Roadkill

IMG_9352
Mijn derde dag op de Filippijnen, het eiland Luzon om precies te zijn. En naast alle indrukken die ik moet verwerken op het gebied van de goede doelen die we hier bezoeken, is er nog iets anders waar ik op dit moment mee moet dealen…

Het zit namelijk zo. Je ziet hier enorm veel roadkill. Vooral honden moeten het ontgelden. Nu is het ook wel zo dat die honden echt gestoord zijn en overal tussendoor rennen, zonder ook maar enig idee te hebben van wat een auto rijdend op hoge snelheid allemaal kan aanrichten. Toch blijft het aan me knagen om die kadavers zo langs de weg te zien liggen. Niemand neemt de moeite om het even op te ruimen.

En aangezien ik deze zielige hondjes al meerdere tegen ben gekomen, gaan mijn gedachten automatisch terug naar twee situaties uit het verleden. 1. Mijn moeder die een vogel overreed. 2. Een chauffeur in de auto voor ons die een eend met al haar baby’s overreed.

Mijn moeder kon er echt niet veel aan doen. We reden op de snelweg en het was druk, erg druk. Ze kon geen kant op, links van ons reden auto’s en rechts ook. We hoorden een doffe klap en de auto ging een stukje omhoog aan één kant. We merkten dus echt dat we iets hadden overreden. Ik zag een traan in mijn moeders ooghoek en ze riep direct sorry. Zei dat ze er niets aan kon doen. Ik geloofde haar. Helaas voor mij (en mijn moeder) zat er ook een vriendinnetje in de auto die me er maandenlang mee heeft gepest. Totdat ik zei dat we de volgende keer wel uit zouden wijken voor de vogel en dat zij dan dood zou zijn. Rotkind.

Die eendjes, dat was nog erger. Mijn broer en ik reden met twee vrienden over de afsluitdijk. Een eend stak over met haar jongen en de auto voor ons reed ze zonder pardon over. Deze auto had wel makkelijk uit kunnen wijken, zowel links als rechts reed er niets. ,,ZAG JE DAT”, riep mijn broer geëmotioneerd. ,,JA DIT IS ZO ERG’’, riep ik huilend terug. Onze vrienden lachten ons uit. Hoe konden we ons nou zo druk maken om een paar eendjes? Mijn broer en ik wisten niet wat we erger vonden: die eendjes of de reactie van onze vrienden. Harteloos.

Ik schaam me er niet voor dat dode dieren emoties bij me oproepen. Of het nou een vogel, een hond, een kat of een eend is. Niets erger dan dat ze zo aan hun einde zijn gekomen, en dan op de weg blijven liggen. Morgen neem ik misschien maar een schepje mee. Dan graag ik een graf en gun ze een rustige dood. Gewoon om te compenseren voor het feit dat er mensen bestaan zoals dat vroeger vriendinnetje of die vrienden.

Advertenties

Een Reactie op “Roadkill

  1. Ik vind het ook vreselijk! Ik heb één keertje een vogel geraakt… Heb er me echt laaaang super slecht over gevoeld. Ook over een dood diertje rijden omdat je echt niet anders kan voelt zo vreselijk! Dode poezen langs de kant van de weg vind ik het ergste (hond nog nooit gezien), zeker wanneer je ze bijvoorbeeld ’s morgens op je weg naar het werk ziet liggen, en dan 9u later op je terugweg nog steeds ziet liggen maar dan dit keer drijfnat van de regen. Zo triest!
    Ik begrijp dan ook helemaal niet hoe mensen vluchtmisdrijf kunnen plegen nadat ze een andere persoon hebben aangereden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s