YC – De Veilige Weg

Eén keer per maand plaats ik een blog met een door jullie verzonnen onderwerp. Ook een suggestie? Laat het weten in de reacties. Deze maand komt het onderwerp van Judith (van wie ik stiekem dit idee heb gestolen omdat zij als zomerproject 25 blogs over aangedragen onderwerpen schrijft die je hier kunt lezen): De Veilige Weg.

vlgwg

Mijn eerste gekregen onderwerp, en gelijk een moeilijke. Want ik wil dit goed doen, en dat betekent dat ik eerlijk en open moet zijn. Iets wat voor mij niet altijd vanzelfsprekend is. Tenminste, eerlijk zijn wel. Open zijn niet. Ik ben iemand die lang blijft piekeren vooraleer iets te delen. Maar ik wist wel gelijk wat ik hier wilde vertellen. Ik ken namelijk mijn veilige weg. En daar is dat niet open zijn juist een heel groot deel van.

Ik zeg dit eigenlijk nooit in het openbaar, en alleen de mensen in mijn naaste omgeving weten het, maar ik heb OCD. Obsessive Compulsive Disorder, oftewel dwangneurose, zoals het vroeger werd genoemd. En om het verhaal dan maar gelijk compleet te maken: ik ben daarvoor in therapie geweest en sindsdien gaat het een stuk beter. Misschien ook omdat ik nog steeds medicijnen slik, maar toch. Ik mag weer op de lijntjes staan als ik op de stoep loop. Ik hoef niet meer altijd alle treden te tellen op de trap. En soms stap ik zelfs die trap op met éérst mijn rechtervoet in plaats van mijn linker. En ik plan niet meer altijd van tevoren de precieze route die er gelopen of gereden moet worden zonder daar ook maar een seconde van af te wijken. Maar andere dwanggedachten zijn weer moeilijker te controleren of te weerstaan. Ergens eten? Ik zit het verst van de keuken links. Een bank? Ik zit in het rechterhoekje. En zo moet ik ook nog steeds alles evenveel met links doen als met rechts. Alles moet in balans zijn. Symmetriedwang heet dat. Tot grote vreugde van De Belg, die al lachend zijn hand weer opheft als hij een vriendschappelijk tikje op één van mijn billen heeft gegeven. Ja, hij weet er goed gebruik van te maken.

Maar er is een tijd geweest dat deze stoornis heel veel energie van mij vroeg. Een tijd waarbij ik bijna in een sociaal isolement verkeerde, omdat ik heel veel dingen gewoon niet deed. Omdat ik al wist dat ik het niet zou trekken, omdat er teveel mensen zouden zijn die mijn systemen zouden kunnen verstoren. Depressief ben ik er nooit door geweest, maar er was wel een moment dat je rock bottom zou kunnen noemen. Iemand had mij heel erg belogen en gekwetst, en daarna was ik totaal het vertrouwen in mensen kwijt. Bij OCD is het vaak zo dat de dwanggedachten verergeren als er iets vervelends gebeurt. Zo ook bij mij. Ik raakte mezelf helemaal kwijt en had zelfs last van bekende voorbeelden als schoonmaakdrang of de deur drie keer op slot draaien. Dat had ik daarvoor nooit. Toen besloot ik: dit is genoeg. Ik wil dit niet meer. Ik wil leven mét OCD, en ik wil niet geleefd worden dóór OCD.

En ook al maakte ik zelf de keuze voor therapie, makkelijk was het niet. Want ik voelde me niet alleen ongelukkiger in mijn isolement, maar juist ook veel veiliger. Ik heb wel geleerd waar dat door komt. Ik heb een enorme drang naar controle. Waar dat precies vandaan komt is niet helemaal duidelijk. Later bleek dat ik al kenmerken van OCD had toen ik slechts twee jaar oud was. Ik denk deels genetisch, en dat in combinatie met enkele traumatische ervaringen waar ik helemaal geen controle op heb gehad. Voila, de dwangneuroses zijn geboren. Het was voor mij een manier om het leven te controleren, om vat te hebben op bepaalde zaken, zoals je geen vat kunt hebben op hoe je leven loopt.

Als ik nooit de keuze voor therapie had gemaakt, was ik altijd veilig geweest. Maar dan was ik ook nooit naar Antwerpen verhuisd. Had ik De Belg nooit ontmoet. Dan was ik een aantal andere bijzondere mensen misgelopen en was ik al helemaal nooit naar Kuala Lumpur gegaan. Maar ik push mezelf om een andere veilige weg in te slaan, ook al is die totaal onbekend en juist onveilig. Ik wil geen herinneringen meer mislopen omdat ik de koelkast nog geen tien keer opnieuw heb gesloten. Nee, ik wil leven. En ik leef met OCD, ja. Maar ik weet het. En ik weet dat ik altijd aan mezelf zal blijven werken. En ik weet dat er mensen bestaan die heel veel geduld met mij hebben. En ook al begrijpen ze mij soms niet, ze steunen me wel. Mijn oude veilige weg bestaat niet meer, maar ik ben als mens gegroeid. En een open toekomst is niet erg, want ik weet dat ik door mezelf en door de mensen om me heen nog zoveel mooie momenten mee mag maken. Dat is eigenlijk veel veiliger dan me zorgen maken om totaal nutteloze dingen.

Advertenties

7 Reacties op “YC – De Veilige Weg

  1. Heel knap liefje en goed uitgelegd, daar kunnen we allemaal wat van leren. Heb ik je wel eens verteld dat ik erg trots op je ben en veel, heel veel van je houd.?

  2. Rox, ik vind het echt heel knap van je dat je dit hebt geschreven. You got guts, girl.
    Het is zo makkelijk om niet te erkennen dat je een probleem hebt. Maar wie hou je dan eigenlijk voor de gek? Je hebt alleen jezelf ermee. Het getuigt van enorm veel lef dat je besloot in therapie te gaan en dat je dit verhaal zo eerlijk op internet durft te zetten. Ik bewonder dat echt.
    🙂

  3. Zo meisje, meestal valt het makkelijker om iets te dragen als je dat met anderen kunt delen. Ik spreek uit eigen ervaring omdat ik behoorlijke gezondheidsproblemen heb en daar praten we dan samen over. Dat lucht ook op en met lotgenoten krijg je ook meer inzicht. Idee? Succes. Heel goede actie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s