Fietsen in Amsterdam

Laat ik jullie eens iets vertellen over fietsen in Amsterdam. Fietsen in Amsterdam is echt heel bijzonder, namelijk. Het is een ervaring an sich.

Nederland is natuurlijk een echt fietsland. Nog voordat je kunt lopen, zetten je ouders je hoogstwaarschijnlijk op een fiets neer. Zo ging dat bij mij in ieder geval wel. Al zolang ik me kan herinneren, beweeg ik mij door het leven met een tweewieler, de zijwieltjes niet meegerekend. Ik kan mezelf dus wel een ervaren fietsster (wat een woord) noemen. Dacht ik. Daar kwam ik wel een beetje op terug toen ik een paar jaar geleden naar Amsterdam verhuisde.

Het zit namelijk zo: het verkeer in Amsterdam is, ehm, op zijn zachtst gezegd, nogal, tja, apart. En druk. Heel erg druk. Daar moest ik dus nogal aan wennen in het begin. Het eerste jaar dat ik in Amsterdam woonde, heb ik sowieso amper gefietst (ik woonde in Noord, come on, ik ga niet eerst naar een pont fietsen en dan oversteken en dan daar weer verder fietsen, let’s be real, dat duurt te lang) maar toen ik eenmaal richting centrum vertrok, heb ik gelijk mijn fietsje over laten komen. Ik was overal toch snel (ik kom daar nu un poco van terug, zo blijft naar Oost of Zuid fietsen gewoon een roteind), dus geen probleem. Maar man man man, wat schrok ik me een hoedje! Ik wist wel dat fietsers in Amsterdam van mening waren dat zij altijd en overal voorrang hadden, maar dat dat ook betekende dat zij andere fietsers afsneden en dergelijke, dat was mij even ontgaan.

Ik kan me nog herinneren dat ik met mijn nicht naar een feestje in Oost ging. We moesten dus eventjes fietsen en zij, echte Amsterdamse, slingerde overal tussendoor terwijl ik alleen maar geluiden produceerde als ‘AAAHHH’ en ‘HEEELPP’ en ‘FUCK!’ en ‘OH MY GOD’. Nicht moest hier wel om lachen en hield weinig rekening met mijn angsten. ,,Gewoon doortrappen. En net zo hard meedoen!’’, was haar advies.

Het heeft even geduurd, maar inmiddels heb ik haar advies opgevolgd. Ik slinger overal doorheen, fiets sporadisch op de stoep, vind dat auto’s geen recht van spreken hebben in het Amsterdamse verkeer, rinkel mijn bel als ik daar zin in heb, fiets zo ongeveer met 30 kilometer per uur, weet naar veel bestemmingen de kortste weg en fiets niet naar een bestemming buiten de ring. Een volwaardig Amsterdams fietsgenie dus.

Fietsen in Amsterdam blijft natuurlijk een soort zelfmoordpoging (vooral als je op zaterdagmiddag in de Amsterdamse binnenstad fietst, dan heb je echt suïcidale neigingen) maar tegelijkertijd is het ook één van de prachtigste dingen die er bestaat op deze wereld. Op een warme, zonnige dag met een klein briesje geniet ik van Amsterdam op de fiets. Het maakt me gelukkig, het maakt me blij, Amsterdam is zo mooi in de lente en de zomer. De rust die ik krijg, de straaltjes vrede die ik bij mezelf naar binnen voel stralen, ja, dat is nou echt het ultieme geluk.

Tegenwoordig heb ik een nieuwe fiets (thanks pap). Een hele mooie en hippe fiets. En ik weet zeker dat wij deze zomer een dreamteam zullen vormen. Mijn fiets en ik, slingerend, vloekend, bellend en op de stoep rijdend door Amsterdam. Ik heb er zin in.

Advertenties

5 Reacties op “Fietsen in Amsterdam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s