(Wan)hoop

g,,How do you say in your language: I’m a refugee, please don’t beat me, leave me alone”, vraagt een Syrische vriend die ook in Kuala Lumpur woont aan mij. “My friend is on his way to your country, that’s why I ask”. Via Whatsapp stuur ik een voicebericht met de vertaling en de correcte uitspraak. Hij bedankt me uitvoerig. “Where is the humanity”, vraagt hij zich nog af. “We don’t deserve this”, zegt hij als ik hem waarschuw dat de tocht zwaar is en er ook mensen zijn die de vluchtelingen liever zien gaan dan komen.

Ik ben het totaal met hem eens. Onze vriend is een paar jaar geleden begonnen met studeren in Maleisië en heeft een groot deel van de oorlog kunnen ontlopen. Maar steeds vaker bereiken hem verontrustende berichten. Familie die in gevaar is, vrienden die moeten vluchten, kennissen die zomaar ineens spoorloos zijn. Het geweld en IS komen steeds dichterbij. ,,I thank God every day that my mother is still alive”. Ik weet niet of God bestaat, maar ik bedank mee.

Er zijn meer Syrische studenten in Kuala Lumpur. Soms ontmoet ik er eentje tijdens het uitgaan. Vaak willen ze praten over de oorlog die hun land verscheurt, zeker met “De Westerlingen”. ,,Ik moest weg uit Syrië omdat mijn vader voor Assad had gewerkt”, vertelt een jongeman van 26. ,,Het snelste en veiligste was een studentenvisum hier in Maleisië. Maar ik ben bang. Want over een jaar is mijn visum verlopen. Waar moet ik dan heen? Veel van mijn familie is er niet meer. Mijn vader is gevlucht. Ik probeer er niet aan te denken, maar ooit komt er een dag dat ik hier weg moet”.

Ik kan niet weten hoe deze man zich voelt. Voor ons is Maleisië een groot avontuur, in het teken van nieuw en uitdagend werk, reisjes in de omgeving en meer van zulks. Maar voor anderen is dit land een tijdelijke vluchthaven, de beste optie die er op dit moment is. Als mijn visum zou verlopen, zou ik met een gerust hart terug kunnen gaan naar Nederland of België. Ik hoef niet bang te zijn voor wat ik daar aantref. Ik heb een huis en ik heb mijn familie en vrienden nog. Ik weet waar die familie en vrienden zich bevinden. Ik hoefde mijn familie uit noodzaak niet achter te laten. Ik heb het vrijwillig gedaan om nieuwe ervaringen op te doen.

Het is een groot contrast en ik besef dat ik alleen niets voor deze jongens kan doen, behalve hopen dat de oorlog in Syrië snel stopt en zij dan nog een plek hebben die ze thuis noemen. Ik zeg dat ook tegen mijn vriend. ,,You do enough by listening to me. I just hope that together, with all the people in the world, we can stop this. I just hope that people can help us and shelter us until it’s all over. I promise we will go back than.” Nog nooit hoorde ik zoveel wanhoop en hoop in één zin.

Advertenties

2 Reacties op “(Wan)hoop

  1. Heel heftig dit. Ik vind het ook heel moeilijk, omdat je nooit de pijn kan voelen die zo iemand voelt. Maar je weet dat het ondraaglijk is.
    Dit is een mooi geschreven stuk, zet je echt aan tot denken.

  2. Er trok een koude rilling door mijn lichaam toen ik dit las. Op deze manier komt het voor jou natuurlijk wel heel erg dichtbij…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s