La Bicyclette Bleue

AVT_Regine-Deforges_4268Misschien hebben jullie net zoals ik vorige week op internet gelezen dat Régine Deforges is overleden. Ze was de schrijfster van mijn favoriete boek: De Blauwe Fiets, ofwel La Bicyclette Bleue (dat klinkt wat chiquer dan de Nederlandse vertaling). Eigenlijk is het een trilogie, maar ik heb het in boekvorm waar alle drie de delen gewoon als een geheel worden gepresenteerd.

Ik heb altijd al graag gelezen en ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in de Tweede Wereldoorlog, dus ik was dan ook verrukt toen ik dit boek van mijn Omi kreeg (ik was denk ik een jaar of 16). Dat het ruim 1100 pagina’s telde maakte me dan ook niet veel uit, want toen ik eenmaal was begonnen met lezen kon ik niet meer stoppen. Inmiddels is dat al zo’n acht keer voorgekomen, want minimaal één keer per jaar moet ik mezelf opsluiten om te verdwijnen in Franse landschappen anno 1940-1945.

Ik zal het jullie sterker vertellen, ik ben verliefd geworden op één van de hoofdpersonages. Dit is echt geen grap. Ik was zo verliefd op François Tavernier, de man die uiteindelijk het hart weet te veroveren van de onuitstaanbare maar oh zo schone Léa Delmas, het meisje met de blauwe fiets die daarmee geheime boodschappen overbrengt. Overal ging ik op zoek naar een François. Ik zocht hem tussen de toeristen in Amsterdam, ik ging naar Brussel (ze spreken er tenslotte Frans), in Parijs moest ik hem tegenkomen, maar het gebeurde natuurlijk niet. Geen enkele Fransman of François genaamde man kwam in de beurt van meneer Tavernier. Ik ben nog steeds teleurgesteld.

Op een gegeven moment leende ik het boek uit aan beste vriendin S. Al na een paar uur belde ze me op met de mededeling dat ze verliefd was geworden op één van de personages. Ik ben toen letterlijk ietwat pissig geworden omdat het om François bleek te gaan en die was toch al mooi van mij. Later vond ik dat echt diep triest, des te meer omdat er in het echt dus geen François bleek te bestaan, maar op dat moment voelde het zo. Ook zag de François van S. er helemaal niet zo uit als mijn François en dat was toch ook wel gek.

Het boek is heel bijzonder voor mij. Zo bijzonder dat ik het zelfs heb laten inpakken en overschepen naar Maleisië terwijl ik van moeders en J. toch echt een superhandige e-reader heb gekregen (ik heb de tijd van mijn leven met dat ding, hij heet trouwens Adriaan, het voelt als een hele slimme Adriaan, maar ik mag Adri zeggen). Het boek kan mij opvrolijken als ik het nodig heb, en kan me even laten huilen als juist daar behoefte aan is. Ik vergeet alles om mij heen, de hele wereld, als wij samen zijn. La Bicyclette Bleue en ik.

Régine Deforges is overleden. Maar ze heeft mij iets prachtigs nagelaten. En daar ben ik haar (en natuurlijk mijn Omi) voor altijd dankbaar voor.

Advertenties

2 Reacties op “La Bicyclette Bleue

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s