Lichaam vs Geest

ktVoor veel vrouwen hoort het er een beetje bij zodra ze “ouder” worden: nadenken over kids. Nu heeft voor mij altijd al vastgestaan dat ik kinderen wilde, maar de laatste tijd wordt het gevoel steeds sterker. Helaas.

Helaas? Ja! Want als ik puur mijn verstand zou volgen, zou ik nog heel lang wachten met het “nemen” (krijgen) van kinderen. Ik heb nog een studieschuld die afbetaald dient te worden en ik verdien zeer weinig. De Belg en ik wonen in het buitenland zonder enige vorm van sociaal vangnet. Geen oppasoma’s en opa’s. Geen suikeroom of peettante die ons graag af en toe een avondje samen gunnen. Het zijn allemaal dingen die ik wel graag in de buurt zou hebben, mocht het mij gegund zijn om een kindje te krijgen.

Daarnaast ben ik ook nog jong. Op 12 september word ik pas 26. Goed, mijn moeder was op die leeftijd al zwanger van haar tweede kind (that would be me), maar tegenwoordig is de tendens toch dat je op latere leeftijd moeder wordt. En ik snap dat ook wel. Want als je begint aan kinderen, moet je wat mij betreft wel heel erg zeker van je zaak zijn. Kun je het kind stabiliteit bieden? En dan niet alleen financieel, maar ook qua jezelf, de ouders. Is de relatie sterk genoeg om een kind aan te kunnen? En, nog belangrijker, ben je er allebei aan toe?

We wonen pas anderhalf jaar in het buitenland en wat mij betreft vertrekken we voorlopig niet. Is het dan echt ideaal om een kindje te hebben in een land waar er 0,0 familie is, terwijl je tegelijkertijd nog niet klaar bent om terug naar Europa te gaan? Het antwoord is nee.

Maar toch, mijn lichaam schreeuwt om een kind. Dat klinkt voor veel van mijn vriendinnen raar. Die willen best een kindje, over een paar jaar. En ik wil ook best een kindje over een paar jaar. Maar mijn lichaam wil het nu. Trouw slik ik de pil, en elke maand ben ik ergens toch teleurgesteld als ik weer met tampons in de weer ben. Raar, want ik slik de pil heel bewust. Zoals ik net al zei: een kindje op dit moment is namelijk verre van ideaal.

En ook De Belg is er nog lang niet aan toe. Ondanks dat hij tien jaar ouder is dan ik. Hij is nog in zijn feestperiode, geniet er van om elk weekend met vrienden de hort op te gaan en heeft nog lang geen zin om dat op te geven voor tranen en poepluiers midden in de nacht. Begrijpelijk. Maar mijn hormonen he, die vinden dat zo jammer.

Mijn lichaam en mijn geest werken wat dit betreft echt niet samen. Het verlangen naar een kindje wordt steeds groter. Gelukkig wint mijn verstand nog. Hopelijk blijft dat nog wel even zo. En anders neem ik toch maar een kat.

Advertenties

2 Reacties op “Lichaam vs Geest

  1. Haha, ik ben pas 20 en zit er al over na te denken (vriend van 12 jaar ouder dus vandaar). Bij ons is de kat er al een halfjaar, omdat mijn verstand ook weet dat het nu nog niet de tijd is 😉
    Wel goed dat je dit zo op kunt schrijven en dat je er zo rationeel over nadenkt.

  2. Ik meld me bij deze al aan als au-pair (voor kost en inwoning). Jij feesten, ik aan een zwemband in de Maleisische hoofdstad jouw kind indoctrineren met vieze woordjes. Sounds like heaven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s