Daar stond ze

11059959_10207648552469687_2144255705965711197_nIk was elf jaar, zat in groep 8 en liep de school uit. Sinds een jaar hoefde ik niet meer naar de buitenschoolse opvang en mocht ik alleen naar huis, om daar een uurtje te wachten tot mijn grote broer thuiskwam. Maar meestal ging ik met een vriendin mee.

Ik was elf jaar en liep de school uit, al kletsend met vriendinnen. En toen zag ik haar staan. Ze had haar mooiste rok aan, blauw gestreept, tot aan haar enkels. Een wit shirt en haar geliefde spijkerjasje erop. Uiteraard had ze hakken aan. Altijd hakken aan. De zon scheen op haar bruin getinte huid en liet haar wilde, rode haren nog beter uitkomen. Even stond ik stil en was ik verblind door haar schoonheid. En verbaasd, want normaal werkte ze op dit tijdstip.

Niet lang daarna ging het goed mis tussen ons. Een vroege puberteit, noemden ze het. Ik vertelde haar wel eens dat ik haar haatte, dat ik ook nooit eens wat mocht van haar, dat ze overdreven streng was, dat alle andere meiden wél op straat mochten hangen, waarom ze in godsnaam zo moeilijk moest doen, dat ze eens rustig moest doen en zelfs een keer dat ze een kutwijf was.

Het is goed gekomen. Maar tegen die tijd had ze aardig wat stress te verduren gehad. Soms kon ik het zien in haar ogen. De jaren die mijn broer en ik het haar moeilijk hebben gemaakt, tekenden haar. De stress, het verdriet, de onmacht. Nu kan ik me niet voorstellen dat ik ooit nog tegen haar zou schreeuwen dat ze op moet rotten uit mijn kamer. Maar destijds was het een wekelijks voorval.

Ze is ouder nu. Valt niet meer in de categorie “lekker wijf”, waar ze wel in viel toen ik jonger was. Hordes mannen had ze achter zich aan. Iets waar ik toen totaal niet mee om kon gaan. Ze was van mij en van niemand anders. Maar ze bleef trouw aan haar grote liefde, hoe moeilijk het soms ook ging. En ook zij kwamen eruit. Vandaag zijn ze vier jaar getrouwd, na een knipperlichtrelatie van tien jaar en een stabiele relatie van zeven jaar. Eenentwintig jaar delen zij nu lief en leed. Zes jaar in hetzelfde huis. Ik ben trots.

Ze heeft haar rok niet meer en staat nooit meer op het schoolplein. Maar haar kracht om mensen te betoveren, is ze nooit kwijt geraakt. Nog steeds zijn mannen gecharmeerd van haar. Zijn vrouwen soms jaloers op haar. Nog steeds word ik verblind door haar schoonheid, die niet alleen van buiten zit, maar ook van binnen.

Ik was elf jaar en liep de school uit. Daar stond ze, als verrassing. Mijn moeder. Ik had geen andere willen hebben.

Advertenties

5 Reacties op “Daar stond ze

  1. Dit vind ik erg mooi wat je overheid moeder schrijft,ja het niet altijd eenvoudig moeder/dochter verhouding daar komt ook kokurentie bij jalusie enz. Maar nu je ouder bent en als je straks zelf kinderen hebt dan weet je wat moeder is, verantwoording en alles wat er bij hoord.Fijn dat het nu goed is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s