Als God het wil

dnkrdgnIk ontmoet mijn Syrische vriend nog een keer voordat we voor drie weken naar Nederland en België vertrekken. Hij wil ons graag nog even zien. Hij is één van de liefste mensen die we kennen.

Als ik aankom, heeft hij nog een andere vriend bij zich. ,,Ben jij die schrijfster”, vraagt hij. Ik knik bevestigend. ,,Dankjewel dat je over mijn vriend schrijft. Over ons.” Ik weet niet goed hoe ik moet reageren en zeg hem uiteindelijk dat hij me niet hoeft te bedanken.

Ik raak met hem aan de praat. Ik ben ook benieuwd naar zijn verhalen. Dat zijn er veel. Hij kent de oorlog maar al te goed. Zijn kleine zusje kan amper nog naar school. Te gevaarlijk, teveel gevechten op straat. Hij woont in een appartementencomplex waar beveiliging voor de deur staat. Zodra er iemand aan komt stormen die er niets thuishoort, wordt deze neergeschoten. En dat is nog niet alles.

Hij vertelt een verhaal dat begint in Libanon. Jaren geleden was daar ook uit het niets een oorlog. Veel Libanese vluchtelingen kwamen terecht in Syrië. ,,Dit is een verhaal dat ik erg vind om te vertellen. Maar het gebeurt zoveel, dus het moet”, zegt hij. ,,Veel Syrische mensen namen Libanese vluchtelingen in huis. Uit naastenliefde. Die mensen hadden hulp nodig. Zo ook een oude meneer. Nu hebben veel van die Libanese vluchtelingen zich aangesloten bij de rebellen of bij IS. Plots stonden er een boel mannen voor de deur van de oude meneer. Hij herkende gelijk de Libanees die hij in huis had genomen en zei dat ook. De Libanees bevestigde het, en zei daarna lachend dat hij terug was gekomen om hem te vermoorden.” Wederom sta ik met mijn mond vol tanden.

De situatie in Syrië is zeer complex en verschillende theorieën doen de ronde. De jongeman waarmee ik praat, legt me uit dat het niet alleen sjiieten en soennieten zijn die tegenover elkaar staan, al speelt dat zeker mee. Hij denkt dat sommige landen er zelfs bij gebaat zijn dat het nu zo slecht gaat in Syrië. ,,Amerika gaf de rebellen, voordat IS er was, wapens om tegen het regime te vechten. Daar hebben ze enorm veel geld aan verdiend. En die zaken gaan nog steeds door. Amerika levert wapens en in ruil daarvoor laten ze IS met rust”, zegt hij. Ik vind het aannemelijk klinken. ,,Ook denkt Amerika dat het probleem zichzelf wel oplost, net als veel landen om ons heen. Jongens van over de hele wereld sluiten zich aan bij IS om te vechten. Veel van hen gaan dood. Ik denk dat veel landen dat wel prima vinden, dat ze dan van die extremisten af zijn.”

Ook deze jongeman weet niet wat hij moet doen als hij ooit terug moet. Gelukkig duurt zijn studie nog drie jaar. Mijn vriend echter heeft slechts tot volgend jaar juli en staat voor een moeilijke beslissing. ,,Ik wil en kan niet terug. Er is niets daar, alles is verwoest. Maar mijn moeder weigert Syrië te verlaten. Ze zegt dat als ze moet sterven, dat het dan in haar Syrië is.”

Ik vraag de twee vrienden wat de oplossing voor Syrië is. Ze zijn het er allebei over eens: een geheel nieuwe regering. Een seculiere staat. ,,Als God het wil, zo snel mogelijk”, zegt mijn vriend. We proosten op het herstel van hun land, van hun mooie land. Als God het wil.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s