Groter dan veiligheid

CIMG1338Afgelopen weekend zag ik mijn Syrische vriend A. en zijn vriend M. weer. M. moest mij gelijk iets vertellen. ,,Wist je al dat A. naar Syrië wil gaan’’, vroeg hij me. ,,Hij is gek’’, voegde hij er nog aan toe.

A. heeft ruim twee maanden vakantie en weet niet wat hij met al die vrije tijd aan moet. Hij mist zijn familie. In Damascus is het op dit moment redelijk rustig, maar bombardementen zijn niet het enige risico. Zodra A. ook maar één stap in Syrië zet, is de kans groot dat hij gedwongen wordt om voor het leger te vechten.

En daar heeft M. zo zijn eigen gedachten over. ,,Je moet hem vertellen dat hij hier moet blijven. Ik ga ook niet. Waarom zou ik vechten voor een dictator die ons land kapot heeft gemaakt? Ik wil niet vechten voor Assad en ik wil niet vechten voor IS. Ze zijn allebei slecht’’, vat hij samen.

De angst en wanhoop bij de twee vrienden wordt steeds groter nu er meer gebombardeerd wordt door de Westerse landen. Ze zitten in een emotionele achtbaan en vragen zich voortdurend dingen af. Waarom het Westen nu pas ingrijpt, bijvoorbeeld. Waarom vluchtelingen niet meer zo goed worden behandeld in Europa als een paar maanden geleden. En vooral wat zij zelf in hemelsnaam moeten doen en waar ze moeten zijn.

,,Tuurlijk wil ik niet vechten’’, zegt A.. ,,Maar ik kan het niet verkroppen dat ik hier twee maanden vakantie vier terwijl mijn ouders in de rotzooi zitten. Zij dealen hier elke dag mee’’, vertelt hij me. ,,Maar je moet juist blij zijn! Je familie wil juist dat je veilig bent. Waarom zouden ze je hier anders laten studeren’’, probeert M. hem over te halen.

Ik sta tussen twee vuren. Het liefst zou ik zien dat A. gewoon in Maleisië blijft, ver weg van al het geweld. Maar ik snap heel goed dat hij van binnen verscheurt wordt. Dat hij niet meer weet wat het juiste is om te doen en dat hij het idee heeft dat hij in zijn land moet zijn. Is dat niet wat ik ook zo vaak heb gedacht? Dat áls er ooit nog oorlog komt in Europa, dat ik er dan ook moet zijn en alles moet doen wat in mijn macht ligt om mijn familie veilig te houden? En er voor mijn land te zijn?

Ik kan A. geen advies geven. Het is een beslissing die hij zelf moet maken. Mijn hart doet letterlijk pijn als ik eraan denk dat hij misschien van de straat wordt geplukt om voor een leger te vechten waar hij niet eens achter staat. Ik word misselijk van het idee dat ik hem zou kunnen verliezen. Maar hij is niet waar hij moet zijn. En dat gevoel is groot. Zelfs groter dat veiligheid.

Advertenties

Een Reactie op “Groter dan veiligheid

  1. Jemig, wat heftig en wat een moeilijke keuze… Ik vind het wel super goed dat je hierover schrijft want dit soort verhalen bereiken ons in Nederland echt nauwelijks, heb ik het idee. Ik kan me eerlijk gezegd niet eens voorstellen hoe het moet zijn om in zijn situatie te zitten, laat staan wat ik dan zou doen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s