Opdat wij nooit zullen vergeten (Alphen)

Mijn excuses. Ik heb al een tijdje niet geschreven. In den beginne omdat ik gewoon eventjes geen inspiratie had en daarnaast eigenlijk ook geen tijd, later omdat ik het moeilijk vond en vind om over leuke dingen te schrijven. Ik heb daar momenteel nogal moeite mee.

Wat mijn vaste lezers misschien wel zullen weten, is dat ik oorspronkelijk uit Alphen aan den Rijn kom. We weten allemaal wat daar afgelopen zaterdag, 9 april 2011, is gebeurd. Een jongeman van 24 heeft daar, voor hij zichzelf neerschoot, zes anderen gedood en er daarnaast een heleboel verwond door met een mitrailleur in een winkelcentrum om zich heen te schieten. Schokkend, zeer schokkend. En als Alphense komt het nog net iets dichterbij. Ik mag dan al een aantal jaren in Amsterdam wonen, ik kom nog vrijwel elke week in Alphen. Een deel van mijn familie en vrienden woont er en daarnaast woont vriendjelief in een, oké ik zeg het gewoon, dorp ernaast. En hoe hard ik het af en toe ontkend heb, Alphen aan den Rijn is altijd in mijn hart gebleven en zal daar ook niet uitgaan. Mijn jeugd ís Alphen.

Er is al genoeg over de gebeurtenis geschreven en gezegd. Elk detail en elk gerucht wordt besproken in de media. Wie ben ik dan nog om mijn visie op het hele gebeuren met anderen te delen? Ik wil er ook niet teveel over zeggen. Ik ben allang blij dat mijn familieleden en goede vrienden ongedeerd zijn. Ik kan met trots zeggen dat mijn oom een doodsbang kind heeft geholpen. Ja, twee van de gewonden zijn bekenden, maar godzijdank ken ik niemand die overleden is en – hoe egoïstisch ook – de mensen die gewond raakten, kende ik niet erg goed en had ik al tijden niet gezien. Kortom: het grote verdriet is mij bespaard gebleven.

Dat neemt niet weg dat ik het allemaal erg schokkend vind. Ik ken het winkelcentrum goed. Ik woonde er vroeger vlakbij en ik kwam er met mijn moeder om boodschappen te doen. Bij de C1000 hadden ze toen nog van die snoepbakken waar ik regelmatig een heksendropje uit heb gejat, want mijn hemel, wat vond ik die lekker. Toen ik ouder was, kwam ik er om te hangen, want bij de snackbar verzamelden zich een hoop knappe jongens. Mijn jeugdvriendinnetje C. (die naast het winkelcentrum woonde in dezelfde flat als de dader) en ik wilden elke dag wel een ijsje bij de friettent halen, wat haar moeder natuurlijk menig maal verbood. Ach, de good old days. Mijn tante woont nog steeds vlakbij het winkelcentrum en dus rijd ik er nog regelmatig langs. Altijd kijk ik er met een glimlach naar en denk ik aan de nummers die ik in de parkeergarage met mooiboys uitgewisseld heb na het ‘ijsjes halen’.

De glimlach zal waarschijnlijk plaatsmaken voor een ander gevoel. Dat doet het nu al. Ik vind het nog steeds onwerkelijk wat er is gebeurd. Ik kan me niet voorstellen hoe wanhopig iemand moet zijn om tot zo’n daad te komen. Wat hem bewogen heeft. De grote vraag ‘waarom’ is misschien nutteloos, maar wel een hele goede.

Ik raak gefrustreerd als ik zie hoe er op internet om wordt gegaan met deze ingrijpende gebeurtenis. Dreigtweets om het nog eens over te doen, iemand die zich voordoet als een plaatsgenoot met dezelfde naam van de dader, advertenties over zelfverdedigingscursussen met de tekst ‘Alphen overleven?’, echt, ik kan er met mijn hoofd niet bij. Snapt niemand dat de pijn bij sommige mensen heel erg diep zit? Dat wij als Alphenaren niet begrijpen hoe zoiets nou kon gebeuren in deze toch nog redelijke ons-kent-ons-stad? Over elk detail wordt geschreven, elk gerucht wordt behandeld, de schietpartij in Alphen aan den Rijn wordt aangegrepen door journalisten om de meest nutteloze artikelen met de meest nietszeggende boodschappen ever aan de man te brengen. Stop daarmee! Alphenaren willen feiten en een antwoord op het ‘waarom’. Niet-Alphenaren lijken zich er bijna niet meer om te bekommeren, aan het Twitter- en Facebookgebruik van al enkele uren daarna te zien. Maar bij de mensen die zaterdag in de Ridderhof waren, is het beeld van de ravage nog niet verdwenen, hoor.

Mijn gedachten zijn bij mijn stadsgenoten, de nabestaanden van de slachtoffers, alle betrokkenen en OOK bij de ouders van de dader. Mijn mooie Alphen aan den Rijn is veranderd. Hopelijk zijn wij nu meer solidair, zullen wij elkaar meer steunen. Het blijft ons in ieder geval altijd bij. Opdat wij nooit zullen vergeten.

Advertenties

7 Reacties op “Opdat wij nooit zullen vergeten (Alphen)

  1. We hebben hier iets gelijkaardigs gehad, een tijdje geleden. Ook met onbegrijpbare reacties en waarom-theorietjes die helemaal nergens op sloegen. Volgens mij komt dat gewoon omdat zij een soort ‘buitenstaanders’ zijn van de hele situatie. Hoe dichter het bij je staat, hoe meer je je het aantrekt, denk ik.

    Heel begrijpelijk dat het een schok voor je was/is en dat je even niet meer over leuke dingen kan schrijven. Niemand zal je dat kwalijk nemen.

  2. Lieve Roxanne, ik kan hier niet op reageren, want het is inderdaad een dubbel gevoel. Blij dat er niets is gebeurd met mijn kinderen en kleinkinderen en ongeloof over hoe kan dit. Ik denk dat deze gebeurtenis voor iedereen moeilijk is en een ieder moet het op zijn/haar manier verwerken of hulp zoeken. Maar verwerken is geen vergeten en dat hoeft ook niet, Laten we hopen dat zoiets niet meer gebeurd in Nederland.

  3. Hoi Roxanne,
    Als mede-Alphenaar klinkt dit allemaal erg bekend.
    Zorgen om de mensen om je heen en vooral het besef dat zelfs in het relatief kleine Alphen verschrikkelijke dingen kunnen gebeuren. Enorm onveilig gevoel..
    Mooi verwoord!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s