‘Hoe gaat het in de liefde, Rox?’

Mijn vader was laatst weer eens op bezoek. We zien elkaar niet zo heel vaak, dus dat vond ik best leuk. Hij kwam even een kopje thee drinken nadat hij twee afspraken in Amsterdam had gehad. Ja mensen, dat was een dolle boel.

Mijn vader vroeg me hoe het in de liefde was. Nu moet ik daar eerlijk bij bekennen dat mi padre ook niet echt een held in de liefde is. Als we zijn liefdesgeschiedenis zouden bespreken, zijn we zeker 586 blogjes verder en dat wil ik zowel jullie als hem niet aandoen. Maar goed, terug naar die vraag dus. Hoe het in de liefde ging. Ja, wat zeg je daar dan op?

Ik vertelde mijn vader dat ik het niet zo goed wist allemaal. Maar dat ik na enig algemeen analyseren wel tot een conclusie was gekomen: ik val vaak op het onbereikbare. Als iemand niet gelijk op mij reageert, wordt het een soort spelletje. Dan wil ik iemand graag laten zien dat ik enorm interessant, getalenteerd, ambitieus, intelligent, knap, mooi, grappig, enfin, al die dingen en meer ben. Dat is natuurlijk heel fout enzo, dat weet ik, maar zo is het nou eenmaal. Daar kan ik ook niets aan doen. Misschien zit er iets mannelijks in mij. Iets met die ‘jacht’, waar die knapen het vaak over schijnen te hebben.

Maar zodra iemand te lief tegen mij gaat doen en de hele tijd gaat zeggen hoe leuk hij me wel niet vindt, krijg ik een soort allergische reactie. Dat is natuurlijk ook weer heel raar, want menig meisje vindt het leuk om te horen dat een mannelijk wezen haar leuk vindt. Ik heb dat beduidend minder. Als ik eenmaal een relatie heb met iemand waar ik gek op ben, oké, dan mag je best af en toe zeggen hoeveel je van me houdt en dat je de gelukkigste man op aarde bent omdat je met mij gaat, maar daarvoor moet je dat minimaliseren. Dan mag je het er één of twee keer ingooien zodat ik weet dat mijn speltactieken ook niet helemaal nutteloos zijn. En subtiel dan wel een beetje alsjeblieft.

Nu ik het zo opschrijf, vind ik het ook maar raar allemaal hoor. Ik heb er ook niet echt een verklaring voor, waarom ik dat nou heb. Mijn vader had na een algemene analyse wel een conclusie. ,,Jij hebt bindingsangst’’, gooide hij eruit. ‘Nou nou nou paps’, dacht ik bij mezelf, ‘is dat nou wel echt waar?’ En na nog een algemene analyse kwam ik tot de conclusie dat hij daar best eens gelijk in zou kunnen hebben.

Ik word heel nerveus bij het idee dat ik constant met iemand bezig moet zijn. Ik heb dat één keer gedaan en we kunnen allemaal een paar blogjes teruglezen om te weten hoe dat is afgelopen. Ben ik dus geen donder mee opgeschoten. Ik ben 21, in de bloei van mijn leven. Waarom zou ik dan constant met iemand op de bank gaan zitten, zoals ik veel vriendinnen zie doen? Nee, dat is niet voor mij weggelegd. Ik wil uitgaan met vrienden en vriendinnen, leuke dingen doen, mijn eigen keuzes maken zonder dat iets in mijn achterhoofd me herinnert aan mijn geliefde. Ik zou het absoluut niet erg vinden om een relatie te hebben, maar dat moet er dan wel eentje zijn waarin ik dit allemaal kan doen. En die vind je dus niet zo snel. Dat klinkt misschien een beetje egoïstisch, maar dat is het eigenlijk juist niet.

Misschien is het stom, omdat ik eventueel dingen laat lopen die heel mooi zouden kunnen zijn. Maar goed, als je echt voorbestemd bent voor elkaar, kom je ook bij elkaar als de bindingsangst een stuk minder is geworden. Of is de bindingsangst in één keer helemaal verdwenen. I don’t know. Tot die tijd kan ik in ieder geval samen met paps een ramp zijn in liefde en alles wat daarmee te maken heeft. Zeg vader, hoe zat het nou ook alweer bij jou?

Advertenties

19 Reacties op “‘Hoe gaat het in de liefde, Rox?’

  1. Geloof me, je hebt geen bindingsangst. Je kunt nog lang genoeg op de bank zitten. Nu leven en genieten. Beetje rondkijken, mannen nog beter leren kennen en een beetje met ze ‘spelen’. En vooral jezelf leren kennen. Wat vind jij belangrijk in een relatie. En dat is vast niet op de bank hangen..:-) Je vader ziet het wellicht anders, maar voor hem is 21 zijn lang geleden..:-)

  2. Hm ik voel me aangesproken. In jouw conclusie ben ik een bankzitter. Dat is niet tof, ik heb niet eens een bank! Godzijdank heb ik een vent waarmee het nooit saai is:p

  3. Ach, ik voel me pas aangesproken! Maar wat is vrij zijn? Het is ook heel bevrijdend als je eindelijk beseft dat je vrij bent een zaterdagavond op de bank te zitten inplaats van elke week vrijdag en zaterdag uit te ‘moeten’ gaan. Je bent nooit helemaal vrij niet als single en niet als stel…

  4. Je weet wat het betekent dat je dat nu zo stellig zegt hé? Dat je aankomend weekend de ware Jacob tegen het goddelijke lijf loopt en volgende week samenwoond. Ik zou maar snel afkloppen als ik jou was…

  5. 21. Pf. Waar maak je je druk om. Leef, geniet en wordt banktrut wanneer het op je weg komt. Alles rustig aantjes en op het gemakje, wedden dat je dan de perfecte banktrut wordt en er ook nog eens van geniet!

  6. De standaardreactie is: “Ach, 21, nog de tijd van je leven, geniet!” Maar ik heb zo de indruk dat je dat aan het doen bent! 😉

    Herkenbaar, trouwens! Ik krijg ook bindingsangst. Of zoiets. Het komt gewoon neer op: ik denk er te veel over na.
    Bijvoorbeeld in een beginstadion of dateperiode denken de meeste mensen iets als: we zien wel hoe het loopt…
    Dan denk ik al aan het feit dat ik misschien wel eens naar zijn ouderlijk huis zal moeten (nooo!), of ben ik bang dat ik ineens té veel tijd met hem zal doorbrengen in één keer.

    Ik vrees dat we oude vrijsters worden, Roxanne. 😀

    • Hahaha, ik vrees het ook, Ilse! Daar hebben mijn vriendinnen me wel eens voor gewaarschuwd. Het worden of zes kinderen van zeven mannen op een flatje in een achterstandswijk, of dertig katten! Ik heb dat beide gevallen geen waarheid zullen worden 😉

  7. 21 jaar, ik woon samen, we hebben een bank en twee planten en willen een kat. Ik rol echter nog met enige regelmaat de kroeg uit, doe dingen met vrienden en wordt beste maatjes met vreemden… In een goede relatie moet je ook niet constant met de ander bezig zijn *doet de oprah* komt goed tijger 🙂

  8. Liefje, blijf nog maar even genieten van je leven, als de ‘ware” langs komt is er tijd zat om anders te gaan leven. Maar onthoud een ding blijf bij jezelf dat is ook heel belangrijk in een relatie anders is de “Ware”niet lang meer de man in je leven waarmee je nog langer wilt leven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s