Dag liefste

Het is wel goed zo. Onze tijd is geweest. Voor nu, in ieder geval. De dagelijkse sleur was iets wat ik steeds minder kon verkroppen. Elke dag dezelfde routine. Elke dag zag je er hetzelfde uit, je deed nooit eens moeite om me te verrassen. Zelden kon ik een nieuwe eigenschap van jou ontdekken die mijn hart sneller deed kloppen, zoals dat in het begin wel gebeurde. Ik was er wel klaar mee. Ik had behoefte aan hartkloppingen.

Niet dat ik niet van je gehouden heb, hoor. Integendeel. Met heel mijn hart heb ik van je gehouden en dat doe ik nog steeds. Niemand kan, mag of zal ooit jouw plek innemen. Jij kan niet vervangen worden. Niemand zal dezelfde invloed op mij hebben als jij hebt gehad, niemand zal me zo tot wanhoop kunnen drijven of juist zo gelukkig kunnen maken. Niemand kan de geschiedenis met mij delen die wij samen delen. Die we al zolang delen.

Ik wil je niet kwijt, heus niet. En ik reken er ook op dat je er altijd voor me zult zijn. Als ik even dat oude vertrouwde gevoel nodig heb, als ik moet weten waar ik vandaan kom, als ik eraan herinnerd moet worden hoe ik gegroeid ben de laatste jaren. Als ik het moeilijk heb en een oude vriend nodig heb. Iemand waar ik van op aan kan. Iemand die me met beide benen op de grond zet als het moet, en me vertelt hoe het nou werkelijk in elkaar zit.

Je bent vast niet boos dat ik iemand anders heb gevonden. Je weet heus wel dat ik terugkom. Dat dit maar een tijdelijk iets is. Tenminste, daar gaan we nu vanuit. Als geen ander heb jij meegemaakt wat het is als mensen je verlaten, en niet dat ik het goedpraat, maar ik denk dat je het dus ook wel aankunt dat ik even niet meer bij je wil zijn. Mensen komen en mensen gaan. Dat weet jij. Dat is ook goed. Je weet zelf wel wat je waard bent.

Ik weet ook niet waarom ik opeens zo’n desastreuze beslissing heb gemaakt. Waarom ik er niet eerst over nagedacht heb. Of het wel goed was om je te verlaten en of ik wel zonder je kon. Maar dat was hoe ik me voelde. Ik was jou even zo ongelofelijk zat. Want ondanks dat we op elkaar kunnen rekenen, heb je ook een heleboel dingen gedaan die ik nooit echt heb kunnen waarderen. Zo vaak ben ik in jouw houdgreep gekwetst, verlaten, boos gemaakt en zo vaak heb ik in jouw houdgreep gehuild, geschreeuwd en geschopt. Ik had er geen zin meer in. Het was te vermoeiend. Het kostte me allemaal teveel energie. Ik vond dat ik het verdiende om minder gekwetst te worden, minder verlaten te worden en een stuk minder boos te zijn. Ik wilde niet meer huilen, schreeuwen of schoppen. En dus besloot ik mijn geluk met iemand anders te beproeven. Dat begrijp je toch wel?!

Liefste. Ik adem je, ik voel je, ik hoor je, ik leef en beleef je. Altijd. Onthoud dat maar. Een afscheid hoeft niet bindend te zijn. Ik zeg geen vaarwel voor altijd, ik zeg tot ziens. Tot de volgende keer. We komen elkaar wel weer tegen. Haat en liefde gaan bij ons hand in hand. Lang zal ik niet zonder je kunnen. Vertrouw daar maar op. En zorg ondertussen voor alles wat ik achterlaat. Tot gauw, mijn mooie Amsterdam.

Advertenties

4 Reacties op “Dag liefste

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s