Hoestsiroop en een soeplepel (ode aan Klaas)

hoestsiroop,,Drie tot vier maal daags een soeplepel”, zei de apothekeres. Ik stond tegenover haar omdat ik al zeker een week of twee last had van een ellendige hoest, die ’s nachts niet alleen mijzelf, maar ook de rest van de straat wakker hield.

Zo blij als ik was met mijn hoestsiroop, zo depressief werd ik van het woord soeplepel. Niet alleen leek het me een akelige hoeveelheid siroop die ik naar binnen moest werken (had ik dan niet direct een fles of 38 moeten kopen?), het bracht ook allerlei nare associaties naar boven.

Het toeval wilde namelijk dat mijn geliefde vis Klaas enkele dagen daarvoor was overleden. De doodsoorzaak van Klaas is officieel onbekend, maar het kan best iets te maken hebben met het feit dat hij als kleine sluierstaartvis zeker even groot was als de gemiddelde computermuis, en dat kwam weer doordat hij veel te veel at. Zoveel, dat hij zelfs mijn andere geliefde vis, Zatte Rita, aan de kant duwde als ik wat voer in het aquarium strooide. De dag voor het noodlottige ongeval had ik ook nog eens de bus met eten laten vallen, waardoor er voor drie weken aan vissenvoer op de grond lag. We zouden dus kunnen concluderen dat de dood van Klaas indirect door mij komt, en daardoor voelde ik me de slechtste vissenmoeder op aarde.

Het was bijzonder moeilijk om Klaas te zien lijden (hij was al verkleurd, hing ondersteboven en kon amper bewegen) en ik durfde zelf ook nog eens niets te doen omdat ik zo in paniek was. Ja, ik huil om een vis. Ik houd nou eenmaal van dieren. Dus toen De Belg arriveerde, moest hij Klaas maar uit zijn lijden verlossen. Na gedegen research, inderdaad Google, bleek de meest humane manier Klaas in één keer dood te slaan met bijvoorbeeld een hamer. Door de plee spoelen was uit den boze, maar dat was ik toch al niet van plan want ik wilde Klaas wel begraven. De Belg zou Klaas dus doodslaan met een… Soeplepel. Want een hamer, daar kwamen we niet op na het lezen van meerdere websites over visseneuthanasie met hamers.

De hele ceremonie heeft diepe wonden achtergelaten. Zo kon er geen echte begrafenis plaatsvinden (midden in de stad wonen zonder tuin heeft soms zijn nadelen) en deed het me pijn om Zatte Rita naar haar vriend te zien zoeken. Zo’n klein visje, zo alleen in een groot aquarium. Maar nog erger was dat De Belg de soeplepel gewoon in het zicht liet staan, en na wat afspoelen in de vaatwasser deponeerde. Op de één of andere manier vond ik het zeer luguber om het moordwapen van Klaas tegelijkertijd schoon te spoelen met ons dagelijkse bestek.

,,Heeft u me gehoord mevrouw’’, vroeg de apothekeres vriendelijk. Ik schrok wakker uit mijn trance en stamelde iets in de trant van ,,ehh ja, soeplepel, drie keer, ja’’. Ik kon mijn tranen nog net bedwingen. Mijn lieve Klaas. Opeens begon de apothekeres te lachen. ,,Ach sorry, helemaal vergeten, voor jullie Nederlanders is een soeplepel natuurlijk een eetlepel!’’. Ja, dat had ik zelf ook wel bedacht, maar het was toch fijn geweest als de apothekeres dit eerder zo had geformuleerd. Dan had ik de enorm stressvolle overlijdensdag van mijn maatje Klaas niet nog eens mee hoeven maken.

R.I.P. Klaas, ik zal je bolle ogen en dikke buik nooit vergeten.

Advertenties

4 Reacties op “Hoestsiroop en een soeplepel (ode aan Klaas)

  1. Ja, het is een bijzonder kind en schrijven kan ze. Geweldig leuk en fijn dat hij de verhuizing naar qua la Lumpur niet mee hoeft te maken en alleen thuis was zou ook geen optie zijn voor zo’n aanhankelijk dier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s