Tandartstaferelen

Ik had me maar lam gezopen. Dat leek me de beste optie. Mijn tandartsangst is namelijk groter dan China en Rusland bij elkaar. Dus drie flessen wijn, dat was nog wel het beste idee van de dag. De dag voordat de hel begon.

Ik was al zes jaar niet naar de tandarts geweest toen ik vorige maand bij A. in de behandelkamer stapte. Ik moest bij het zien van zijn hoofd al huilen. Dat is verder niets persoonlijks hoor. Maar goed, bij elke stap die ik deed, kwam er weer een stortvloed aan tranen. A. wist niet zo goed wat hij ermee aanmoest. Eenmaal op de tandartsstoel voerde hij de controle dan ook grondig maar ietwat haastig uit. ,,Geen gaatjes”, concludeerde hij. Na zes jaar, geen enkel gaatje! Ik wilde al gaan glimlachen. ,,Maar je verstandskiezen moeten er wel uit.” In plaats daarvan begon ik maar weer keihard te janken. ,,Ohja, ehm, ik weet niet zo goed hoe ik dit moet brengen, maar wil je volgende keer misschien iemand meenemen?” Nog harder huilend liep ik de kamer weer uit.

Eenmaal thuis mijn moeder opgebeld. Die me dwong de tandarts te bellen. Om sorry te zeggen en een afspraak te maken. Moederskindje als ik ben, heb ik dat gedaan. En donderdag was het dus zover.

Ik weet niet hoe, maar ik ben die ochtend uit bed gekropen. En dat is knap, aangezien ik NIET meer weet hoe ik er woensdagnacht IN ben gekomen. Een koude douche hielp niet, een warme ook niet. Met moeders liep ik uiteindelijk naar de tandarts (ik moest tenslotte iemand meenemen), maar voor de gezelligheid had ik ook mijn kegel meegenomen. Met een veel te laag decolleté (,,Zoiets draag je anders nooit!”, aldus moeders) wilde ik de aandacht van mijn kater weghalen.

Mijn moeder probeerde me nog gerust te stellen. ,,Elke ervaring gaat voorbij”, riep ze. En: ,,Je woont al jaren op jezelf, dat ik mee moet naar de tandarts is al erg genoeg. Dus je moet je er doorheen slaan.” Verder drukte ze me op het hart de tandarts vooral niet te bedreigen, zoals ik bij de dokter ooit heb gedaan. Ik had daar trouwens zo een taakstraf voor kunnen krijgen, maar dat is weer een ander verhaal.

Ik kwam bij de tandarts-implantoloog, zoals dat met een mooi woord heet. Die inspecteerde mijn mond nog eens en concludeerde dat hij er nog een speciaal boortje bij moest hebben. Tijd voor mijn iPod. Het album van Fresku moest me redden. Niet alleen van de boor, maar ook van de stem van de tandarts-implantoloog. Die praat namelijk nog hoger dan Mariah Carey zingt.

Toen de tandarts-implantoloog met de verdovingsspuit voor mijn ogen zwaaide, begonnen mijn handen ook te zwaaien. ,,Dat is gevaarlijk”, riep hij. ,,Jij en die spuit zijn gevaarlijk”, riep ik huilend terug. Uiteindelijk werden mijn handen ergens onder gestopt, ik kon ze niet meer bewegen. Mijn moeder hield me vast aan mijn enkels. Een soort menselijke dwangbuis dus. Verdoving erin, toen ging het vrij snel. Huilend onderging ik de ingreep. Ik hoorde het kraken, ik voelde hem draaien, maar ik heb me stoer gehouden. Niet gegild, zachtjes gehuild, en geen bedreigingen geuit. Toen de hel eenmaal voorbij was, wist ik niet zo goed waar ik het moest zoeken, ik was vooral blij dat de verdoving nog zijn werk deed.

De tandarts-implantoloog vond me ook een ‘grote meid’. ,,Zie ik je volgende maand weer”, vroeg hij. ,,Doen we de linkerkant!”

Laat me dat even analyseren. Ik heb met een hamsterwang op Awakenings gelopen en dat heeft mijn reputatie geen goed gedaan. Ik zit nu op mijn stage en heb al een aantal scheve blikken mijn kant op zien gaan. In de trein wilde er niemand naast of tegenover me zitten, terwijl de drie stoelen bij mijn vierzit de enige lege stoelen in de hele coupé waren. Ik heb al vier-en-een-halve-dag amper gegeten en drink voornamelijk door een rietje. Ik kan geen bekenden onder ogen komen, de schaterlach van mijn broer zei me namelijk genoeg. Ik heb dagenlang nabloedingen gehad en op stage hangt een levensgrote foto van mij met dikke wang.

Of hij me volgende maand weer ziet. Ik denk het niet vriend.

Advertenties

5 Reacties op “Tandartstaferelen

  1. Nee lekker, drie maal raden naar welke beste man ik donderdag moet?! Oh wacht, ze zijn er alle vier al uit…pfieuw…Ik vroeg bij de eerste keer of ze er niet allemaal in 1x uit konden, want dan hoefde ik die kl*te ervaring niet nog een keer mee te maken. Mocht niet…en hoewel ik de 2de keer een adonis van een kaakchirurg had, hield dat de tranen niet tegen (nummer vier wilde niet weg, bleef rustig zitten en ineens leek het alsof ik niet verdoofd was)…

    So, I feel ya. Sterkte 😉

  2. Tja meiske het kan altijd erger mijn ex heeft 4 dagen op bed gelegen zonder dat hij mij herkende en dat terwijl ik hem zo goed vertroetelde.Zijn tandarts ( dat heette toen nog zo) zei;” je hebt er nog drie dus tot over 14 dagen.”
    Zie ik je donderdagavond ook of ben je dan nog aan het werk?
    liefs kus omi

  3. Tja… Ach… Lees telkens vol oprechte bewondering je verhalen die fabuleus zijn geschreven… Maar natuurlijk gaan die andere 2 er ook uit… 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s