlijk niet. Wat moet ik zeggen dan? Dat ik die oppas van de poes Poes was en dat ik geen idee heb hoe het met die kat gaat maar dat ik hem nog wel een keer wil zien?’’ Ik lach er zelf een beetje om. De meiden denken er anders over. ,,Ja!’’, roepen ze in koor. Ik moet nog harder lachen. Alsof ik Levi ooit ga bellen.

,,Oké, nu iedereen stil zijn!’’, zegt Sasha. Ik heb mijn telefoon op luidspreker staan, hij gaat over. ,,Met Levi’’, klinkt het aan de andere kant van de lijn. Ik kan mijn lach bijna niet inhouden, de rest ook niet. ,,Ja hallo. Ehm, je spreekt met Suus. Ik had vorige week mijn kat gebracht weet je nog?’’ ,,Oh tuurlijk. Poes. Hoe gaat het met haar? En met jou?’’ Wat gênant trouwens om dit te doen terwijl iedereen mee kan luisteren. Maar ik moet even doorzetten, want ik heb het beloofd. ,,Goed en goed. Dus om eerlijk te zijn belde ik niet voor een noodgeval met Poes.’’ Levi moet lachen. ,,Nou, als we toch op de eerlijke tour zijn, ik had je mijn nummer ook niet gegeven om me te bellen voor een noodgeval met Poes.’’ Op mijn mond komt een glimlach tevoorschijn. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Levi vult de stilte op. ,,Heb je anders zin om van de week een keertje wat te gaan eten?’’ Ik twijfel. Eten is gelijk weer zo drastisch. Dan moet je de hele tijd met elkaar praten, want je kunt niet zomaar weglopen als je eten er nog niet is. Ik krijg zowel van Rachel als Maxime een por in mijn zij, dus ik heb het idee dat zij willen dat ik ja zeg. ,,Ja dat lijkt me gezellig. Kun je donderdag?’’ ,,Donderdag is prima. Ik zoek wel een leuk restaurantje uit. Laat me maar via de sms weten waar en hoe laat ik je kan oppikken. Ik moet nu weer even door.’’ Als we hebben opgehangen, begint iedereen te joelen en te lachen. ,,Ik rijd donderdag langs je huis om te controleren hoor!’’, grapt Maxime. Ik moet er om lachen. ,,Nee lieverds, beloofd. Ik ga donderdag echt met Levi uit eten. Als jullie nou daarna naar Amsterdam komen, kunnen we met zijn allen uit.’’ De rest vindt het een goed plan. Als die date met Levi niks wordt, heb ik altijd nog een plan B om een leuke avond te hebben.

’s Avonds lig ik bed. Ik denk nog eens na over het feit dat ik met Levi ga eten. Ik had hem eigenlijk niet moeten bellen. Ik ben nog steeds een beetje kapot van het feit dat Jason weg is. Waarom doe ik mezelf dan tekort door tóch met een andere gozer af te spreken? Is mijn verlangen naar geborgenheid, naar liefde, dan zo groot? Zo groot dat ik elk mannelijk wezen dat ik tegenkom als potentiële kandidaat zie? En als dat zo is, ben ik dan de enige die er zo naar kijkt? Piekerend val ik in slaap.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s